[ 20 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ] Με το Ίντερνετ χάνουμε την ψυχή μας

«Σήμερα γράφονται και καλά τραγούδια. Τα περισσότερα όμως δεν έχουν ποιότητα και ήθος, και είναι αυτά που προβάλλονται. Παλιά γράφονταν τραγούδια με αγάπη. Σήμερα; Μόνο για χρήμα», δηλώνει ο Χρήστος Νικολόπουλος που αυτόν τον χειμώνα εμφανίζεται στα «9/8» (Λεωφόρος Αλεξάνδρας 40) έχοντας στο πλάι του τον πνευμονολόγο φίλο του Νίκο Καστανιά που παίζει μπουζούκι και τους Θεοδοσία Στίγκα, Ηλία Μακρή, Δόμνα και Γιώργο Αιγιώτη.
Πάντως το τραγούδι συναδέλφου του που θα ήθελε να ήταν δικό του είναι το «Στα ίδια μέρη θα συναντηθούμε» του Δημήτρη Παπαδημητρίου.

Το λαϊκό τραγούδι μήπως είναι λίγο… ριγμένο;

Το τραγούδι που εγώ υπηρετώ, στα πρωτοκλασάτα μέσα επικοινωνίας, ραδιόφωνα κ.λπ., δεν προβάλλεται σχεδόν καθόλου. Μας δίνουν την εντύπωση πως το μισούν.

Γιατί του έχουν κλείσει την πόρτα κανάλια και ραδιόφωνα;

Εδώ δεν ισχύει ο όρος του Συντάγματος πως όλοι έχουμε ίσα δικαιώματα. Δεν υπάρχει καν το αισθητήριο του καλού παραγωγού. Υπάρχει play list γι΄ αυτούς που τους συμφέρει, καταλαβαίνετε τι εννοώ.

Από την εποχή που γράψατε το «Νυχτερίδες κι αράχνες» (1968) τι έχει αλλάξει στο τραγούδι;

Νομίζω τα πάντα. Σήμερα γράφονται και καλά τραγούδια. Τα περισσότερα όμως δεν έχουν ποιότητα και ήθος, και είναι αυτά που προβάλλονται. Παλιά γράφονταν τραγούδια με αγάπη. Σήμερα; Μόνο για χρήμα.

Είναι δύσκολο να φθάσει ένα καλό τραγούδι στον κόσμο;
Αρκετά δύσκολο. Ο κοσμάκης είναι χαμένος σε δεκάδες συχνότητες και κανάλια. Τι να πρωτοακούσει για να το αγαπήσει και να του μείνει; Ευτυχώς που υπάρχει ακόμα το live.

Η αγωνία σας ως συνθέτης…
Αγαπώ πολύ το λαϊκό τραγούδι. Είναι κομμάτι του πολιτισμού μας. Νομίζω πως θα αφανιστεί. Η σχέση του μπουζουκιού με το λαϊκό τραγούδι…

Το μπουζούκι είναι το πρωταγωνιστικό όργανο του λαϊκού τραγουδιού. Ο Έλληνας συγκινείται όταν ακούει μια πενιά, είναι η εξέλιξη της αρχαίας πανδουρίδας. Ελπίζω να μη γίνει αρχειακό.

Κάποτε υπήρξαν Καζαντζίδης, Μπιθικώτσης, Γαβαλάς, Αγγελόπουλος, Αναγνωστάκης. Σήμερα;

Σε αντίθεση με το γεγονός πως δεν υπάρχουν μεγάλοι δημιουργοί σήμερα, υπάρχουν πολλοί και καλοί τραγουδιστές. Αν οι καιροί αναδείκνυαν τις αξίες, πολλοί ερμηνευτές θα έγραφαν ιστορία. Χαρακτηρίζονται όμως από κάποια πράγματα. Εκτός από ορισμένους που παρέμειναν απλοί, οι περισσότεροι είναι αλαζόνες και υπερόπτες.

