[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Φοβάμαι

Κοιτάζω στις ξένες και τις ελληνικές εφημερίδες το αγοράκι με το σύνδρομο Ντάουν της υποψήφιας αντιπροέδρου των Ρεπουμπλικανών Σάρα Πέιλιν, που το περιφέρει από συγκέντρωση σε συγκέντρωση – όπως κάποτε οι Γύφτοι τις δεμένες μαϊμούδες και αρκουδίτσες στους δρόμους- χτυπώντας τα προεκλογικά ντέφια της, και δεν το πιστεύω. Δεν πιστεύω ότι μια γυναίκα του εικοστού πρώτου αιώνα γέννησε συνειδητά ένα άρρωστο παιδί- γνωρίζοντας ενωρίς τη σοβαρή ασθένειά του- καταδικάζοντάς το στο μαρτύριο μιας τέτοιας ζωής, για να δικαιώσει τις ακραίες συντηρητικές ιδέες της. Δεν πιστεύω τη σκληρότητα μιας μάνας που χρησιμοποιεί για τις πολιτικές φιλοδοξίες της αυτό το δύστυχο μωρό της και το εκθέτει σε δισεκατομμύρια περίεργα μάτια. Στην εποχή της περιβαλλοντικής καταστροφής και της οικολογικής αγωνίας, μια πιθανή μελλοντική πλανητάρχης διακηρύσσει χωρίς αιδώ ότι ο άνθρωπος δεν ευθύνεται για τις κλιματικές αλλαγές, θεωρεί ότι πρέπει να γίνουν έρευνες για πετρέλαιο στις περιοχές της Αλάσκας όπου ζουν οι αρκούδες και φωτογραφίζεται υπερήφανη με την κόρη της μπροστά σε έναν αιματοβαμμένο τάρανδο που μόλις σκότωσε… Στα χρόνια των μαζικών φονικών παιδιών και φοιτητών στα αμερικανικά σχολειά και πανεπιστήμια, μια «χριστιανή» μητέρα τάσσεται με πάθος υπέρ της οπλοφορίας, που αφανίζει τα παιδιά της χώρας της… Σε καιρούς που διψούν για μετριοπάθεια και ένα πιο ειρηνικό modus vivendi μετά την 11η Σεπτεμβρίου και τις παρενέργειές της, μια γυναίκα-killer βγαίνει στο προσκήνιο με κύριο ατού τη μισαλλοδοξία της.

Φοβάμαι τέτοιες γυναίκες, πιο πολύ από τους άνδρες ομοϊδεάτες τους. Φοβάμαι…