[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μας βρήκε πρόωρο Αλτσχάιμερ

Μαζί μιλάμε και χώρια καταλαβαινόμαστε! Δεν ξέρω αν συμφωνείτε, αλλά εγώ το παρατηρώ συνεχώς. Αναλύω μία ολόκληρη επιχειρηματολογία σε κάποιον κι έπειτα από δέκα λεπτά με ρωτά τη γνώμη μου για το ίδιο θέμα, σαν να μην κουβεντιάσαμε ποτέ. Ρωτώ τι ώρα είναι και ύστερα από ένα λεπτό ξαναρωτώ… Οι φίλοι μού θυμίζουν τα ραντεβού που έχω ξεχάσει κι εγώ με τη σειρά μου τα γενέθλια των δικών τους (!) συντρόφων.

Κοινώς τα έχουμε χαμένα! Και αυτά τα κενά μνήμης γίνονται ολοένα και πιο συχνά. Φίλοι, συγγενείς, συνάδελφοι παραπονιούνται για το ίδιο πράγμα. Στην αρχή, όταν κουβεντιάζαμε το κοινό πρόβλημά μας, καταλήγαμε στο λογικό συμπέρασμα πως δεν συγκεντρωνόμαστε σε όσα διαδραματίζονται γύρω μας, εξ ου και τα ξεχνάμε σύντομα. Η θεωρία αυτή δεν φαίνεται όμως να στέκει, αφού δεν είναι δυνατόν να πάσχουμε όλοι από αφηρημάδα. Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, θα είχαν τιναχτεί όλοι οι κόποι μας στον αέρα. Το αστειάκι περί πρόωρου Αλτσχάιμερ είναι μια ακόμη παρηγοριά, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Τι να το κάνεις εάν ξεχνάς τα γενέθλια της μητέρας σου; Πώς να δικαιολογηθείς;

Η τεχνολογία έρχεται να καλύψει το κενό αυτό. Οι υπενθυμίσεις των κινητών- υπηρεσία θείο δώρο- έχουν μετατραπεί σε μόνιμο βοηθητικό αξεσουάρ του ξεχασιάρη εγκεφάλου μας. Αρκεί βέβαια να μπορείς να κάνεις τις σχετικές ρυθμίσεις- σε κάποια κινητά είναι τόσο πολύπλοκές που χρειάζονται ιδιαίτερα μαθήματα για να απομνημονεύσεις όλα τα βήματα. Υπάρχουν άλλωστε και τα «κίτρινα χαρτάκια», μια σαφώς πιο απλή μέθοδος. Μόνο που έπειτα από λίγες μέρες, η τσάντα, το ψυγείο και το γραφείο θάβονται κάτω από τα «κίτρινα χαρτάκια». Και άντε να βρεις, μέσα σε αυτό το βουνό, το σωστό χαρτάκι!

Αλλά έτσι είναι. Με τόσους τόνους πληροφοριών, τόσες έγνοιες και προβληματισμούς (από το ενοίκιο και το δάνειο μέχρι το αν θα γίνουν εκλογές), πώς να συντονιστούμε;