Γιατί δεν γράφονται μεγάλα λαϊκά τραγούδια; Τι φταίει;

Πιστεύω πως γράφονται και σήμερα από κάποιους. Αν και τα βιώματά τους είναι επιδερμικά. Δεν φτάνουν όμως στον κόσμο. Οι πρωτοπόροι του λαϊκού τραγουδιού ήταν αυτοδίδακτοι και σπουδαίοι. Μήπως η εποχή μας είναι φτωχή;

Πολύ φτωχή. Οι δεξιοτέχνες λιγοστεύουν. Όπως και οι αξίες. Επιμένετε στο καλό λαϊκό τραγούδι ή λοξοκοιτάζετε και το εμπορικό;

Ένα τραγούδι για να φτάσει στον κόσμο πρέπει να είναι και εμπορικό.

Έχετε κάνει μια μεγάλη πορεία κοντά στον Στέλιο Καζαντζίδη. Τι σας λείπει από εκείνη την εποχή;

Υπήρχε τότε ανθρώπινη σχέση. Τώρα επικοινωνούμε με το Ιnternet, χάνουμε την ψυχή μας.

Από το «Υπάρχω» (ΠυθαγόραςΝικολόπουλος- Καζαντζίδης) τι έχετε κρατήσει;

Ήταν ανεπανάληπτες οι στιγμές εκείνες. Η έμπνευσή μας ήταν σε υψηλό επίπεδο. Οι στίχοι σπουδαίοι, οι ερμηνείες μοναδικές. Γι΄ αυτό είναι διαχρονικά τα τραγούδια αυτά.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης σάς είχε σαν παιδί του…

Είχαμε πράγματι μια πατρική σχέση και χωρίς δόλο. Αν δεν γνωρίζετε, να σας πω πως με τον Στέλιο δούλεψα μόνο μιάμιση σεζόν. Τη σχέση αυτή τη χάλασε μία ομάδα «φίλων» επαγγελματιών που τον περιτριγύριζε και τον εκμεταλλευόταν όσο αυτός ήταν εν ζωή αλλά και μετά θάνατον.

Εάν σας ζητούσα να γυρίσετε τον χρόνο πίσω, τι θα αλλάζατε;
Τι να πρωτοαλλάξω. Δουλεύαμε εξοντωτικά τότε, αλλά λέγαμε καλημέρα και χαμογελούσαμε. Τώρα;

Και για ποιο πράγμα έχετε μετανιώσει στη ζωή σας;

Έχω κάνει ασήμαντα λάθη. Δεν έχω να μετανιώσω για τίποτα. Ένας στίχος που σας έχει σημαδέψει;

Ετοιμάζουμε με τον Ρασούλη έναν μεγάλο κύκλο τραγουδιών. Θα σας πω ένα εξάστιχο που μου αρέσει: «Έχει η μοίρα αποφανθεί- η σκυτάλη να δοθεί, να ΄ρθει η νέα η γενιά- που χρυσά τα αυγά γεννά, να ΄ρθει και η προηγούμενη- σαφώς απολογούμενη».

Γιατί θα πρέπει να έρθει κάποιος στα «9/8»; Τι θα του λέγατε για να τον πείσετε;

Να ξέρει πως θα φύγει με ψυχική ανάταση. Σίγουρα θα ακούσει ό,τι του αρέσει.

Η διασκέδαση στα νυχτερινά κέντρα μήπως είναι… ακριβή;
Αυτό είναι ολίγον μύθος. Ίσως συμβαίνει σε πολύ λίγα κέντρα, αλλά σίγουρα όχι παντού.

Μπορεί να χωρέσει μια ζωή μέσα σε μια βραδινή παράσταση;
Σίγουρα όχι. Μια παράσταση όμως χρειάζεται πού και πού και στη ζωή μας.

Ένα τραγούδι συναδέλφου σας που θα θέλατε να ήταν δικό σας;
«Στα ίδια μέρη θα συναντηθούμε» του Δ. Παπαδημητρίου.