ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Όμηρος των εκπλήξεων

Τον σκέφτομαι. Ναι, το παραδέχομαι, το τελευταίο διάστημα τον σκέφτομαι πολύ. Δεν περνάει στιγμή που να μην πάει το μυαλό μου σ΄ αυτόν. Την Τετάρτη στην απεργία, οι δημοσιογράφοι ήταν στον δρόμο κι εγώ σκεφτόμουν εκείνον. Δεν είναι λίγο πράγμα αυτό που του συμβαίνει. Μου θυμίζει έντονα κάτι ταινίες που έφτιαχναν οι Αμερικάνοι για να δικαιολογήσουν το ολοκαύτωμα στο Βιετνάμ, με στρατιώτες τους αιχμαλώτους, όμηρους των Βιετκόνγκ, να ζουν δεμένοι σε κάτι ανήλιαγα υπόγεια, πεινασμένοι, βρώμικοι και γύρω τους να στήνουν χορό ποντίκια, φίδια και σκορπιοί. Τέτοιο πράγμα ούτε στον χειρότερο εχθρό σου δηλαδή. Ανατριχιάζω και μόνο που το αναφέρω. Αλλά δεν μπορώ. Το δράμα της ομηρείας του προέδρου Κώστα, με συγκλονίζει. Άσε δε που κάτι τέτοια επικαλείται κι ο ΜακΚέιν στην Αμερική και προσπαθεί να πείσει τους Αμερικανούς να τον κάνουν πρόεδρο στα 73 του – κάτσε ρε άνθρωπε σπίτι σου κι άσε μας ήσυχους…

Με παντούφλες
Ο Κώστας σπίτι του θέλει να κάθεται, αυτό πια το ξέρουμε, το έχουμε εμπεδώσει. Δεν έχουμε την παραμικρή απορία, πώς το λένε. Σπίτι του, με παντούφλες (αν υποψιαστώ και πασουμάκι, θα πεθάνωωωω, που λέει κι ο Λάκης, επανακάμψας άρτι και σε μεγάλα κέφια), να κόβει βόλτες στον κήπο, και «το βράδυ, το βραδάκι», που λέει κι ο ποιητής, να βλέπει καμιά ταινιούλα πριν πάρει «τον ύπνο του δικαίου». Βάσκανος μοίρα- και για μας και για κείνον- τον έβαλε καπέλο στο κεφάλι μας, να υποδύεται ρόλους που δεν του ταιριάζουν, ούτε και τους μπορεί- όπως να κυβερνήσει όλους εμάς, τους… τους… άντε να μην πω. Και από πάνω, να τον κρατάει όμηρο ο κάθε Τατούλης κι ο κάθε Δαϊλάκης και να μην ξέρει πώς να γλιτώσει, να απελευθερωθεί. Να πασχίζει, να τραβιέται, και να νιώθει τα δεσμά να τον κρατάνε γερά από χέρια και από πόδια. Να βλέπει παντού γύρω του κάγκελα και τοίχους αδιαπέραστους. Φταίω εγώ τώρα να την ιδρύσω τη ΜΚΟ «free Costas», να την κάνω την αντίπραξη στο «free Willy», τη φάλαινα;

Ο «free Costas»
Φταίει κι αυτός όμως. Τι τον θες τον «τσαμπουκά» άμα δεν είσαι σίγουρος ότι θα σου βγει; Διότι καλά να τον κάνει τον τσαμπουκά ένας που είναι- λέμε τώρα- δυο μέτρα ψηλός, «χτισμένος» κανονικά παντού, χέρια- πόδια, κι απέναντί του να έχει να αντιμετωπίσει κάποιον που είναι 30 πόντους κοντύτερος και «λαπάς», γιατί όταν ακούει ας πούμε «βάρη», νομίζει ότι είναι κάτι σακούλες του σούπερ μάρκετ που του έδωσε η γυναίκα του να κουβαλάει. Αλλά να του την κάνει ο «λαπάς» απέναντι στον δίμετρο, υπάρχει ένα θέμα. Κι επειδή το παραμύθι Δαβίδ και Γολιάθ μετράει ζωή από τον καιρό που βγήκαν οι λάσπες και τα παλικάρια έπαιζαν με τις σφεντόνες και στην εποχή μας δεν παίζει, οφείλεις να μετράς τα πράγματα καλά. Πολύ καλά, πριν επιχειρήσεις οτιδήποτε. Βγαίνει λοιπόν ο «free Costas» στην Κεντρική Επιτροπή και κάνει το σόου «όποιος είναι μάγκας ρε, να έρθει να μου την πει στα ίσια». Και του τη λέει ο Δαϊλάκης, που είναι και (πολύ) πιο κάτω από τα δικά του κιλά και ψάχνονται να δουν από πού τους ήρθε. Μα είναι πράγματα αυτά;

Ορατή λύση δεν υπάρχει
Όχι δεν είναι· και όποιος πει ότι έχει τη λύση στο αδιέξοδο, ή ο μάγος Κόπερφιλντ είναι ή μας (τον, για την ακρίβεια) δουλεύει ψιλό γαζί, γιατί ορατή λύση δεν υπάρχει. Οι λύσεις είναι δύο: ή θα κάνει ο «free Costas» ότι δεν καταλαβαίνει τι του έχει συμβεί (ότι δεν μπορεί να κυβερνήσει δηλαδή, αν υποθέσουμε ότι θέλει…) και θα συνεχίσει γαντζωμένος από την καρέκλα- αφήστε την κάτω, μη με τραβάτε, είναι δική μου (η καρέκλα)- ή θα πάει σε πρόωρες εκλογές, να μας εκβιάσει κανονικά και μετά να μετρήσει τα κουκιά. Ποιος έχει απορίες; Α, εσείς; Για ποιο πράγμα; Για τον εκβιασμό; Λοιπόν, να σας τις λύσουμε: ένα επιχείρημα έχει να προβάλει ο λαοπρόβλητος Κώστας για να κερδίσει πάλι τις εκλογές: ότι δεν μπορεί να κυβερνήσει (αν λέμε…) επειδή τα συμφέροντα, οι Αμερικάνοι (ναι, ναι, το λένε ήδη!) και δεν ξέρω ποιος άλλος, κινούν τους αντάρτες εναντίον του. Κι ευελπιστεί ότι όλοι εμείς θα «μασήσουμε» και θα πούμε, δώσ΄ του μωρέ άλλη μια ευκαιρία του καταφρονεμένου!…

