Φαινόμενα

Ξεφλουδίζονται ψυχές
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Αισθησιακό στριπτίζ ανθρώπινων ψυχών στο «Παιχνίδι της αλήθειας» έως τον απόλυτο εξευτελισμό τους χάριν του φιλοθεάμονος
Τι μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι στην εποχή της ανεργίας, των μηδενικών ευκαιριών για παιδιά με ταλέντα και σπουδές; Μπορούν να μαζέψουν τα κομμάτια τους, να ανασύρουν από τα μύχια της ψυχής τους ανομολόγητα- έως χθες- μυστικά τους και να πάνε στο «Παιχνίδι της αλήθειας» (ΑΝΤ1) να τα εμπορευθούν. Γιατί πλέον το θέαμα της ψυχής που ξεγυμνώνεται με ένα αισθησιακό στριπτίζ on camera πληρώνεται αδρά.

Και, βεβαίως, οι «παιχνιδιάρηδες» που λαμβάνουν μέρος γνωρίζουν απολύτως τι θα συμβεί. Περνούν προκαταρτικά τεστ, απαντούν σε περίπου 50 ερωτήσεις και από αυτές επιλέγει η παραγωγή εκείνες που θα κάνουν πιο προκλητικό το ξεγύμνωμα. Έτσι ξεφλουδίζονται οι ψυχές, όπως τα κορίτσια στα καταγώγια της Συγγρού βγάζουν τα ρούχα τους καθώς λικνίζονται για λίγα ευρώ.

Και η αμοιβή είναι τέτοια, όσο το σύστημα της τηλεοπτικής εμπορίας των ανθρώπινων ψυχών εκτιμά την ανθρώπινη ψυχή. Η αποκάλυψη ενός μυστικού πληρώνεται από 5.000 ευρώ μέχρι και 200.000 ευρώ όταν φτάσει αυτός που ομολογεί να μείνει χωρίς «φύλλο συκής» (ή ένα ανθρώπινο ράκος, αλλά αυτό μόνον αν υπήρχε αξιοπρέπεια). Είδαμε στην προχθεσινή εκπομπή έναν νεαρό στο ξεκίνημα της ζωής του να ομολογεί κατάμουτρα στην αγαπημένη του (πρώην, όπως αποκαλύφθηκε) ότι όχι μόνο την έχει απατήσει, αλλά διατηρούσε και παράλληλη σχέση.

Απέναντί του εκείνη, ένα κοριτσάκι σαν τα κρύα τα νερά, συμμετείχε ανέκφραστη στον απόλυτο κυνισμό του θεάματος. Στο κάτω κάτω, ό,τι έγινε, έγινε. Να βγει και κάνα φράγκο.

Τέτοια απόλυτη θέα στις ιδιωτικές ζωές των πολιτών, τέτοιο έλεγχο της ιδιωτικής σφαίρας δεν είχαν καταφέρει παρά τις επίπονες μεθόδους τους ούτε τα σκληρότερα ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Και τα κατάφερε το σύστημα των ριάλιτι, της θέας σε προσωπικές στιγμές επ΄ αμοιβή, να μετατραπεί σε κοινό τόπο η κατάργηση της ιδιωτικής σφαίρας. Συνηθίσαμε ως «φυσιολογικό» αυτό που κάποτε ξεσήκωνε λαϊκούς αγώνες. Και ταυτοχρόνως καταφέραμε την κατάργηση της υπερηφάνειας και της αξιοπρέπειας που αποτελούσαν τον αλλοτινό λαϊκό πλούτο. Γιατί μόνο ξεφτίλα μπορεί να χαρακτηριστεί το να επιλέγει ένας νέος να ομολογήσει μπροστά στην κάμερα για μια χούφτα ευρώ ότι απατούσε την κοπέλα του. Να προσφέρει στο φιλοθέαμον πλήθος τη θέα μιας κερατωμένης πιτσιρίκας. Φρίκη!

Παρουσιάστρια – κελεπούρι για το είδος του ριάλιτι «Το παιχνίδι της αλήθειας» αποδεικνύεται η κ. Ευγενία Μανωλίδου. Ωραιοτάτη, δυναμική και διπλά φωτογενής, καθώς διαθέτει μεν το προσόν, αλλά το ενισχύει επιπλέον η σχέση της με τηλεπερσόνα και βουλευτή του ΛΑΟΣ τον κ. Άδωνι Γεωργιάδη. Συνδυασμός μοναδικός για το εγχώριο life style του τηλεοπτικού πολτού που ήδη έχει εντάξει το ζεύγος μεταξύ των κορυφαίων του θιάσου των εκπομπών κουτσομπολιού. Άλλωστε αποδεικνύεται εξίσου λάτρης της δημοσιότητας με τον κ. Γεωργιάδη και η σύντροφός του. Άλλωστε το είπε ευθαρσώς στο σαλονάκι της κ. Δρούζα, ένα από τα πάμπολλα στα οποία βρέθηκε καλεσμένη αυτές τις ημέρες: «Δεν έγινα γνωστή όλα αυτά τα χρόνια με την τέχνη μου- είναι μουσικός και μαέστρος- αλλά έγινα σε μια εβδομάδα με το ριάλιτι». Το ύφος της έδειχνε ότι απευθύνει μομφή στο σύστημα της δημοσιότητας που δεν την είχε προβάλει δεόντως ως καλλιτέχνιδα της κλασικής μουσικής. «Όλοι αυτοί που γράφουν τώρα αρνητικά για μένα, δεν είχαν γράψει ούτε μια λέξη για τις συναυλίες μου, με την παγκόσμια επιτυχία κ.λπ., κ.λπ.». Μάλιστα! Ορθόν.


Δει δη… δημοσιότητος

Το ζητούμενο ποιο ήταν; Να ενταχθεί πάση θυσία η κ. Μανωλίδου στο σύστημα της δημοσιότητας; Να κάνει περιοδεία στα μεσημεριανάδικα; Να την καλέσουν η Δρούζα και η Τατιάνα; Να γίνει γνωστή υπηρετώντας την κουλτούρα των ριάλιτι, ακριβώς αυτή δηλαδή που κάνει την τέχνη της κλασικής μουσικής, και κάθε τέχνη, να μοιάζει όλο και πιο περιττή;

Δεν έχασε την ευκαιρία, όπου και αν εκλήθη να δώσει συνέντευξη η κ. Ευγενία Μανωλίδου, να δηλώσει ότι δέχθηκε τη δουλειά στο ριάλιτι για να είναι κοντά στα παιδιά της και να μην ταξιδεύει, όπως απαιτεί η δουλειά του μαέστρου ορχήστρας. Κατανοούμε το δράμα μιας μάνας και συμπαραστεκόμαστε. Το θέμα είναι να κατανοήσουν όλα τα παιδιά του κόσμου και της κ. Μανωλίδου, όταν μεγαλώσουν, γιατί τους κληρονομήσαμε έναν κόσμο χωρίς αξίες, έναν κόσμο στον οποίο όλα ξεπουλιούνται για λίγη τηλεθέαση, για μια χούφτα ευρώ, έναν κόσμο όπου δεν υπάρχει πουθενά η έννοια του σεβασμού των ανθρώπινων συναισθημάτων.