Μητέρα, ρομαντική, σαδίστρια…

Ένας ηλικιωμένος ισχυρός άνδρας, 5 γυναίκες, ψηλά τακούνια και πολλά μαστίγια. Ένα πρόσφατο σκάνδαλο στη Βρετανία έριξε φως στον σχετικά άγνωστο κόσμο του σαδομαζοχισμού. Αποτελεί μια αρρωστημένη επιθυμία για ταπείνωση ή μία, χωρίς αναστολές, εξερεύνηση της σεξουαλικότητάς μας; Ειδικοί και θιασώτες αναζητούν απάντηση.

Ας αρχίσουμε από τα βασικά. Για όσους δεν γνωρίζουν, τα αρχικά ΒDSΜ αντιπροσωπεύουν τις λέξεις «Δεσμά, πειθαρχία, σαδισμός, μαζοχισμός», κάτω από τις οποίες βρίσκει στέγη ένα ευρύ φάσμα σεξουαλικών πρακτικών. Κάποιοι ψυχολόγοι θεωρούν ότι αντιπροσωπεύουν μια αρρωστημένη επιθυμία για ταπείνωση. Κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι συμπεριλαμβάνονται στην αναζήτηση της σεξουαλικότητας, εφόσον γίνονται συναινετικά. Όμως, το σίγουρο είναι ότι η πρακτική του ΒDSΜ εξαπλώνεται γοργά τα τελευταία χρόνια.

Για πολλά χρόνια, όλα γίνονταν μυστικά. Και θα παρέμεναν έτσι, εάν η σκανδαλοθηρική εφημερίδα «Νews of the World» δεν κατηγορούσε με φωτογραφίες τον πρόεδρο της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Αυτοκινήτου ότι έπαιρνε μέρος μαζί με 5 γυναίκες σε σαδομαζοχιστικά όργια με ναζιστικό περιεχόμενο. Ο 67χρονος Μαξ Μόσλεϊ παραδέχτηκε ότι επιδίδεται εδώ και 45 χρόνια σε σαδομαζοχιστικές πρακτικές κρυφά από τη γυναίκα του και μήνυσε την εφημερίδα, λέγοντας πως όσα κάνει στην προσωπική του ζωή είναι δική του υπόθεση και το ΒDSΜ είναι κάτι φυσιολογικό.

Τα κλαμπ. Έκτοτε όλες οι βρετανικές εφημερίδες κάνουν εκτενή αφιερώματα, προσπαθώντας να διερευνήσουν τον άγνωστο κόσμο των σαδομαζοχιστικών κλαμπ, που όπως λέει ένας γνώστης, «υπάρχουν σε κάθε πόλη της Βρετανίας». «Οι άνθρωποι δεν φοβούνται πλέον να πειραματιστούν περισσότερο», λέει στην εφημερίδα «Οbserver» η Τάπι Όουενς, επικεφαλής της οργάνωσης «Συμμαχία για Σεξουαλική Ελευθερία». «Οι γυναίκες δεν ανέχονται πια μια ζωή με κακό σεξ και οι άνδρες εξερευνούν τον εαυτό τους περισσότερο».

Θεωρεί την εξάπλωση του ΒDSΜ απο- τέλεσμα της όλο και πιο ενδελεχούς προσέγγισης της κοινωνίας στο θέμα του σεξ. «Είναι μια πολύ εκλεπτυσμένη μορφή σεξουαλικού παιχνιδιού, επειδή προϋποθέτει απόλυτη εμπιστοσύνη στο άλλο άτομο», εξηγεί, τονίζοντας ότι η σαδομαζοχιστική σκηνή άρχισε να γίνεται δημοφιλής στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν οι γυναίκες άρχισαν να αποκτούν περισσότερη αυτοπεποίθηση. «Οι γυναίκες ντύνονταν με πολύ προκλητικούς κορσέδες και δερμάτινα και αποκτούσαν τον έλεγχο. Οι άνδρες τις λάτρευαν, πέφτοντας στα πόδια τους».

