Εχθρικό περιβάλλον για τα παιδιά

Τα σχολεία ανοίγουν σε λίγες ημέρες και το μυαλό μου τριβελίζουν συνεχώς οι εικόνες των μικρών μαθητών, όπως έχουν αποτυπωθεί από τα ταξίδια μου στο εξωτερικό. Νηπιαγωγάκια και πρωτάκια να διασχίζουν μόνα τους με την τσάντα στην πλάτη κεντρικούς δρόμους, να περνούν διασταυρώσεις και τα αυτοκίνητα να κοκαλώνουν μπροστά από τις διαβάσεις- ζέβρες. Μία εικόνα εξωπραγματική για τις ελληνικές πόλεις, όπου η διαδρομή σπίτι- σχολείο και η επιστροφή προϋποθέτουν στρατηγικούς σχεδιασμούς από την οικογένεια. Τα γνωστά ερωτήματα- ποιος θα πηγαίνει και ποιος θα φέρνει τα παιδιά από το σχολείο;- μπαίνουν στο τραπέζι και η απάντηση δίνεται με την επιστράτευση του παππού και της γιαγιάς ή κάποιου από τους δύο γονείς, ο οποίος αναγκάζεται να προσαρμόσει τις δουλειές του στο σχολικό πρόγραμμα. Ταυτόχρονα, συμβάλλουμε στην «κυκλοφοριακή αγωγή» των παιδιών μας τραβολογώντας τα από το χέρι επειδή βιαζόμαστε ή μεταφέροντάς τα με το αυτοκίνητο χωρίς να χρησιμοποιούμε ειδικά παιδικά καθισματάκια και ζώνες ασφαλείας, αφού το σχολείο απέχει τρία λεπτάκια από το σπίτι. Ακόμη όμως και τα- δυστυχώς ελάχιστα- παιδιά, που έχουν εκπαιδευτεί να κυκλοφορούν σωστά στον δρόμο, έχουν να αντιμετωπίσουν εμάς τους υπόλοιπους, δηλαδή ένα εντελώς εχθρικό περιβάλλον, ικανό να τους προκαλέσει ζημιά κάθε στιγμή. Ο μέσος Έλληνας οδηγός αγνοεί επιδεικτικά τις διαβάσεις των πεζών, περιφρονεί τον κόκκινο σηματοδότη και παραβιάζει με χαρακτηριστική άνεση τα χαμηλότερα όρια ταχύτητας κοντά σε σχολικά συγκροτήματα. Το σύστημα κυκλοφορίας μοιάζει με μία μεγάλη αλυσίδα, η οποία πρέπει να αποτελείται από γερούς κρίκους για να αντέχει. Όταν είναι κάποιοι κρίκοι σάπιοι, τότε κινδυνεύει να σπάσει με το παραμικρό. Η έναρξη της φετινής σχολικής χρονιάς επιβεβαιώνει περίτρανα ότι η οδική ασφάλεια δεν εκφράζει απλώς τον πολιτισμό μίας κοινωνίας, αλλά επηρεάζει άμεσα και σε σημαντικό βαθμό την ποιότητα ζωής των μελών της. Ο αγχωμένος γονιός που γίνεται λάστιχο για να προλάβει τα σχολικά δρομολόγια, το φοβισμένο παιδί που δεν γνωρίζει από πού να πρωτοφυλαχθεί και τα συνηθισμένα μέτρα με τους χιλιάδες τροχονόμους σαν σεκιουριτάδες γύρω από τα σχολεία- την πρώτη εβδομάδα μόνον – υπογραμμίζουν πόσο πίσω είμαστε ακόμη σε αυτόν τον τομέα. Και δυστυχώς δεν φαίνεται φως στην άκρη του τούνελ. Ούτε καν αχνά!