«Η Αθήνα είναι ωραία με το νέφος της»

«Η Αθήνα έχει μια εξαιρετική ποιότητα φωτός. Ακόμα και μια μέρα όπως αυτή που το νέφος και η υγρασία έχουν δώσει στον ουρανό αυτή την γκρίζα απόχρωση, μου αρέσει αυτό το μονόχρωμο θολό φως», λέει ο Γερμανός καλλιτέχνης του φωτός Ίνγκο Μάουρερ κοιτάζοντας την πόλη από τη βεράντα του ξενοδοχείου του.

«Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι εσείς οι Έλληνες έχετε αναπτύξει τη σχέση σας με το φως και αντιλαμβάνεστε με μεγάλη ευαισθησία το πώς να το χρησιμοποιήσετε στους χώρους σας και για τις ανάγκες της καθημερινότητά σας. Αυτήν την ικανότητα δεν την έχω εντοπίσει στους Ιταλούς. Οι οποίοι επίσης έχουν άπλετο μεσογειακό φως στη ζωή τους και μάλιστα παράγουν βιομηχανικά πολλά σχέδια ντιζάιν φωτιστικών. Όμως δεν έχουν τη δική σας ιδιαίτερη αντίληψη για το φως», λέει ο Ίνγκο Μάουρερ, που η συνεργασία του με Έλληνες αρχιτέκτονες τον έφεραν στην Αθήνα για να σχεδιάσει συστήματα φωτισμού ειδικά για ιδιωτικές προαστιακές κατοικίες.

Από τα μέσα του ΄60 που ο Μάουρερ εγκατέλειψε τις γραφικές τέχνες για την «πνευματική απόδοση του φωτός», όπως λέει, έχει δημιουργήσει περισσότερα από 150 φωτιστικά σχέδια και συστήματα που συνδυάζουν την τεχνολογία με τη θεατρική ατμόσφαιρα. «Όλα ξεκίνησαν πριν από χρόνια, σε ένα δωμάτιο φτηνού ξενοδοχείου στη Βενετία, ύστερα από ένα ωραίο γεύμα με καλό κρασί. Κοίταζα ξαπλωμένος το φως από έναν γλόμπο 15 watt που κρεμόταν στο ταβάνι και το ερωτεύτηκα. Τότε σκέφτηκα πως αυτό είναι το σχήμα συνδυασμού ποίησης και βιομηχανίας».

Από αυτή τη διαπίστωση ο Ίνγκο Μάουρερ άρχισε να σχεδιάζει και να βγάζει στην παραγωγή τις εντυπώσεις του από τα παιχνίδια του φωτός με τη σκιά με μια διάθεση ανατρεπτικού χιούμορ. Όπως το Lucellino, ένας γυμνός ιπτάμενος διάφανος γλόμπος που απέκτησε λευκά φτερά πουλιού κρύβοντας στις φτερούγες του ένα ντίμερ. Ή το φωτιστικό οροφής με κεφαλές Βούδα που ξεκαρδίζονται στα γέλια.

Όταν δουλεύει για ένα νέο έργο τον ενδιαφέρει η «χημεία» με τους ανθρώπους. «Η ζωή δεν σταματάει ποτέ, και αυτό το βλέπεις στις εναλλαγές του φωτός στη διάρκεια της ημέρας. Επειδή δεν υπάρχει περίπτωση να καταφέρει κάποιος να μιμηθεί το φυσικό φως της ημέρας, δεν με ενδιαφέρουν οι δυνατοί φωτισμοί, αλλά αναζητώ τη μεταφυσική του παρουσία που τονίζει έναν χώρο».
«Οι οικολογικοί λαμπτήρες δίνουν άσχημο φως»

«Ζούμε σε μία εποχή που τα πολλά φώτα έχουν μολύνει το περιβάλλον», παρατηρεί ο Ίνγκο Μάουρερ, τον οποίο τιμά η αμερικανική σχολή βιομηχανικού σχεδιασμού Κούπερ Χιούιτ παρουσιάζοντας στο Μουσείο Σμιθσόνιαν στη Νέα Υόρκη αναδρομική έκθεση της δουλειάς του. «Όλοι αυτοί οι λαμπτήρες εξοικονόμησης ενέργειας που σήμερα είμαστε αναγκασμένοι να χρησιμοποιούμε δίνουν πολύ άσχημο φως. Είναι ένα φως πολύ καταθλιπτικό που βλάπτει την ψυχική υγεία και δεν προκαλεί καμία όμορφη αίσθηση. Γι΄ αυτό και στοιχηματίζω ότι σύντομα ο κόσμος θα ξοδεύει πολλά χρήματα στους ψυχιάτρους. Όμως προσπαθώ με την ομάδα μου να βγάλουμε κάτι που προσεγγίζει τη νέα τεχνολογία LΕD: το ΟLΕD (Οrganic Light Εmmiting Diodes, οργανικές δίοδοι εκπομπής φωτός), που θα είναι το μέλλον του φωτός».
Με μια ματιά

Γεννήθηκε το 1932 και μεγάλωσε στις όχθες της λίμνης Κονστάντζα.

Προσχέδια των έργων του κάνει πάνω σε χαρτοπετσέτες.

Ζει μεταξύ Μονάχου, Τοσκάνης και Νέας Υόρκης.

Τα καλοκαίρια πηγαίνει στην Έρημο της Νεβάδας για το Φεστιβάλ Βurning Μan, στο οποίο τα εικαστικά έργα χάνονται στο τέλος μέσα σε μεγάλες φωτιές.

Δημιουργίες του φωτίζουν τα Μετρό του Μονάχου και της Καρλσρούης, τράπεζα στο Σάο Πάολο, το ξενοδοχείο Four Seasons στη Μόσχα.