Μαύρα σύννεφα στην παγκόσμια αυτοκινητοβιομηχανία

Τίποτα δεν ήταν όπως παλιά, φέτος στο Σαλόνι Αυτοκινήτου στο Παρίσι. Τα περίπτερα ήταν γεμάτα νέα μοντέλα, όμως το λαμπερό τοπίο είχε θαμπώσει και εκεί όπου περίσσευαν κάποτε τα χαμόγελα από τα μεγαλοστελέχη των εταιρειών, έβλεπες πλέον μόνον σκεπτικά πρόσωπα. Και πώς να μην είναι έτσι τα πράγματα, όταν η παγκόσμια αγορά αυτοκινήτου έχει πάρει την κάτω βόλτα, αν και η οικονομική κρίση μόλις άρχισε να την αγγίζει. Τι μπορούμε να περιμένουμε λοιπόν στο μέλλον; Τους επόμενους μήνες πιστεύω ότι θα επιδοθούν αρκετές εταιρείες σε μία πλειοδοσία προσφορών, καθώς από τον Σεπτέμβριο και μετά σημειώνουν οι πωλήσεις τους ελεύθερη πτώση, οπότε θα προσπαθήσουν να περιορίσουν όσο γίνεται τις ζημιές τους μέχρι να ολοκληρωθεί το τρέχον έτος. Ακόμη και έτσι πάντως δεν πρόκειται να κατακλυστούν από πελάτες οι εκθέσεις αυτοκινήτων, αφού η ψυχολογία των αγοραστών βρίσκεται στο ναδίρ. Από εκεί και μετά όμως θα κληθούν να λύσουν οι αυτοκινητοβιομηχανίες ένα σταυρόλεξο μόνον για εξαιρετικά δυνατούς λύτες, αφού το φάρμακο των προσφορών διαθέτει κοντινή ημερομηνία λήξης. Το κόστος του δανεισμού αυξάνεται και θα επιβαρύνει υπέρμετρα τους αυτοκινητοκατασκευαστές, οι οποίοι αντλούν κάθε χρόνο από την αγορά τεράστια ποσά για να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους. Ένας μεγάλος όμιλος, όπως π.χ. της VW, της GΜ ή της Ford, δανείζεται σε ετήσια βάση γύρω στα 25 δισ. δολάρια, οπότε ακόμη και μία μικρή αύξηση των επιτοκίων προκαλεί ντόμινο που επηρεάζει αρνητικά την τελική τιμή αγοράς ενός μοντέλου. Με απλά λόγια, όσο περισσότερα χρήματα δανείζεται μία εταιρεία τόσο ακριβότερα θα γίνουν τα αυτοκίνητά της. Άρα θα γλιτώσουν με ελαφρές… εκδορές οι επιχειρήσεις που διαθέτουν υψηλότερη ρευστότητα και μία γκάμα μικρών και οικονομικών μοντέλων, τα οποία ανταποκρίνονται στα νέα δεδομένα. Κάτι άλλο που με προβλημάτισε στο Παρίσι ήταν η πολυφωνία των αυτοκινητοκατασκευαστών όσον αφορά τις προτάσεις τους για την προστασία του περιβάλλοντος. Είναι ξεκάθαρο ότι διανύουμε μία μεταβατική φάση, ενώ θα έπρεπε να είχαμε ήδη καταλήξει σε μία δύο τεχνολογίες και να επικεντρωθούμε στη βελτιστοποίησή τους, για να μη διασπώνται οι πόροι για την έρευνα και την εξέλιξη. Άλλες εταιρείες προκρίνουν την αμειγή ηλεκτροκίνηση, άλλες ποντάρουν στα υβριδικά μοντέλα, άλλες ασχολούνται εντατικότερα με τις ενεργειακές κυψέλες υδρογόνου, άλλες εκμεταλλεύονται τις δυνατότητες των συμβατικών τεχνολογιών και όλες μαζί απλώς… ψάχνονται. Αν μάλιστα περικοπούν εξαιτίας της οικονομικής κρίσης τα κονδύλια για τις πράσινες τεχνολογίες, τότε θα καθυστερήσουμε περισσότερο σε έναν αγώνα δρόμου με διακύβευμα τον ίδιο τον πλανήτη Γη.