Δίκτυο

Βολανάκης στο σφυρί
Μ.Α.

Επικράτησε ως ο «πατέρας» της ελληνικής θαλασσογραφίας και υπήρξε ένας από τους πιο ακριβοπληρωμένους Έλληνες ζωγράφους. Κι όμως, ο Κωνσταντίνος Βολανάκης άρχισε να σχεδιάζει την κίνηση του λιμανιού και τη θάλασσα τις ώρες της ανίας του στην εταιρεία παραγωγής ζάχαρης του κουνιάδου του, όπου εργαζόταν ως λογιστής. Ένα από τα εμβληματικότερα έργα του, «Η αποβίβαση του Καραϊσκάκη στο Φάληρο», και ένα από τα ελάχιστα που βρίσκεται ακόμη σε χέρια ιδιωτών, θα βγει στο σφυρί στις 11 Νοεμβρίου από τους Sotheby΄s του Λονδίνου. Οι διαστάσεις του πίνακα είναι 1,46Χ2,19 μ. και απεικονίζει την άφιξη του ελληνικού στόλου και μίας από τις πιο σημαντικές φυσιογνωμίες του ελληνικού αγώνα, του Γεωργίου Καραϊσκάκη, στις ακτές του Φαλήρου κοντά στον Πειραιά, κατά την προετοιμασία της εκστρατείας για την απελευθέρωση της Αθήνας από την οθωμανική κυριαρχία. Έστω και αν δεν απευθύνεται στο βαλάντιο των περισσοτέρων, ωστόσο οι φιλότεχνοι θα μπορέσουν τουλάχιστον να το απολαύσουν πριν αλλάξει χέρια, καθώς θα εκτεθεί στην Αθήνα στις 22 Οκτωβρίου.


Κόντρα στην ισοπέδωση
Π.Α.

Μέσα στον ορυμαγδό της θλιβερά μονόφωνης «πολυφωνίας» των ραδιοφώνων και της δισκογραφίας, που πλασάρουν τα ίδια και τα ίδια ως «νέο ελληνικό τραγούδι», είναι ευχάριστη έκπληξη να ανακαλύπτεις πως κάτι ενδιαφέρον συμβαίνει κόντρα σε τόση μονοφωνία. Κάποιος δημιουργός βρίσκεται να σηκώσει κεφάλι στα τετριμμένα. Δεν χρειάζεται, κάποτε, να φέρει τη μεγάλη τομή. Η θλίψη της μονοφωνίας είναι τέτοια που και το παραμικρό δείγμα προσωπικότητας μπορεί να φαίνεται ενδιαφέρον. Παράδειγμα, η δουλειά του Μάκη Σεβίλογλου. Μην ψάχνετε. Δεν θα τον βρείτε στο «πάνθεον» των κατεστημένων «δημιουργών» της δισκογραφίας κι εκείνων που παρελαύνουν διαρκώς και αδιαλείπτως από τα ραδιόφωνα- σημαντικών και ασήμαντων. Είναι ένας αρχαιολόγος που ζει μακριά από το κέντρο (και των αποφάσεων) κάπου στην Κοζάνη και απλά δημιουργεί. Συνθέτει, γράφει στίχους (κάποιους έδωσε και στη Χάρη Αλεξίου, που έφτασε να του κάνει την παραγωγή για το ολοκληρωμένο άλμπουμ του «Γλυκό μεθύσι» από το label της Εstia) και απλά καταθέτει κάτι από τον εαυτό του. Κάτι τέτοιες δουλειές φτάνουν- ευτυχώς, ακόμη…- στα δισκοπωλεία και κρατάνε ζωντανή την ελπίδα ότι δεν έχουν πια όλα ομογενοποιηθεί και ισοπεδωθεί.

Πόσω μάλλον όταν ο Σεβίλογλου έχει να καταθέσει και πολύ καλές ερμηνευτικές στιγμές της Χαρούλας Αλεξίου και του Δημήτρη Μητροπάνου. Στιγμές που επίσης εκλείπουν από το ομογενοποιημένο μουσικό φόντο της ζωής μας…


Χέρι στο Ταμείο
Π.Κ.

Αφού σταμάτησε το σπουδαιότερο έργο υποδομής, που είχε αναλάβει τη σύνταξη του «Κτηματολογίου» των χιλιάδων αρχαιολογικών χώρων και μνημείων της Ελλάδας ώστε «να ξέρουμε τι έχουμε και τι προστατεύουμε», το Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων πέφτει και αυτό θύμα της αποκρατικοποίησης. Όχι, δεν είναι προβληματικό το Ταμείο. Είναι κερδοφόρο. Γι΄ αυτό και κάποιοι θεώρησαν ότι πρέπει να εκτραπεί από τους σκοπούς του, που είναι η ενίσχυση των αρχαιολογικών έργων και η πληρωμή των απαλλοτριώσεων. Με τροπολογία που περιλαμβάνεται στο σχέδιο νόμου περί ιδιωτικοποίησης της λειτουργίας του Νέου Μουσείου Ακροπόλεως, οι πόροι του ΤΑΠΑ από εισιτήρια, πωλητέα, φωτογραφικά δικαιώματα, παραχωρήσεις μνημείων για εκδηλώσεις, θα μπορούν να διατεθούν στον αμφισβητούμενο Οργανισμό Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού Α.Ε., την ενοποίηση των Αρχαιολογικών Χώρων Αθήνας Α.Ε., το Ταμείο Διαχείρισης Πιστώσεων για την εκτέλεση αρχαιολογικών έργων και ακόμα πιο πέρα: σε έργα που σχετίζονται με νεώτερα και σύγχρονα μουσεία και άλλα κτίρια και εργολαβίες.

Ακούγεται αθώο, αλλά δεν είναι, αφού πρώτος στόχος είναι η εξαγορά του εργοστασίου Τσαούσογλου στην οδό Πειραιώς για τη στέγαση του Ελληνικού Φεστιβάλ και του αρχαιολογικού περιεχομένου εκατοντάδων κοντέινερ και αποθηκών. Κι αυτά συμβαίνουν, ενώ το Ταμείο χρωστάει σε εκατοντάδες ιδιώτες απαλλοτριώσεις για ακίνητα που έχουν δεσμευθεί εδώ και χρόνια και ενώ το πρόγραμμα ανάπλασης των κάστρων πνέει τα λοίσθια, καθώς επίσης μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι παρουσιάζουν εικόνα εγκατάλειψης…