[ ΕΓΡΑΨΑΝ ] Ι.Κ. Πρετεντέρης

(ο αρθρογράφος, για το ήθος στην πολιτική)

Από τον Ελευθέριο Βενιζέλο ώς τον Ανδρέα Παπανδρέου και τον Κώστα Σημίτη, η Δεξιά είναι πάντα αυτή που διώκει, διαβάλλει και διασύρει τους πολιτικούς αντιπάλους της. Αυτή αμφισβητεί το ήθος και την ηθική τους. Αυτή μετατρέπει την πολιτική σε δικαστικό θρίλερ ή (παλαιότερα) σε αστυνομική υπόθεση.

Θα υπενθυμίσω, αντιθέτως, ότι επανερχόμενος ο Ανδρέας Παπανδρέου στην εξουσία το 1993 και παρά την προσωπική ταλαιπωρία του στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, ανέστειλε με προσωπική του απόφαση τις διώξεις κατά του Κ. Μητσοτάκη και υπουργών του για την υπόθεση της ΑΓΕΤ Ηρακλής. Δεν ήταν ένδειξη επιείκειας.

Ήταν, νομίζω, η βαθιά πεποίθηση μιας ολόκληρης παράταξης ότι η πολιτική ασκείται και εξαντλείται στα όρια της πολιτικής. Ότι οι αντιπαλότητες, οι συγκρούσεις, οι αντιθέσεις, ακόμη και οι φιλοδοξίες, διεκπεραιώνονται αποκλειστικά στον ανοιχτό δημόσιο στίβο με κανόνες ήθους, αξιοπρέπειας και σεβασμού στον αντίπαλο.

Οι «άλλοι», βεβαίως, κάνουν άλλα… Γι΄ αυτό όμως είναι «άλλοι».

(«Το Βήμα»)