«Κοιτάμε μπροστά, κόντρα στην απαισιοδοξία που κυριαρχεί»

«Κοιτάμε μπροστά», είναι η φράση που εκφράζει αρκετούς Έλληνες, οι οποίοι χρειάστηκε να αντιμετωπίσουν στη ζωή τους δύσκολες και αγχωτικές καταστάσεις. Η επιμονή, το κουράγιο και η θέληση είναι αυτά που τους έκαναν να πεισμώσουν περισσότερο και να δουν τη θετική πλευρά, δίνοντας έτσι ένα αισιόδοξο μήνυμα με τη στάση τους. Βέβαια, η μία έρευνα μετά την άλλη δείχνει ότι οι Έλληνες είναι από τους πιο απαισιόδοξους και απογοητευμένους λαούς της Ευρώπης.
Όπως επισημαίνει η ψυχολόγος Μαριέττα Ρήγα- Πεπελάση, όταν κάτι σοβαρό και σημαντικό συμβεί στη ζωή ενός ανθρώπου, «τότε ανασυγκροτείται και με όλες του τις δυνάμεις προσπαθεί να ξεπεράσει κάθε δυσκολία, να δει την άσπρη και όχι τη μαύρη πλευρά της ζωής.
Υπάρχουν εκατοντάδες τέτοια παραδείγματα».
Πέντε άνθρωποι μιλούν στα «ΝΕΑ» για τις δύσκολες καταστάσεις που χρειάστηκε να ξεπεράσουν σε κάποια φάση της ζωής τους, χωρίς να το βάλουν κάτω ούτε μια στιγμή.


«Υπάρχει ζωή και στο χωριό»

ΕΖΗΣΕ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ από τη δεκαετία του ΄60 και, όπως λέει, ο κ. Γιώργος Κατσούλας ήταν υπέρμαχος της ζωής στην Αττική.

«Μέσα σε 10 και σε 15 λεπτά μπορούσες από το κέντρο να φτάσεις στη Γλυφάδα ή στην Πεντέλη. Μπορούσες να ξεφύγεις από τον κλοιό της πόλης και να βρεθείς κοντά στη φύση», θυμάται. Τα τελευταία χρόνια, όμως, για μία βόλτα στην παραλία το Σάββατο χρειαζόταν να μείνει στο αυτοκίνητο για τουλάχιστον μιάμιση ώρα. «Η ζωή στην Αθήνα για εμένα και τη σύζυγό μου είχε γίνει απογοητευτική. Η κίνηση στους δρόμους, ο χαμένος χρόνος και η κακή ποιότητα ζωής ήταν αυτά που μας έκαναν να πάρουμε τη μεγάλη απόφαση: να κάνουμε μια καινούργια αρχή». Τα τελευταία 10 χρόνια το χωριό Παλούμπα Αρκαδίας με τους 25 μόνιμους κατοίκους είναι η δική τους περιοχή, στην οποία άνοιξαν ένα μοντέρνο καφενείο. «Είδαμε τη ζωή μέσα από ένα άλλο πρίσμα, αποκτήσαμε ελεύθερο χρόνο ενώ πια δεν νιώθουμε καμία πίεση. Δεν πληρώνουμε τον καφέ 3 και 4 ευρώ. Σίγουρα τα έσοδά μας είναι λιγότερα, όπως είναι και τα έξοδα, αφού εδώ η ζωή είναι πιο φθηνή από αυτήν της πόλης». Προτείνει μάλιστα στους απαισιόδοξους κατοίκους των μεγαλουπόλεων, οι οποίοι δεν αντέχουν τους τρελούς ρυθμούς, να τολμήσουν το επόμενο βήμα. «Εάν έχουν τη δύναμη και τις αντοχές, να κάνουν μια νέα αρχή».


