Μελαγχολία και κατάθλιψη στο χώρο εργασίας

Ένας ασθενής με διπολική διαταραχή έχει περιόδους μανίας ή υπομανίας και βαριάς μελαγχολίας. Στην πρώτη περίπτωση εκδηλώνει υπερδραστηριότητα, ευφορία, γρήγορη ομιλία και αϋπνία χωρίς ποτέ να κουράζεται. Στη δεύτερη περίπτωση μπορεί να εμφανίσει παρανοϊκές σκέψεις. Σύμφωνα με την εφημερίδα «Τάιμς» του Λονδίνου, η μετάβαση από τη μία κατάσταση στην άλλη είναι συνήθως αιφνίδια και συχνά προκαλείται από τη αλκοόλ ή τη λήψη φαρμάκων.

Στον τομέα του εμπορίου μερικοί από τους πιο ικανούς πωλητές έχουν συμπτώματα ενδεικτικά κάποιας διπολικής διαταραχής (μανιοκατάθλιψης). Πολύ συχνά ο προϊστάμενός τους καταλαβαίνει ότι κάτι παράξενο συμβαίνει αλλά το παραβλέπει, καθώς οι περιπτώσεις υπομανίας μπορεί να αποδειχθούν και μία ιδιαίτερη πηγή έμπνευσης για τη δουλειά στο γραφείο.

Πολλοί συγγραφείς κατηγορούνται ότι τα βιβλία τους είναι γεμάτα στερεότυπα που κάνουν ανιαρή την ανάγνωσή τους. Δυστυχώς στην πραγματικότητα τα στερεότυπα αφθονούν και στον γύρω κόσμο. Δικηγόροι, πολιτικοί, ηθοποιοί ακόμη και δάσκαλοι πρέπει να αιχμαλωτίσουν το ακροατήριό τους, να το κρατούν σε εγρήγορση και ταυτόχρονα να απορροφούν αυτά που έχουν να του πουν. Πολλοί έχουν ένα θεατρικό ή οιστρογονικό στοιχείο στην προσωπικότητά τους που ζωντανεύει και την ομιλία τους.

Παραδοσιακά επαγγέλματα υγείας, όπως αυτό του κλινικού γιατρού, εξασκούνται από ανθρώπους που έχουν ελλιπή αυτοπεποίθηση και ως αποτέλεσμα επιζητούν την αναγνώριση και την τόνωση του εγωισμού τους από ευγνώμονες ασθενείς. Σε περίπτωση που δεν τη λάβουν αισθάνονται ανικανοποίητοι και μελαγχολούν. Επίσης, πολλοί ζωγράφοι, ποιητές και συγγραφείς βιώνουν σε έναν μυστικιστικό, μεταφυσικό και εσωτερικό κόσμο και μπορούμε να πούμε ότι πάσχουν από μία σχιζοτυπική διαταραχή προσωπικότητας.

Ο ρόλος της οικογένειας και των γιατρών στη θεραπεία όσων έχουν ψυχιατρικά συμπτώματα είναι πολύ σημαντικός και συζητήθηκε πρόσφατα στο πλαίσιο του συνεδρίου της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Ενώσεων Οικογενειών Ψυχικά Ασθενών, που έγινε πρόσφατα στη Βαρκελώνη.

Όταν ο ασθενής σταματήσει να έχει διαταραχή προσωπικότητας και οδηγηθεί σε οριστική ψύχωση, τότε πρέπει να τον πείσουν να λαμβάνει θεραπεία. Όποια και εάν είναι η φύση αυτής της θεραπείας, η συνεχής και σταθερή λήψη είναι κεφαλαιώδους σημασίας για την καταστολή και πρόληψη των υποτροπών.