[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] «Προθεσμιακά» και άλλα…

Είχαμε, δεν είχαμε, πάλι εδώ είμαστε και πρέπει κάτι να καταθέσουμε στο χαρτί. Τι; Πάντα αυτές οι πρώτες μέρες (της συνειδητοποίησης) του φθινοπώρου μου πέφτουν βαριές. Εκεί που κατεβάζεις τη μάλλινη κουβερτούλα από την ντουλάπα και περιμένεις την επομένη να φορέσεις μποτάκι, σου βγάζει λιακαδάρα με ζέστη και μένεις κόκαλο μπροστά στον καθρέφτη. Θα μου πεις το ενδυματολογικό σε μάρανε; Είναι κι αυτή η αμηχανία στο ντύσιμο που μπορεί να με χαλάει. Η αμηχανία γενικώς. Να το πω αλλιώς. Αυτές οι όλο και μικρότερες μέρες, που μυρίζουν ακόμα καλοκαίρι, αλλά έχουν μέσα τους και κάτι από τη βεβαιότητα του χειμώνα, στριμώχνονται ακριβώς μεταξύ στέρνου και στομαχιού κι όταν πέφτει το βράδυ και κρατάω το τηλεκοντρόλ στο χέρι, σαν να μου παραλύουν τα δάχτυλα και να τα κάνουν όλα να εξαφανίζονται μέσα στον πολτό των ειδήσεων. Αυτό το είπα καλά. Ο πολτός είναι κάτι χωρίς σαφή γεύση, άρωμα, ή χρώμα. Είναι κάτι γενικώς. Και να πω ότι οι ειδήσεις δεν έχουν… ψωμί στις μέρες μας! Μια φίλη μόλις αποχαιρέτησε 10.000 ευρουδάκια που ήταν κατατεθειμένα σε λάθος τράπεζα, σε λάθος επένδυση. Και το δικό μου τηλέφωνο χτυπάει, μέρες τώρα, και μου λένε κάτι περί «προθεσμιακού» και αισθάνομαι ότι τα δάχτυλα μου ακουμπούν ακόμα το τηλεκοντρόλ και πολύ θέλω να κάνω ένα τσακ να αλλάξω κανάλι. Αν είναι νά ΄ρθει θε να ΄ρθεί, λέω μέσα μου. Έτσι κι αλλιώς, πλούσια δεν θα γινόμουν από τα «αμοιβαία» και- παρακαλώ- δεν θα το αναλύσω το μπλαζέ της κατάστασής μου, δεν είναι της παρούσης. Απλώς με πιάνει κάτι σαν στομαχική διαταραχή να ακούω στο τρένο να μιλούν (ξαφνικά) για το χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης. Τρομάρα μας! Και τη Στελλίτσα της θείας Μαρίας που είναι πάντα πλήρως ενημερωμένη για όλες τις κινήσεις της Μπεζαντάκου να έχει τις οικονομικές σελίδες παραμάσχαλα και να με ρωτάει για τη μείωση των επιτοκίων. Να το πω αλλιώς- πάλι. Ας έρθει η ρημάδα η καταστροφή μια ώρα αρχύτερα. Το κραχ του ΄29, το αχ του ΄40, το βαχ του ΄53, το ωχ του ΄57. Αρκεί να μη χάσουν τα γκόλντεν μπόι τα σπα τους. Και η Στελλίτσα (της θείας Μαρίας) το πεντικιούρ της. Για μένα δεν μπορώ να πω τίποτα. Και το τζίνι να με παρακαλούσε για τις τρεις ευχές, θα έκανα κλικ με το τηλεκοντρόλ και θα το εξαφάνιζα…