Άνδρες οι περισσότεροι. Δεν είναι τυχαίο ότι η μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων που απολαμβάνουν τον σαδομαζοχισμό είναι άνδρες. Και μάλιστα άνδρες, που στην καθημερινή τους ζωή βρίσκονται σε υψηλές θέσεις και όλη μέρα πρέπει να παίρνουν αποφάσεις και να έχουν πολλές ευθύνες. Υπάρχουν άνθρωποι που υποδύονται μόνο έναν ρόλο; «Η έξαψη έρχεται όταν κάποιος προκαλεί ή δέχεται πόνο», λέει η Ντέμπορα Χάιντ, εκπρόσωπος της οργάνωσης Βacklash που υπερασπίζεται το δικαίωμα στον σαδομαζοχισμό. «Δεν είμαστε χωρισμένοι σε δύο στρατόπεδα: τους υποτακτικούς και τους αφέντες. Πολλοί άνθρωποι αρέσκονται και στα δύο».

Στην καρδιά του όλου θέματος βρίσκεται η περίπλοκη σχέση μεταξύ ευχαρίστησης και πόνου.

Βιολογικά, έχει τις ρίζες του στον ρόλο των ενδορφινών. «Δεν υπάρχει κάτι μυστηριώδες», εξηγεί η 35χρονη Κλερ Λούις, που αυτοχαρακτηρίζεται ως «ανύπαντρη μητέρα, ρομαντική, αγαπητή σαδίστρια». Λέει ότι είχε πολλές σχέσεις με «ευφυείς και υγιείς ανθρώπους» που τους άρεσε να τους χτυπά. «Μετά την προπόνηση, ένας αθλητής αισθάνεται εξουθενωμένος αλλά σε πολύ καλή κατάσταση. Αυτό είναι το κράμα πόνου και ευχαρίστησης. Η ευχαρίστηση προέρχεται από τις ενδορφίνες και οι ενδορφίνες προέρχονται από τον πόνο…».

Η πρακτική του ΒDSΜ (σημαίνει «Δεσμά, πειθαρχία, σαδισμός, μαζοχισμός») εξαπλώνεται γοργά τα τελευταία χρόνια

Μαρτυρίες από τον κόσμο του πόνου

ΛΟΥΣΙ, 28 ΕΤΩΝ Μάνατζερ σε μηχανολογική εταιρεία
«Ήξερα από μικρή ότι είχα μια τάση προς την υποταγή αλλά η μητέρα μου μου δίδαξε να είμαι μια δυνατή γυναίκα της μεταφεμινιστικής περιόδου. Στην αρχή άλλαζα, προσπαθούσα να είμαι εναλλάξ κυρίαρχη και πειθήνια, όμως σύντομα κατάλαβα ότι προτιμούσα το δεύτερο. Νομίζω ότι η κοινωνία δέχεται πιο δύσκολα την ιδέα μιας υπάκουης γυναίκας. Όμως εργάζομαι περιτριγυρισμένη από πολλούς άνδρες και εκεί πρέπει να είμαι ισχυρή και αποφασιστική. Στο ΒDSΜ μπορώ να εξερευνώ την πραγματική μου τάση».

ΓΚΑΪ, 56 ΕΤΩΝ Συνταξιούχος
«Υπάρχει μια ισχυρή δυναμική, μια σχέση εξουσίας σε κάθε συναναστροφή μεταξύ δύο ανθρώπων. Στο ΒDSΜ ισχύει η ανάληψη ρόλων, η εκδήλωση σεβασμού, κυριαρχίας ή υποταγής. Παίζουμε επίτηδες αυτούς τους ρόλους και τους φθάνουμε στα άκρα- είτε για πλάκα είτε για να εξερευνήσουμε τα όρια τα δικά μας ή άλλων. Άλλωστε η έξαψη βρίσκεται σε εγκεφαλικό επίπεδο, ξεπερνά κατά πολύ το σεξ. Είναι η ίδια παρόρμηση που μας κάνει να παρακολουθούμε θρίλερ ή να κάνουμε επικίνδυνα αθλήματα».