Βιβλική καταστροφή
Άλλη ευκαιρία; Κι άλλη ευκαιρία; Έχουμε τρελαθεί τελείως; Τα έκαναν χάλια, παντού. Πέρσι μας πήγανε σε εκλογές την ώρα που η χώρα είχε γίνει ρημαδιό, μοιράζοντας πεντοχίλιαρα ακόμη και σε περαστικούς από τις καμένες περιοχές, και σε μας τους υπόλοιπους, υποσχέσεις. Υποσχέσεις να φάνε και οι κότες. Και δεν έκαναν τίποτε. Κι όχι μόνο δεν έκαναν, αλλά από τη στιγμή που πήραν και δεύτερη ευκαιρία, λες και έβαλαν σκοπό τους να ξεθεμελιώσουν τα πάντα. Να μη μείνει τίποτε όρθιο. Δεν θυμάμαι άλλη κυβέρνηση να έχει επιφέρει τόσα πολλά (κακά) σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα στον τόπο. Βιβλική καταστροφή. Εφιάλτης. Οι δέκα πληγές του Φαραώ μαζεμένες. Λιμοί, σεισμοί, καταποντισμοί, κι ο Κατρίνα στη νιοστή, ως κερασάκι στην τούρτα. Ο Μητσοτάκης μπροστά τους, και η τετραετία του, μοιάζουν με παράδεισο. Να τους δώσουμε κι άλλη ευκαιρία; Ε, όχι. Να πάνε σπίτια τους να ξεκουραστούν- τόσα κάνανε κι εμείς να δούμε πώς θα μαζέψουμε τα κουρέλια μας μήπως και κάποτε συνέλθουμε…

«Και συ ρε πού το ξερεις;»
Τα λέω όλα αυτά γιατί εσχάτως παρατηρώ μια απελπισμένη προσπάθεια διαφόρων (δημοσκόπων, αναλυτών κ.λπ.) να ξαναστήσουν στα πόδια του τον λαοπρόβλητο Κώστα και να μας τον παρουσιάσουν ότι παραμένει ισχυρός. Είναι όντως συγκινητική η προσπάθεια που κάνουν και δεν έχω παρά να τους το αναγνωρίσω, αλλά νομίζω ότι το παρακάνουν. Διότι άμα μου λες εμένα ότι έκανα έρευνα και βρήκα ότι ο Καραμανλής είναι πρώτον δημοφιλής, δεύτερον καταλληλότερος (αυτό πια…) για πρωθυπουργός, τρίτον έχει αξιοπιστία και τέταρτον μπορεί να δώσει λύσεις, θα σου πω «και συ ρε πού το ξέρεις;». Γιατί από έρευνα αποκλείεται να σου έχουν προκύψει όλα αυτά. Διότι για να σου προκύψουν, σημαίνει ότι ρώτησες κάποιους και σου απάντησαν έτσι. Ε, επειδή πιο πιθανό να είναι να… αυτορωτήθηκες, ο πρόεδρος Κώστας είναι τόσο ισχυρός όσο και ο… Ελ Σιντ πάνω στο άλογο!


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Όσο οι αντάρτες τον «τηγανίζουν»…

Είναι κανόνας στην πολιτική και μόνο όσοι έχουν άγνοια του παιχνιδιού μπορούσαν να παγιδευτούν στα όσα διέδιδαν την Τετάρτη τα γραμμόφωνα του Μαξίμου: άμα είσαι πρωθυπουργός κάνεις πρόωρες εκλογές μόνο – ΜΟΝΟ- εφόσον τις κερδίζεις. Αν υπάρχει έστω και μία- αριθμός 1- πιθανότητα να τις χάσεις, δεν τις κάνεις. Τελεία και παύλα!

Για λόγους που προφανώς έχουν να κάνουν με την άγνοια του παραπάνω κανόνα, δεν ήταν λίγοι όσοι «μάσησαν» τη σχετική φιλολογία, τα περί πρόωρων εκλογών που τάχα θα εξήγγελλε ο Κ. Καραμανλής προχθές, στη διάρκεια της σύγκλησης του έκτακτου Υπουργικού Συμβουλίου. Τι λίγοι λέω; Πολλοί.

Βοηθούσης και της απεργίας των δημοσιογράφων (άλλη μια μεγάλη επιτυχία της ΕΣΗΕΑ κι αυτή…) η φήμη κάλυψε όλη τη χώρα, με αποτέλεσμα να σπάσουν τα τηλέφωνα απ΄ άκρου εις άκρον της χώρας: «Πάμε σε εκλογές, πάμε σε εκλογές».

Πουθενά δεν πάμε όσο οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τον Καραμανλή να βλέπει την πλάτη του Γιώργου και του ΠΑΣΟΚ. Και, βεβαίως, πουθενά δεν πάμε όσο οι αντάρτες τον «τηγανίζουν» απλώς και δεν τον ρίχνουν (γιατί αυτή ακριβώς είναι η τακτική τους- μόνο «τηγάνισμα» επί του παρόντος). Μην τρελαίνεστε λοιπόν.