«Άνεργος στο χωριό των ονείρων μου»

«Έχοντας γεννηθεί, μεγαλώσει και σπουδάσει στην Αθήνα, δεν ήταν εύκολο να αφήσω τις ανέσεις που παρέχει η πρωτεύουσα. Το έκανα όμως και εγκαταστάθηκα σε χωριό, περίπου ενάμισι χιλιόμετρο από τα ελληνοαλβανικά σύνορα».

Μέχρι τα 32 του χρόνια, η σχέση που είχε ο κ. Θοδωρής Διαμάντης με το χωριό Σταυροσκιάδι και την ευρύτερη περιοχή της Πωγωνιανής στα Ιωάννινα ήταν άκρως… καλοκαιρινή. «Όπως κάθε παιδί που ζει στην Αθήνα, έτσι κι εγώ επισκεπτόμουν την επαρχία Πωγωνιανής, τον τόπο καταγωγής του πατέρα μου, κυρίως τα καλοκαίρια και τις γιορτές», λέει στα «ΝΕΑ». Το 1993 πήρε το πτυχίο του από το Τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά η εύρεση εργασίας δεν ήταν εύκολη υπόθεση. «Εργάστηκα κατά διαστήματα σε φροντιστήρια, ενώ επί δυόμισι χρόνια δίδασκα σε ιδιωτικό σχολείο, το οποίο όμως έκλεισε».

Ως αδιόριστος εκπαιδευτικός, άρχισε να ψάχνει και να ρωτά για οποιαδήποτε δουλειά σχετική με τον τομέα των σπουδών του. «Τότε έμαθα ότι στον τόπο καταγωγής του πατέρα μου θα λειτουργούσε Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης και αμέσως υπέβαλα αίτηση».

Σε ηλικία 33 ετών, ο κ. Διαμάντης έφτιαξε βαλίτσες για να εγκατασταθεί μόνιμα στην περιοχή της Πωγωνιανής, ενάμισι χιλιόμετρο από τα ελληνοαλβανικά σύνορα, 74 χιλιόμετρα από την πόλη των Ιωαννίνων και με μόνιμους κατοίκους που δεν ξεπερνούσαν μαζί με εκείνους των γύρω χωριών τους 100.

Δύσκολες συνθήκες
Το πατρικό σπίτι στο χωριό Σταυροσκιάδι έγινε η μόνιμη κατοικία του και οι 12 μόνιμοι κάτοικοι, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι μεγάλης ηλικίας, τον είχαν σαν παιδί τους. «Στο πρόσωπό μου είδαν έναν άνθρωπο, στον οποίο μπορούσαν να στηριχτούν. Τους πήγαινα στους γιατρούς, τους ψώνιζα και τους βοηθούσα όσο μπορούσα στις δουλειές που είχαν».

Το Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών (ΚΔΑΠ) στην περιοχή άρχισε να λειτουργεί το 2002 και κάθε χρόνο περίπου 30 – 40 παιδιά συμμετείχαν στις δραστηριότητες του ΚΔΑΠ. «Μαζί με άλλους τρεις συναδέλφους, δώσαμε σε αυτά τα παιδιά να δουν έναν άλλον κόσμο, τον οποίο δυστυχώς βλέπουν μόνο στην τηλεόραση. Τη δημιουργική απασχόληση παρακολουθούσαν και παιδιά από τη γειτονική Αλβανία, τα οποία είχαν έρθει με τους γονείς τους προκειμένου εκείνοι να δουλέψουν στις κτηνοτροφικές μονάδες», δηλώνει ο κ. Διαμάντης.

Ωστόσο, από τις αρχές Σεπτεμβρίου οι εργαζόμενοι στο Κέντρο έμειναν χωρίς δουλειά, αφού το ΚΔΑΠ έκλεισε. «Και αυτό γιατί οι σκληρές προϋποθέσεις που έθεσε η νέα υπουργική απόφαση άφηνε απ΄ έξω τα παιδιά από την Αλβανία, που ήταν πολύ περισσότερα. Είναι κρίμα γιατί βλέπω τους μαθητές στον δρόμο και με ρωτούν, “κύριε, θα κάνουμε φέτος γιορτή για τα Χριστούγεννα;” και είμαι αναγκασμένος να τους πω “όχι”».
«Ζωντάνευαν απομακρυσμένες περιοχές»

ΤΗΝ ΤΥΧΗ του Κέντρου Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών Πωγωνιανής είχαν από την αρχή της νέας σχολικής χρονιάς και άλλα Κέντρα σε όλη τη χώρα. Ο αριθμός αυτών που έβαλαν λουκέτο τις τελευταίες εβδομάδες ξεπερνά τα 15. «Τα νέα, αυστηρά κριτήρια για τα παιδιά που μπορούν να συμμετέχουν στις δραστηριότητες των Κέντρων αλλά και η υποχρηματοδότηση από τους δήμους είναι τα κυριότερα προβλήματα. Υπήρξαν περιοχές απομακρυσμένες που τις ζωντάνεψε η λειτουργία των ΚΔΑΠ. Γι΄ αυτό ζητάμε τη χρηματοδότηση από εθνικούς πόρους», επισημαίνει η κ. Χριστίνα Κόκοτα, πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Εργαζομένων στα Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών.