«Αφού πιάσαμε πάτο, μόνο ν΄ ανέβουμε μπορούμε»

«Δεν υπάρχει σιγουριά, ψάχνεις λίγο στα τυφλά, βάζεις τα δυνατά σου και ελπίζεις ότι θα βρεις ανταπόκριση», λέει η Ρίτα Αντωνοπούλου περιγράφοντας το τοπίο του ελληνικού τραγουδιού
«H εποχή του “Fame story” πέρασε ανεπιστρεπτί. Πιάσαμε πάτο, οπότε δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να ανέβουμε ξανά. Το πιστεύω ότι είμαστε σ΄ αυτή τη φάση. Όλοι το νιώθουμε όταν είμαστε με κοινό». Δεν είναι τυχαίο που η Ρίτα Αντωνοπούλου μιλάει σε πρώτο πληθυντικό. Ο πρώτος προσωπικός δίσκος της «Πάμε ξανά απ΄ την αρχή» (Legend) που περιέχει 14 ολοκαίνουργια τραγούδια, γράφτηκε διά χειρός Θάνου Μικρούτσικου και Οδυσσέα Ιωάννου (στίχοι). Ένας δίσκος με τη σφραγίδα και των δύο, με «κλασικό» ήχο, με τραγούδια στέρεα που κουβαλούν κι ένα άρωμα από το χθες. Αφετηρία, η φωνή της. «Καταλύτης εδώ ήταν η φρεσκάδα και η μαγκιά ενός νέου κοριτσιού, της Ρίτας», λέει ο Μικρούτσικος στο εσώφυλλο του δίσκου, υπογραμμίζοντας παράλληλα πόσο σπάνια, σχεδόν ξεχασμένη, είναι η διαδικασία της παραγωγής μιας δουλειάς μέσα από τη συνεργασία συνθέτη, στιχουργού, ερμηνευτή. Αυτό που ήταν κάποτε κανόνας στην ελληνική δισκογραφία, σήμερα είναι εξαίρεση…

«Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό», λέει η 29χρονη ερμηνεύτρια, που εδώ και κάποια χρόνια είναι μόνιμα στο πλάι του Έλληνα συνθέτη, στα λάιβ του, στις καλοκαιρινές περιοδείες του, στις δισκογραφικές του προτάσεις (πέρυσι είχαν κάνει μαζί το CD «Θάνος Μικρούτσικος, για φωνή και ορχήστρα», όπου τραγούδησε τα πιο σημαντικά του τραγούδια).

«Είναι δύσκολο να βρεις άκρη μόνος σου. Είχα κάνει demo και τα είχα στείλει σε δύο εταιρείες. Και όντως με φώναξαν. “Αν θες”, μου είπαν, “πρέπει να κάνεις λαϊκό” (σ.σ.: πίστας). Ή να έρθεις με κάποιον που θα σου γράφει.

ΙΝFΟ

Τις Κυριακές και τις Δευτέρες, ο Θάνος Μικρούτσικος, η Ρίτα Αντωνοπούλου και ο Μιλτιάδης Πασχαλίδης είναι στον «Σταυρό του Νότου».

Πολύ κακή εμπειρία».

Το θεώρησε απίθανο να βρει φως στο χάος της νύχτας, πήρε το… δισάκι της και τις αποφάσεις της. «Συνειδητοποίησα ότι δεν γίνεται. Θα έχω τη δουλειά μου το πρωί, είπα, και τα βράδια θα κάνω το χόμπι μου. Σε μικρά μπαρ, μουσικές σκηνές. Ροκ. Κι όχι ελληνικό ροκ. Τουλάχιστον να περνάω καλά».

Και μετά; Το επόμενο βήμα; Πώς φθάσατε στον Μικρούτσικο και στο «Άννα μην κλαις»; (κομμάτι που είχε ερμηνεύσει στον προηγούμενο δίσκο της)

Τελικά δεν το άντεξα για καιρό. Ειδικά όταν πήγα στη Σπείρα Σπείρα (του Σταμάτη Κραουνάκη), ήταν εξαντλητικά τα ωράρια. Αποφάσισα τότε να μου δώσω άλλη μια ευκαιρία. Να το παλέψω για κάνα δυο χρόνια ακόμα. Με το που σταμάτησα τη δουλειά, όλα μπήκαν σε μια ροή. Τύχη να το πω; Σαν να συνωμότησε το σύμπαν- που λέει ο λόγος…

Θολά τα πράγματα όμως. Ακόμη και για τους καταξιωμένους συναδέλφους σας.

Σίγουρα. Αλλά, πάντα, μέσα από τα δύσκολα γεννιούνται νέα πράγματα. Δεν υπάρχει σιγουριά, δεν ξέρεις ποτέ αν είσαι μέσα στα ζητούμενα της εποχής, ψάχνεις λίγο στα τυφλά, βάζεις τα δυνατά σου και ελπίζεις ότι θα βρεις ανταπόκριση.

Ακόμη κι όταν έχεις κοντά σου ένα όνομα, όπως ο Θάνος Μικρούτσικος; Δεν υπάρχουν εγγυήσεις πλέον για κανέναν. Το έλεγε και ο ίδιος. «Αν ήταν άλλες εποχές, θα μπαίναμε, θα κάναμε τον δίσκο, δεν θα το πολυσκεφτόμασταν το θέμα… Σήμερα το σκέφτεσαι, το συζητάς, το ξανασυζητάς.

Η γενιά σας δεν έχει βγάλει μεγάλες φωνές. Είναι τυχαίο αυτό;

Φωνές υπάρχουν. Καταπληκτικές φωνές. Γι΄ αυτό κι εγώ πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα γίνει η αλλαγή.

Υλικό καινούργιο υπάρχει; Γιατί οι φωνές χρειάζονται και τραγούδια.

Εγώ υπήρξα τυχερή σ΄ αυτό. Ό,τι έχω κάνει είναι η παρακαταθήκη μου. Όλες οι συνεργασίες μου ήταν με σημαντικούς ανθρώπους. Και το βλέπω ότι υπάρχει ανταπόκριση όταν κάνεις κάτι σημαντικό. Μια αίσθηση ότι ο κόσμος περιμένει το καινούργιο.


«Σε τι ωφελούν οι ταμπέλες;»

Σε μια εποχή ποπ, η Ρίτα Αντωνοπούλου επέλεξε έντεχνο. «Μα, δεν μπορώ να το υποστηρίξω το ποπ, ούτε στα 19 μου δεν μπορούσα. Ροκ τραγουδούσα και τότε», λέει. «Αλλά και τον δίσκο που κάναμε τώρα δεν μπορείς να τον χαρακτηρίσεις εύκολα. Υπάρχουν επιρροές από παντού. Άλλωστε, σε τι ωφελούν οι ταμπέλες; Τα πράγματα αλλάζουν, εμείς αλλάζουμε, το πώς βλέπουμε τον κόσμο αλλάζει.

Προσωπικά δεν θα ήθελα να ανήκω πουθενά. Διαρκώς να το ψάχνω…».