Ο «αφέντης» Γκάι Μάστερλι είναι συνταξιούχος, 56 ετών. Ασχολείται με το σαδομαζοχισμό εδώ και 20 χρόνια και έχει ένα «Σχολείο» στο Λονδίνο όπου οι πελάτες παίζουν ή τους αυστηρούς καθηγητές ή τους άτακτους μαθητές.


«Αντικαθιστούν τον συναισθηματικό πόνο με τον σωματικό»

Η κλινική Πόρτμαν είναι μια ειδική ψυχοθεραπευτική μονάδα που δέχεται ανθρώπους με σεξουαλικά προβλήματα. Σ΄ αυτήν καταφεύγουν συχνά άνθρωποι για τους οποίους ο σαδομαζοχισμός έχει γίνει ένας ανησυχητικός εθισμός. Για ένα μικρό κομμάτι του πληθυσμού, το ΒDSΜ, λένε οι γιατροί της κλινικής, έχει πάψει να είναι μέσο απόκτησης δύναμης ή ευχαρίστησης. Κάποιοι ασθενείς, που συνήθως υπέφεραν από συναισθηματικές δυσκολίες από την παιδική τους ηλικία λόγω της στέρησης των γονιών τους ή από την παρανόηση επαναλαμβανόμενων εμπειριών συναισθηματικής ταπείνωσης, φθάνουν στο σημείο να ανησυχούν για το πόσο ο σαδομαζοχισμός τελικά τους αναλώνει.

Το άγχος. «Οι άνθρωποι που έρχονται σε εμάς», εξηγεί ο Κάρλος Φίσμαν, σύμβουλος στην κλινική, «είναι εκείνοι για τους οποίους οι πρακτικές αποτελούν πρόβλημα είτε επειδή αισθάνονται ότι γίνονται πιο σημαντικές από τη ζωή τους είτε επειδή σε κάποιο σημείο αρχίζουν να τους φοβίζουν. Όσοι επιδίδονται σε σαδομαζοχιστικές δραστηριότητες θέλουν, με έναν υποσυνείδητο και σιωπηρό τρόπο, να ελέγξουν και να κυριαρχήσουν στον άλλο, ώστε να διαχειρισθούν το αυξημένο άγχος τους. Όσοι αρέσκονται σε σαδομαζοχιστικές πράξεις δεν αντέχουν τον πνευματικό πόνο. Τον αντικαθιστούν με τον σωματικό πόνο και με τον τρόπο αυτό θριαμβεύουν πάνω στον συναισθηματικό πόνο. Τους είναι ιδιαίτερα δύσκολο να αντέξουν τη λύπη, την προσβολή, την απόρριψη και άλλα συνηθισμένα, οδυνηρά ανθρώπινα συναισθήματα και τα ξεφορτώνονται προκαλώντας τα, με κάποιον τρόπο, στο σώμα του “άλλου”».

Υπάρχει και μια άλλη προσέγγιση, λέει ο δρ Μάικ Μπέρι, κλινικός ψυχολόγος. «Κάποιοι άνθρωποι επιζητούν τον πόνο αλλά όχι το σεξ. Τους αρκεί να περπατήσει κάποιος πάνω στο στήθος τους με ψηλά τακούνια ή να σβήσει τσιγάρα». Η καθηγήτρια Πέτρα Μπόιντον διευκρινίζει: «Το σημαντικό δεν είναι η κακοποίηση διότι γίνεται μεταξύ συναινούντων ενηλίκων. Δεν αφορά τόσο τον πόνο όσο την αγωνία και την προσμονή…»