«Χρειάζονται αποθέματα δύναμης»

ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ 32 ετών έμαθε ότι πάσχει από καρκίνο στον μαστό, όταν ψηλάφησε μόνης της έναν όγκο στο στήθος. Η επόμενη κίνηση της κ. Ειρήνης Ζαννάρα ήταν η επίσκεψη στον γιατρό και η πραγματοποίηση όλων των απαραίτητων εξετάσεων. Όταν ο γιατρός πήρε στα χέρια του τα αποτελέσματα των εξετάσεων, της ανακοίνωσε ότι πρέπει να κάνει μαστεκτομή γιατί πρόκειται για καρκίνο. «Η πρώτη μου αντίδραση ήταν αρκετά ψύχραιμη: “Γιατρέ, πείτε μου τι πρέπει να κάνω τώρα;”». Ακολούθησαν εγχείρηση, χημειοθεραπεία και ορμονοθεραπεία. «Δεν φοβήθηκα, απλά προσπαθούσα να δω τι θα γίνει παρακάτω. Σίγουρα όμως δεν ήταν εύκολο», θυμάται.

Όπως λέει χρειάστηκαν αποθέματα δύναμης, επιμονή, υπομονή και κουράγιο για να ξεπεράσει τις δύσκολες στιγμές. «Εξάλλου σε μία τέτοια κατάσταση δεν έχεις άλλη επιλογή». Η οικογένεια και οι φίλοι βρίσκονταν στο πλευρό της, όπως δίπλα της στάθηκαν και οι γυναίκες του πανελλήνιου συλλόγου γυναικών με καρκίνο του μαστού «Άλμα ζωής», ο οποίος απαρτίζεται από γυναίκες που έχουν ήδη βιώσει τη δυσάρεστη αυτή εμπειρία. «Ένιωθα ότι είμαι η μόνη γυναίκα που περνά κάτι τέτοιο. Όταν όμως κατά τη διάρκεια της θεραπείας μου, είδα στα μάτια άλλων γυναικών ότι όλα αυτά τα είχαν βιώσει και εκείνες και τώρα έχουν ξαναπάρει τη ζωή στα χέρια τους, ψυχολογικά ένιωσα πολύ καλύτερα», λέει.

Σήμερα, από τη θέση της γραμματέως του συλλόγου, η κ. Ειρήνη Ζαννάρα προσπαθεί να στηρίξει ψυχολογικά όσες γυναίκες δίνουν τον δικό τους αγώνα κατά του καρκίνου. Σκοπός του συλλόγου, άλλωστε, είναι η οργανωμένη αλληλοβοήθεια, η ψυχοκοινωνική στήριξη και αποκατάσταση των γυναικών που πάσχουν και των οικογενειών τους. (www. breastcancerhellas.gr, Τηλεφωνική Γραμμή Στήριξης: 210-8253.253).


Οι Έλληνες δεν είναι πια ευτυχισμένοι

ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ανεργία σαν μια μαύρη περίοδο. Η ακρίβεια είναι για τους περισσότερους μια θηλιά στον λαιμό που ολοένα και σφίγγει. Η πολιτική κατάσταση δεν δίνει ελπίδα σε αυτούς που περιμένουν κάτι να αλλάξει και ο ελεύθερος χρόνος είναι ένα αγαθό που πολλοί το έχουν χάσει προ πολλού. Οι Έλληνες αποδεικνύονται ο πιο απαισιόδοξος λαός της Ευρώπης. Η οικονομική κατάσταση της χώρας, το πολιτικό σκηνικό, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί, η ανεργία αλλά και η ποιότητα ζωής είναι αυτά που απογοητεύουν περισσότερο τους Έλληνες. «Δεν είμαστε πια ο χαρούμενος και ανοιχτός λαός που κάποτε ήμασταν. Τα τελευταία χρόνια, τα χαρακτηριστικά που μας διακρίνουν είναι η απογοήτευση και η απαισιοδοξία», τονίζει η κ. Πεπελάση. Οι πολίτες, όπως σημειώνει, αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι, χωρίς προστασία και ελπίδα ότι θα ικανοποιηθούν οι επιθυμίες και οι ανάγκες τους, νιώθουν ότι έχουν περιέλθει σε αδιέξοδο. Αυτήν την απογοήτευση του ελληνικού λαού άλλωστε αποτυπώνει μια σειρά ερευνών οι οποίες κάνουν λόγο για «πρωτιά» στην απαισιοδοξία. Σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο, που δημοσιεύθηκε το καλοκαίρι: το 67% των πολιτών βλέπει «μαύρο» το μέλλον αφού θεωρεί ότι η ποιότητα ζωής των ανθρώπων έπειτα από 20 χρόνια θα είναι χειρότερη συγκριτικά με σήμερα. Ενώ και η οικονομική κατάσταση της χώρας, σε παλαιότερη ευρωπαϊκή έρευνα, ανησυχεί και απογοητεύει τους Έλληνεςπερίπου 6 στους 10 θεωρούν ότι θα είναι χειρότερη στον επόμενο χρόνο.


«Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω»

ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ ΤΟ 1984 και κατάφερε να κάνει παιδιά το 2004. Η κ. Πέρσα Τζεφεράκου, έπειτα από 20 αποτυχημένες προσπάθειες εξωσωματικής γονιμοποίησης, απέκτησε δίδυμα αγοράκια στην 21η της προσπάθεια.

«Μία εξωμήτρια εγκυμοσύνη, έναν μήνα μετά τον γάμο μου, ήταν αρκετή για να καταλάβω ότι δεν θα μπορούσα να κάνω παιδί με δικές μου σάλπιγγες και θα χρειαζόμουν βοήθεια», λέει η κ. Τζεφεράκου. Η εξωσωματική γονιμοποίηση όμως στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 ήταν άγνωστη λέξη για την Ελλάδα. Το 1986 ήταν από τις πρώτες Ελληνίδες που δοκίμασαν την τύχη τους στη πρωτοποριακή τότε ιατρική μέθοδο. «Η τύχη δεν μου χαμογέλασε την πρώτη φορά. Γι΄ αυτό συνέχισα τις προσπάθειες. Το πάλεψα πολύ αλλά δεν μπορώ να πω ότι δεν απογοητευόμουν όταν έπειτα από κάθε εξωσωματική το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο. Όταν όμως και η 15η προσπάθεια ήταν χωρίς αποτέλεσμα, είπα δεν μπορώ- σκέφτηκα να τα παρατήσω. Έλεγα ότι τελικά δεν με θέλει. Παράλληλα έβλεπα και την οικονομική πλευρά: 500.000 δραχμές πριν από 15 χρόνια για μία εξωσωματική ήταν πολλά, τη στιγμή που οι μισθοί κυμαίνονταν γύρω στις 100.000 δραχμές», θυμάται.

Τόσο η οικογένεια όσο και το σωματείο Μagna Μater, το οποίο βοηθά ζευγάρια που αντιμετωπίζουν πρόβλημα υπογονιμότητας, ήταν αυτοί που την ενθάρρυναν να συνεχίσει. Στις 19 Ιουλίου 2004, είδε το όνειρό της να γίνεται πραγματικότητα, όταν έφερε στον κόσμο δύο υγιέστατα αγοράκια. «Έπειτα από αυτή την 20χρονη εμπειρία μου στο θέμα της εξωσωματικής αποφάσισα να ασχοληθώ ενεργά με το σωματείο και σήμερα είμαι η πρόεδρος. Προσπαθούμε να βοηθήσουμε τα ζευγάρια που βρίσκονται σε μία τέτοια κατάσταση, στηρίζοντάς τα ψυχολογικά», λέει. (http://www. magnamater.gr, τηλ. επικ.:

210- 9011706).


«Σκέφτομαι θετικά»

ΕΙΝΑΙ 27 ΕΤΩΝ και το εκ γενετής πρόβλημα περιορισμένης όρασης δεν ήταν αρκετό για να την… κλείσει στο σπίτι. Η Ανθή Καραγιάννη είναι μία από τις αθλήτριες που στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου χάρισε στην Ελλάδα ένα ακόμη μετάλλιο, το αργυρό, στο άλμα εις μήκος.

