Το Πνεύμα του Τόνου

Πνευματοκτονία
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Μήπως, εν όψει νέων και επαναστατικών μεταρρυθμίσεων σοσιαλιστικής κατεύθυνσης, πρόκειται να μισθοδοτούνται και να συνταξιοδοτούνται από το κράτος οι πνευματικοί δημιουργοί, με παράλληλη υποχρέωσή τους να παρέχουν δωρεάν τη χρήση των έργων τους; Σε μια εποχή, μάλιστα, που οι νέες τεχνολογίες και το Διαδίκτυο έχουν καταντήσει ξέφραγο αμπέλι τα πνευματικά (μαζί με τα άλλα) προϊόντα, όταν ο κάθε πιτσιρικάς όπου γης μπορεί να «κατεβάσει» στον υπολογιστή του ένα τραγούδι χωρίς να πληρώσει δεκάρα, σχεδιάζεται- με τροποποίηση του νόμου για τα πνευματικά δικαιώματα (που οργάνωσε ο αείμνηστος Κουμάντος και κατέστησε νόμο η κ. ΨαρούδαΜπενάκη)- να απαλλάσσονται από την υποχρέωση να πληρώνουν πνευματικά δικαιώματα ορισμένα καταστήματα, ορισμένες κοινωνικές ομάδες και ολόκληρες περιοχές της περιφέρειας. Δηλαδή, ο πελάτης ουζοπωλείου θα πληρώνει το ούζο του και τη λακέρδα, αλλά θα ακούει τζάμπα μουσική. Ο άρρωστος θα πληρώνει φάρμακα και γάζες, αλλά θα πληρώνει μουσική. Ο κάτοικος ορεινών ή παραμεθόριων περιοχών θα πληρώνει φως, τηλέφωνο, συγκοινωνίες, αλλά θα ακούει παντού δημόσια μουσική. Η διάθεση, όπως φαίνεται, είναι να χαρεί πολιτισμό, μερίδα του ελληνικού λαού δωρεάν. Αλλά μόνο μουσική από δίσκο, διότι- βέβαιαδεν δίδεται στους ίδιους και στις ίδιες περιοχές δωρεάν βιβλίο, θεατρικές παραστάσεις, χορός, ακόμη και συναυλίες. Μάλιστα, οι επιχορηγούμενοι από το κράτος θίασοι, επισκεπτόμενοι τους εν λόγω διψασμένους για πολιτισμό, εισπράττουν και εισιτήριο. Μόνο ο μουσικός συνθέτης και ο στιχουργός υποχρεούνται από τα σχεδιαζόμενα να διαθέτουν δωρεάν το προϊόν τους. Εκτός εάν η Πολιτεία αποφάσισε να τους μισθοδοτεί και να τους επιχορηγεί. Και δεν θα ήταν άσχημη ιδέα, η χήρα Τσιτσάνη να έχει έναν μισθό από το να τρέχει να εισπράττει πόρτα πόρτα τα δικαιώματα σε ουζερί, σιδηροδρομικούς σταθμούς, νοσοκομεία, πλοία και καταγώγια της Θράκης με τζουκ μποξ.