Παίρνουν τη ζωή τους πίσω

«Θέλω να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου. Αυτά που εγκατέλειψα λόγω ναρκωτικών. Ξέροντας ότι υπάρχει ο ξενώνας και δεν θα χρειαστεί να σκεφτώ πού θα αφήσω τα παιδιά μου, έχω ένα μεγάλο πλεονέκτημα. Θέλω να τελειώσω το Λύκειο στο “18 Άνω” και να σπουδάσω Νοσηλευτική».

Η 23χρονη Ειρήνη Η. είναι ανύπαντρη μητέρα- έχει τη Γεωργία, 6 ετών και τη Νεφέλη που είναι μόλις 12 μηνών. Τώρα ονειρεύεται και σχεδιάζει τη ζωή της χωρίς ναρκωτικά και εξαρτήσεις. Ο ξενώνας τού «18 Άνω» που λειτουργεί εδώ και έξι μήνες, είναι ο πρώτος στην Ελλάδα που προσφέρει φιλοξενία στις μητέρες και τα παιδιά τους. Παρακολουθούν το πρόγραμμα «Κοινωνική επανένταξη γυναικών και μητέρων». Η εξασφάλιση στέγης και σίτισης κάνει λίγο πιο εύκολο τον δρόμο για μια φυσιολογική ζωή.

Ο ξενώνας βρίσκεται στην Καλλιρρόης σε ένα 5ώροφο κτίριο- δωρεά ιδιωτών- και στεγάζει 20 γυναίκες. Από αυτές τέσσερις

«ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΩΡΟΣ»

Είκοσι γυναίκες φιλοξενούνται στο κτίριοδωρεά ιδιωτών- στην οδό Καλλιρρόης, ενώ υπάρχει χώρος και για άλλες

είναι μητέρες. Όπως όμως λέει ο διοικητής του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αθηνών (ΨΝΑ) Αθανάσιος Κοσμόπουλος, «ο αριθμός των φιλοξενουμένων μπορεί να είναι και μεγαλύτερος, καθώς υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να προσφέρουμε στέγη και σε άλλες μητέρες και φυσικά γυναίκες. Στόχος μας είναι να κάνουμε όσο πιο ασφαλή και ανώδυνη την επανένταξή τους στην κοινωνία».

Η Ρούλα Κ. 42 ετών, η οποία φιλοξενείται στον ξενώνα, μιλά για τις δυσκολίες της επανένταξης: «Όσο βρίσκομαι στον ξενώνα, ψάχνω παράλληλα για δουλειά. Ήμουν δώδεκα χρόνια χρήστης, τώρα είμαι καθαρή και θέλω να ζήσω μια κανονική ζωή. Σε όσα βιογραφικά κατέθεσα και έγραψα ότι ήμουν χρήστης μού έκλεισαν τις πόρτες. Κατάλαβα ότι τόσα στοιχεία δεν είναι απαραίτητα και γι΄ αυτό, όπου μπορώ, θα τα αποκρύπτω». Την ίδια τακτική όμως θα ακολουθήσει όπως μας λέει και η Τόνια, 28 ετών, φοιτήτρια της Φιλοσοφικής. «Εγώ δεν έχω παιδιά, αλλά- μετά το κλειστό πρόγραμμα- έμεινα στον ξενώνα τέσσερις μήνες, παρ΄ όλο που θα μπορούσα να επιστρέψω σπίτι μου. Από το απόλυτο κλειστό πρόγραμμα, που για ένα χρόνο δεν έχουμε καμία επαφή μαζί τους, μέχρι στο να πάμε να μείνουμε κατευθείαν μαζί τους, είναι σχεδόν οδυνηρό», εξηγεί. «Είμαι από τις τυχερές σε σχέση με άλλες περιπτώσεις που υπάρχουν εδώ. Η οικογένειά μου έχει κάποια οικονομική επιφάνεια, όμως προτιμώ να είμαι κοντά στην ομάδα μου που είναι ο ξενώνας. Δεν λέει τίποτα να απαλλαγείς από τα ναρκωτικά και να μπεις σε οικονομικές εξαρτήσεις, έστω και αν αυτό αφορά την οικογένειά σου».

Για τη Νεκταρία 32 ετών, ο ξενώνας ήταν η μόνη λύση που είχε αφού, όπως λέει, «αν δεν υπήρχε αυτό το πρόγραμμα και ο ξενώνας που μας επιτρέπει να έχουμε τα παιδιά μαζί μας, ίσως να μην μπορούσαμε να μπούμε στο “18 Άνω”». Δεν είναι μόνο η φάση της απεξάρτησης. Ίδια στήριξη, ίσως και περισσότερη, να χρειάζεται και στο πρόγραμμα της «Κοινωνικής επανένταξης». Εγώ είμαι από την Πάτρα, έχω ένα παιδί 6 ετών και ο άντρας μου βρίσκεται και αυτός στο “κλειστό” τού “18 Άνω”. Αν δεν υπήρχε ο ξενώνας, θα ήταν αδύνατο για μένα να συνεχίσω την προσπάθειά μου».