[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Κουτσαβάκηδες και μάγκες…

ΚΑΝΕΝΑΣ δεν πρέπει να επαναλαμβάνει την τακτική με την οποία πέτυχε μια νίκη. Αντιθέτως, πρέπει να αφήνει τις μεθόδους του να διαμορφώνονται ανάλογα με τις περιστάσεις. Όπως το νερό χαράζει πορεία ανάλογα με τη φύση του εδάφους, έτσι κι ο στρατιώτης διεκδικεί τη νίκη ανάλογα με τον εχθρό που αντιμετωπίζει. Η φυγή, η απειθαρχία, η κατάρρευση, η καταστροφή, η αποδιοργάνωση και η άτακτη φυγή είναι σφάλματα για τα οποία ο στρατηγός είναι υπεύθυνος…

Απ΄ ό,τι φαίνεται, οι επικοινωνιακοί γκουρού του Κώστα Καραμανλή δεν εμπνέονται καθόλου από τις αρχές του κλασικού εγχειριδίου στρατηγικής που έγραψε πριν από αιώνες ο Σουν Τζου. Διαφορετικά, δεν θα επαναλάμβαναν τα ίδια επικοινωνιακά τρικ, την ώρα που τίποτα πια δεν είναι το ίδιο και η κοινωνία φαίνεται να γυρίζει την πλάτη της στην κυβέρνηση.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Πρωθυπουργού αυτή τη στιγμή δεν είναι οι αντάρτες, αλλά το ότι έχει χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. Αφού επιδόθηκε σε ασκήσεις πολιτικής αφασίας στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, εξαφανίστηκε από το προσκήνιο και εμφανίστηκε σαν από μηχανής θεός, επιχειρώντας να αναστηλώσει την τραυματισμένη πια εικόνα του με υπολογισμένες μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια εμφανίσεις ενώπιον κομματικών ακροατηρίων.

Ο Πρωθυπουργός στη ΔΕΘ προσποιήθηκε ότι δεν άκουγε τις «δύσκολες» ερωτήσεις. Σήμερα, φαίνεται ότι πραγματικά δεν ακούει την κοινωνία. Κι εξακολουθεί να εμφανίζεται ως άφθαρτος μεσσίας, την ώρα που όλα γύρω του καταρρέουν.

Γιατί όχι; Είναι ο ίδιος Πρωθυπουργός που πέτυχε το ακατόρθωτο: έχτισε προφίλ μεταρρυθμιστή, εμμένοντας ταυτοχρόνως στην πολιτική αδράνεια. Όσο λιγότερα κάνεις, τόσο μικρότερο είναι το κόστος. Ο Κ. Καραμανλής και οι επιτελείς του έχουν αναγάγει σε τέχνη την πολιτική της αναβολής· καθώς και αυτήν του εύκολου λόγου, ο οποίος σε συνδυασμό με επιλεγμένες εκφράσεις του πεζοδρομίου (νταβατζήδες), στο βάθος κολακεύει τη νεοελληνική πολιτική υποκουλτούρα. Κάπως έτσι, δημιούργησε σχολή· αυτή της κουτσαβάκικης πολιτικής.

Στο ρεμπέτικο η λέξη «κουτσαβάκης» χρησιμοποιείτο για να υποδηλώσει τον άντρα που επιδεικνύει την παλικαριά του, χωρίς όμως να είναι πραγματικά μάγκας. «Τζάμπα μάγκας» δηλαδή. Μόνο που ο τζάμπας πέθανε… Εσχάτως, και στην πολιτική.