«Μου τραβούσε το χέρι απ΄ το τιμόνι»

«Όταν πριν από 6 χρόνια έδωσα εξετάσεις για να οδηγώ ταξί δεν υπήρχε άλλη γυναίκα. Όταν βγήκα στην πιάτσα για να δουλέψω ήταν άλλες 5 με 6 συνάδελφοι, σήμερα είμαστε περισσότερες από 30», λέει στα ΝΕΑ η κ. Γλυκερία Καλομβούνη. «Είναι σκληρός ο χώρος και ανταγωνιστικός.
Δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι έχουμε τις καλύτερες των σχέσεων με τους άνδρες συναδέλφους μας», επισημαίνει η κ. Ειρήνη Στασινού.

«Όμως το μεροκάματο είναι καλό και όταν υπάρχει ανάγκη να ζήσεις τα παιδιά σου παραβλέπεις τα προβλήματα και κοιτάς τη δουλειά σου». Κατά μέσο όρο γυναίκες και άνδρες οδηγοί ταξί διανύουν σε μία βάρδια 12 ωρών 250 με 300 χιλιόμετρα και εισπράττουν μεικτά περίπου 120-150 ευρώ. «Αν δεν κυνηγήσεις τη δουλειά δεν θα ξεπεράσεις τα 1.500 ευρώ καθαρά τον μήνα. Αν προσπαθήσεις, όμως, μπορεί και να φθάσεις ακόμα και τα 5.000 ευρώ», υποστηρίζει η κ. Καλομβούνη. «Χρειάζεται συνέπεια και υπευθυνότητα για να κερδίσεις την εμπιστοσύνη των πελατών σου και να έχεις μόνιμους. Από τους μόνιμους πελάτες εξασφαλίζεις

ΚΑΛΟ ΜΕΡΟΚΑΜΑΤΟ

«Αν δεν κυνηγήσεις τη δουλειά δεν θα ξεπεράσεις τα 1.500
# καθαρά τον μήνα. Αν προσπαθήσεις, μπορεί να φθάσεις 5.000
# », λένε

το 50% του μισθού σου. Αν μάλιστα γνωρίζεις ξένες γλώσσες και μπορείς να περιλάβεις και ξεναγήσεις στις κούρσες που κλείνονται από τα ξενοδοχεία, τότε μπορεί το μεροκάματο να φτάσει πολύ ψηλά».

Γυναικεία προκατάληψη
«Ξεκίνησα ως τηλεφωνήτρια σε ραδιο-ταξί και μετά έγινα οδηγός. Γνώριζα από μέσα την προκατάληψη των ανδρών και όταν βγήκα στην πιάτσα γνώρισα και αυτή των γυναικών», λέει η κ. Στασινού. «Δεν υπάρχει άνδρας που να αρνήθηκε να μπει στο ταξί, πράγμα που έγινε με αρκετές γυναίκες στο αεροδρόμιο. Μόνο μια φορά ένας ηλικιωμένος πελάτης, που πήγαινε στον Ευαγγελισμό μαζί με τη γυναίκα του, μού τραβούσε το χέρι από το τιμόνι και φώναζε πάτα φρένο κάθε δύο λεπτά».

«Δουλεύω μαζί με την Ειρήνη πέντε χρόνια και μπορώ να πω πως είναι ο καλύτερος συνάδελφος που είχα ποτέ», λέει ο κ. Κώστας Χοσιάς με τον οποίο αλλάζει κάθε 12 ώρες βάρδια η κ. Στασινού. «Υπάρχει κατανόηση και ποτέ δεν αλλάξαμε μεταξύ μας άσχημες κουβέντες. Πολλές φορές χρειάστηκε να περιμένει ο ένας τον άλλον ή να καρατήσει το ταξί παραπάνω. Είχαμε συνεννοηθεί από πριν και ποτέ δεν συναντήσαμε πρόβλημα».

«Την Πρωτοχρονιά του 2008 και την Πρωτομαγιά έκανα περισσότερα από 1.200 χιλιόμετρα σε διπλοβάρδια», λέει η κ. Καλομβούνη. «Δούλεψα ασταμάτητα επί 24 ώρες γιατί σε εμάς δεν διπλασιάζεται ο μισθός ούτε τα Χριστούγεννα ούτε στην καλοκαιρινή άδεια, ούτε το Πάσχα. Ένας μισθωτός πληρώνεται επί 14 μήνες, εμείς με το χιλιόμετρο γι΄ αυτό και δεν υπολογίζω την κούραση».

Μεγαλύτερα φιλοδωρήματα
«Είναι γεγονός ότι οι γυναίκες παίρνουν συνήθως μεγαλύτερα φιλοδωρήματα και έχουν περισσότερους μόνιμους πελάτες», λέει ο αυτοκινητιστής κ. Σπύρος Καφφές. «Στην αρχή δεν πιστεύαμε ότι θα τα καταφέρουν επειδή είναι πολύ σκληρή η δουλειά μας. Μας διέψευσαν όλους και κάθε χρόνο όλο και περισσότερες γυναίκες μπαίνουν στον χώρο μας, πράγμα που δείχνει ότι η δουλειά τούς πηγαίνει. Αν μάλιστα έχουν παιδιά, όπως έχουν οι περισσότερες, σχολάνε το μεσημέρι και προλαβαίνουν να κοιτάξουν και το σπίτι τους».


«Οι πελάτες ξύπνησαν με μπουγέλο»

«ΕΙΧΑ ΠΑΡΕΙ κούρσα από Γλυφάδα δύο δίμετρους άνδρες γύρω στα 40 τους χρόνια. Ο ένας πρέπει να ξεπερνούσε τα 150 κιλά. Με το που κάθησαν στο ταξί μου είπαν να τους πάω στον Περισσό και μετά αποκοιμήθηκαν στο πίσω κάθισμα. Όταν φθάσαμε μάταια προσπαθούσα να τους ξυπνήσω, συνέχιζαν τον ύπνο τους και ο πιο μεγαλόσωμος ροχάλιζε πολύ δυνατά» διηγείται η κ. Καλομβούνη.

«Καθώς περνούσε η ώρα και δεν μπορούσα ούτε να τους κουνήσω κάλεσα την αστυνομία. Κατέβηκαν οι αστυνομικοί από το περιπολικό, αλλά δεν έφεραν αποτέλεσμα. Τελικά πήγαν και αγόρασαν δύο μπουκάλια νερό και τους έριξαν για να συνέλθουν. Σηκώθηκαν τρομαγμένοι χωρίς να ξέρουν πού βρίσκονται. Ευτυχώς που ήταν εκεί οι αστυνομικοί, πλήρωσαν και έφυγαν».