«Γεννήθηκα με πρόβλημα όρασης: από το αριστερό μου μάτι δεν βλέπω καθόλου. Έμαθα όμως να ζω με αυτό, συμβιβάστηκα, κάτι που δεν μπορούσαν να αντιληφθούν οι συμμαθητές μου στο Δημοτικό που ήταν αρκετά σκληροί μαζί μου», θυμάται η Ανθή. Αυτό, όπως λέει, ήταν και το γεγονός που την έκανε πιο δυνατή. «Στενοχωρέθηκα, όμως πίστεψα περισσότερο στον εαυτό μου και πλέον αντιμετωπίζω το οποιοδήποτε πρόβλημα με ψυχραιμία. Άλλωστε όλα είναι θέμα χειρισμού. Είμαι της άποψης πως ο Θεός δεν μας στέλνει τίποτα που δεν μπορούμε να το χειριστούμε και να το αντιμετωπίσουμε, από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο σοβαρά. Όλα μπορούν να ξεπεραστούν, αρκεί να υπάρχει η θέληση». Με μότο της «σκέφτομαι θετικά» άρχισε σε ηλικία 13 ετών τον αθλητισμό, παρά την περιορισμένη όρασή της. Οι προπονήσεις, η συμμετοχή σε πανελλήνιες και διεθνείς αθλητικές οργανώσεις έγιναν μέρος της καθημερινότητάς της. «Είναι κάτι που έδωσε ένα παραπάνω νόημα στη ζωή μου. Και αυτό θα πρέπει να κάνουν όλοι οι άνθρωποι με αναπηρία. Το να κλειστούν στο σπίτι δεν είναι λύση. Αντίθετα, ο αθλητισμός, η ζωγραφική και κάθε είδους ασχολία είναι. Μπόρεσα εγώ, μπορούν όλοι».


«Δεν είμαστε όλοι η γενιά του πλέι στέισον»

ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ την περασμένη Παρασκευή, όπου έκανε την εγγραφή του, και επίσημα φοιτητής της Σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Μάλιστα, για να περάσει την πύλη του πολυτεχνικού ιδρύματος έπρεπε η βαθμολογία του να είναι εξαιρετικά υψηλή. Ήταν κάτι όμως που, όπως λέει, το γνώριζε καλά, γι΄ αυτό και προσπάθησε αρκετά για να φτάσει τα 19.520 μόρια! Ήταν άλλωστε ανάμεσα στους πρώτους. «Έβαλα στόχους από τη δεύτερη κιόλας τάξη του Λυκείου. Κι όταν ξέρει κανείς τι θέλει να κάνει στο μέλλον του και έχει ένα σκοπό, θα πρέπει αν μη τι άλλο να τον τηρήσει. Από αυτή τη χρονιά έμαθα ένα πράγμα: όταν έχεις στόχους, δεν παλεύεις για κάτι εύκολο, αλλά για κάτι που θα πρέπει να αγωνιστείς», λέει ο 19χρονος Θοδωρής Καρνάρος. Τη σχολική χρονιά που μόλις πέρασε, δεν μπορεί- όπως λέει- παρά να τη χαρακτηρίσει περιπετειώδη. «Χρειάστηκε να κάνω θυσίες και να διαβάσω αρκετά, για να μπορώ τώρα να απολαμβάνω την ιδιότητα του φοιτητή. Ο ελεύθερός μου χρόνος σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές ήταν σαφώς περιορισμένος, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν έβγαινα έξω».

Δεν μπορεί όμως να δεχτεί πως ανήκει σε μια γενιά που το μόνο που τη νοιάζει είναι το τάβλι, ο καφές και φυσικά το πλέι στέισον. «Χιλιάδες ήταν φέτος τα παιδιά που αποδείξαμε ότι έχουμε στόχους και όνειρα για το μέλλον μας και δεν τα αφήνουμε όλα στην τύχη ή στους… τέσσερις τοίχους μιας καφετέριας».