Εναλλακτικά Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας

Η ΕΞΟΥΣΙΑ φθείρει. Αλλά η έλλειψη εξουσίας φθείρει πολύ περισσότερο. Είναι η σκληρή πραγματικό- τητα στην οποία προσπαθεί να προσαρμο- στεί το ΠΑΣΟΚ, τέσσερα χρόνια μετά τις εκλογές του 2004. Η υπόθεση Ζίμενς αλλά, κυρίως, η παράσταση της κοινής γνώμης- όπως κατεγράφη στις δημοσκοπήσεις- για το μερίδιο του ΠΑΣΟΚ σε θέματα διαφθοράς υποδεικνύουν ότι η πράσινη εικοσαετής διακυβέρνηση δεν έχει ακόμη ξεχαστεί. Το ΠΑΣΟΚ τιμωρείται από κάποιους πολίτες λες και κυβερνά ακόμη. Από την άλλη μεριά, η εμπειρία της αντιπολίτευσης έχει αποδειχθεί διαβρωτική, ενώ, κακά τα ψέματα, τα τραύματα της 11ης Νοεμβρίου δεν έχουν ακόμη επουλωθεί. Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα που πάσχει στην κορυφή, στη μέση, αλλά και στη βάση.

Η 3η Σεπτέμβρη είναι καθρέφτης των αδυναμιών αυτών. Η επιλογή της ανασυγκροτημένης Νεολαίας ΠΑΣΟΚ ως κορμού για τις εκδηλώσεις του Θησείου είναι χαρακτηριστική. Παραπέμπει σε μικρό κόμμα που, μην έχοντας να παίξει το χαρτί της μαζικότητας, προτιμά ως ακροατήριο για τις κομματικές εκδηλώσεις τη συσπειρωμένη νεολαιίστικη βάση του. Το κλασικό παράδειγμα είναι, βεβαίως, η ΚΝΕ.

ΤΟ ΠΑΣΟΚ έφυγε διακοπές με τρεις μονάδες και βάλε διαφορά στις δημοσκοπήσεις. Και γύρισε χωρίς ηθικό. Πρόσωπα κοντά στον Γιώργο Παπανδρέου παραδέχονται ότι «ο πρόεδρος δεν έχει κέφια». Η αλήθεια είναι πως η χρονιά προβλέπεται δύσκολη. Κακή είναι και η προοπτική των ευρωεκλογών που είναι κομμένες και ραμμένες για τα μικρότερα κόμματα. Το δίλημμα είναι στρατηγικό. Να τις προσπεράσει το ΠΑΣΟΚ, υποβαθμίζοντας τη σημασία τους, ή να τις πολιτικοποιήσει; Ο Γιώργος Παπανδρέου φλέρταρε με την πρώτη ιδέα τον Ιούλιο. Η εγκατάλειψη όμως μιας μάχης δημιουργεί τον κίνδυνο της κατάρρευσης. Έτσι βγήκε στο ξεκίνημα της νέας σεζόν ο Γιάννης Ραγκούσης σε λογική ότι το ΠΑΣΟΚ δεν αντέχει άλλη ήττα.

Στους πολιτικούς κύκλους, πάντως, η φημολογία που θέλει ουκ ολίγα πρόσωπα πλάι στον Παπανδρέου να αναζητούν μια θέση στην ευρωλίστα δεν βοηθάει το κλίμα. Είναι σαν να αναζητούν καταφύγιο για την επόμενη πενταετία.

ΤΟ ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΟ
είναι ότι η κάμψη έρχεται στην αρχή μιας νέας περιόδου, σε φάση που η Ν.Δ. συναντά σοβαρές δυσκολίες- κυρίως στην οικονομία- κι ενώ το νέο σχήμα κορυφής της Χαριλάου Τρικούπη είναι το πρώτο εδώ και μία τετραετία που λειτουργεί. Ίσως όμως το δίδυμο Ραγκούση – Παπακωνσταντίνου να πρέπει να πλαισιωθεί από μια σαφή- και, κυρίως, σταθερή- ηγετική ομάδα που να είναι αυτό που οι Γάλλοι ονομάζουν «generation du pouvoir». Δηλαδή μια επόμενη «γενιά εξουσίας» που να πάρει τα ηνία και να δουλέψει για τη νίκη. Τέτοια πρόσωπα υπάρχουν στο ΠΑΣΟΚ. Είναι οι ολίγοι επιβιώσαντες των κυβερνήσεων Σημίτη. Είναι και η «τάξη του 2007», αυτοί δηλαδή που εξελέγησαν στις πιο αντίξοες για το ΠΑΣΟΚ συνθήκες εδώ και τριάντα χρόνια.

Προς το παρόν το ΠΑΣΟΚ μετακομίζει σε άλλο κτίριο. Ωστόσο, αυτό που χρειάζεται δεν είναι άλλη θέα από τα παράθυρα. Αλλά μια άλλη- μεγάλη κουβέντα!- ματιά στην πολιτική.