Πιπέρι στο στόμα, που θα ανοίξει από έκπληξη…

Ένα στα τέσσερα διπλώματα οδήγησης στην Ελλάδα αγοράζονται από τους ενδιαφερόμενους υποψήφιους οδηγούς με τη μεσολάβηση εκπαιδευτών και με την καθοριστική υποστήριξη υπαλλήλων του αρμόδιου υπουργείου Μεταφορών και Επικοινωνιών. Μιλάμε για σήμερα και όχι για κάποιο μακρινό παρελθόν και τα στοιχεία προέρχονται από το ίδιο το υπουργείο και όχι από κάποιους κακοήθεις ή φαντασιόπληκτους. Πιπέρι στο στόμα, που θα ανοίξει από έκπληξη. Όλοι γνωρίζουμε τι γίνεται και μάλιστα εδώ και πολλά χρόνια, πρώτοι απ΄ όλους εκείνοι που ευθύνονται για τη σωστή εκπαίδευση και την αδιάβλητη εξέταση των υποψήφιων οδηγών. Το αποτέλεσμα είναι θλιβερό και το ζούμε καθημερινά στους δρόμους μας με τριτοκοσμικές σκηνές, ορισμένες από τις οποίες έχουν τραγική κατάληξη. Ο Έλληνας δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμη τι σημαίνει αυτοκίνητο. Γι΄ αυτό και είναι διατεθειμένος να πληρώσει ο ίδιος από την τσέπη του για να αγοράσει το παιδί του το δίπλωμα οδήγησης, πάντα με μία εύκολη δικαιολογία στο στόμα. Πότε επειδή «αν δεν λαδώσεις, δεν σου το δίνουν», πότε επειδή «είναι τσακάλι, του έχω μάθει εγώ να οδηγεί, το δίπλωμα είναι τυπικό» και πότε επειδή «στη σχολή δεν διδάσκεσαι τίποτα, πρέπει να βγεις στον δρόμο για να μάθεις να οδηγείς». Αντί λοιπόν να ψάχνει ο γονιός για τη σχολή οδήγησης που θα παρέχει τα καλύτερα εφόδια στον γιο ή την κόρη του, αναζητά εκείνη η οποία προσφέρει τις απαραίτητες διασυνδέσεις για δίπλωμα οδήγησης με αλληλογραφία. Ακόμη χειρότερα γίνονται τα πράγματα, όταν αναλάβει μόνος του ο δεκαοκτάχρονος την έρευνα αγοράς για τη σωστή σχολή οδηγών, αφού καίγεται να καθήσει στο τιμόνι όσο γρηγορότερα γίνεται. Γι΄ αυτό και η επίσημη αναφορά του υπουργείου δεν μού λέει απολύτως τίποτα, θα έλεγα μάλιστα ότι μοιάζει με ηρωική έξοδο απελπισμένων πολιορκημένων. Αντίθετα θα περίμενα την κατάθεση ενός συνολικού σχεδίου για την εξάλειψη του εφιάλτη «άσχετος οδηγός με πληρωμένο δίπλωμα», και μάλιστα με άμεση εφαρμογή. Κάθε θάνατος σε τροχαίο «κοστολογείται» από την Ε.Ε. με περίπου 2 εκατομμύρια ευρώ, χωρίς να υπολογίσουμε τις κοινωνικές προεκτάσεις και τις οικογενειακές συνέπειες και φυσικά τους χιλιάδες τραυματίες. Επί έξι νεκρούς κατά μέσον όρο την ημέρα, υπερβαίνουμε τα 12 εκατομμύρια ευρώ, ένα ποσό μπροστά στο οποίο ωχριά το ένα εκατομμύριο το 24ωρο που μας κοστίζει η Ολυμπιακή, η καυτή πατάτα του ΥΜΕ σύμφωνα με τον ίδιο τον υπουργό. Είμαι αφελής ή μήπως βάζουμε λάθος προτεραιότητες;