Τα φάρμακα έκαναν την έκπληξη!

Το ένα φάρμακο, η τεζοφενσίνη, δοκιμαζόταν για την αντιμετώπιση του Αλτσχάιμερ και του Πάρκινσον. Το άλλο, η αλεμτουζουμάμπη, χρησιμοποιείτο για χρόνια κατά της λευχαιμίας. Η πραγματική αποστολή τους, ωστόσο, αποδείχθηκε άλλη: Η τεζοφενσίνη δείχνει να κάνει θαύματα κόντρα στην παχυσαρκία και η αλεμτουζουμάμπη να πολεμά με πρωτοφανή αποτελέσματα τη σκλήρυνση κατά πλάκας.


Ένα χάπι που είναι εξίσου αποτελεσματικό με το νυστέρι

Η ΤΕΖΟΦΕΝΣΙΝΗ παρασκευάστηκε από μια δανική εταιρεία βιοτεχνολογίας, τη Νeurosearch, και βρισκόταν στο στάδιο των δοκιμών ως ένα φάρμακο για το Αλτσχάιμερ και το Πάρκινσον όταν οι ερευνητές παρατήρησαν πως οι ηλικιωμένοι, κατά κύριο λόγο, ασθενείς, έχαναν βάρος. Η εταιρεία ζήτησε τότε από τον Άρνε Άστρουπ, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, να τη δοκιμάσει ως πιθανό φάρμακο κατά της παχυσαρκίας. «Προς μεγάλη μου έκπληξη», δήλωσε ο δρ Άστρουπ στον «Ιndependent», «οι δοκιμές έδειξαν πως η τεζοφενσίνη επιφέρει πολύ μεγαλύτερη απώλεια βάρους από αυτή που ανέμενα». Κατά μέσο όρο 12,8 κιλά έχασαν μέσα σε ένα εξάμηνο οι 161 παχύσαρκοι ασθενείς (με μέσο σωματικό βάρος τα 100 κιλά) που συμμετείχαν στην έρευνα. «Κι εμείς συνδυάσαμε τη φαρμακευτική αγωγή με ήπια δίαιτα», επεσήμανε ο Άστρουπ. «Εφ΄ όσον συνδυαστεί με αυστηρή δίαιτα, θα μπορούσαμε να αναμένουμε απώλεια 20 κιλών»- δηλαδή περίπου του 20% του συνολικού βάρους. Η απώλεια αυτή είναι ισοδύναμη με εκείνη που

400

εκατομμύρια άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο υποφέρουν σήμερα από παχυσαρκία

επιφέρει η χειρουργική αντιμετώπιση της παχυσαρκίας, η διαμερισματοποίηση του στομάχου ή το γαστρικό μπαϊπάς, και διπλάσια εκείνης που προκαλούν τα υπάρχοντα φάρμακα κατά της νόσου, η ορλιστάτη, η σιβουτραμίνη και η ριμοναμπάντη.

Η τεζοφενσίνη λειτουργεί με τρόπο παρόμοιο με τη σιβουτραμίνη και τη ριμοναμπάντη, επενεργεί στα κέντρα του εγκεφάλου που ελέγχουν την όρεξη καταστέλλοντας το αίσθημα της πείνας- βάζει στο στόχαστρο όμως και μια επιπλέον χημική ουσία, την ντοπαμίνη.

Μένει να επιβεβαιωθεί, μέσα από δοκιμές σε μεγαλύτερο αριθμό εθελοντών, πως πέρα από αποτελεσματική είναι και ασφαλής.

75%

των Ελλήνων είναι υπέρβαροι ή παχύσαρκοι

Μπορεί ακόμη και να αποκαταστήσει τις βλάβες στον εγκεφαλικό ιστό

ΕΛΠΙΔΑ σε εκατομμύρια ανθρώπους που πάσχουν από σκλήρυνση κατά πλάκας, ή πολλαπλή σκλήρυνση, και πιο συγκεκριμένα από τη συνηθέστερη μορφή της, την υποτροπιάζουσα- διαλείπουσα σκλήρυνση (RRΜS), προσφέρει ένα φάρμακο που παρασκευάστηκε τέλη της δεκαετίας του 1970 στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ και χρησιμοποιείτο χρόνια για την αντιμετώπιση της λευχαιμίας. Όπως αναφέρεται στην επιθεώρηση «Τhe Νew Εngland Journal of Μedicine», οι επιστήμονες διαπίστωσαν πως, εφ΄ όσον χορηγηθεί σε ασθενείς που βρίσκονται σε πρώιμο στάδιο της σκλήρυνσης κατά πλάκας, η αλεμτουζουμάμπη μπορεί, όχι μόνο να σταματήσει την πρόοδο της νόσου, αλλά και να αποκαταστήσει τις βλάβες που έχουν ήδη γίνει στον εγκεφαλικό ιστό.

Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι μια χρόνια ασθένεια του κεντρικού νευρικού συστήματος: Για κάποιο λόγο που ακόμα δεν έχει διευκρινιστεί, ίσως

2,5

εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο πάσχουν σήμερα από σκλήρυνση κατά πλάκας

λόγω έκθεσής του σε κάποιον ιό ή λόγω περιβαλλοντικών παραγόντων, το ανοσοποιητικό σύστημα περνά στην επίθεση, αλλά κατά έναν περίεργο τρόπο εστιάζει μέρος της επίθεσής του στα δικά του νευρικά κύτταρα, προκαλώντας βλάβες στα νεύρα, απώλεια κινητικότητας, διαταραχές στον λόγο και την όραση. Τα πειράματα
Σε δοκιμή που έγινε σε 334 ασθενείς με υποτροπιάζουσα- διαλείπουσα πολλαπλή σκλήρυνση, σε διάστημα τριών ετών, η αλεμτουζουμάμπη μείωσε τον αριθμό των επιθέσεων της νόσου κατά 74% περισσότερο και την πρόοδο της νόσου κατά 71% περισσότερο, σε σύγκριση με τη συμβατική θεραπεία της β-ιντερφερόνης. Οι εθελοντές,

15.000

περίπου είναι οι πάσχοντες στην Ελλάδα

μάλιστα, ανέκτησαν μέρος της λειτουργικότητας που είχαν απωλέσει. Δεν πρόκειται ωστόσο για ένα φάρμακο χωρίς παρενέργειες: Το 20% των εθελοντών ανέπτυξαν είτε υπο- είτε υπερθυρεοειδισμό και τρεις εμφάνισαν χαμηλό αριθμό αιμοπεταλίων- ένας ασθενής μάλιστα υπέκυψε έπειτα από εγκεφαλική αιμορραγία. Οι ερευνητές, ωστόσο, δηλώνουν πως οι ανεπιθύμητες αυτές ενέργειες μπορεί να αντιμετωπιστούν εφ΄ όσον εντοπιστούν έγκαιρα- και άλλωστε, όπως και στην περίπτωση της τεζοφενσίνης, έτσι και στην περίπτωση της αλεμτουζουμάμπης θα πρέπει πρώτα να γίνουν και άλλες έρευνες προτού δοθεί άδεια χορήγησής της σε ασθενείς.