[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ο άλλος τρόπος «ενημέρωσης»

Έκπληξη, κρυφά χαμόγελα, δυνατά γέλια, σχόλια αμφισβήτησης, επιχειρήματα επιβράβευσης: κάθε λογής αντίδραση προκάλεσε η είδηση περί καλλιστείων που θα αναδείξουν τη «Μις Καλόγρια». Όμως, τι κι αν ο ιερέας Αντόνιο Ρούντζι καμώνεται τον καινοτόμο, οι ιδέες του ωχριούν μπροστά σ΄ αυτές του Μόρτεν Τράαβικ.

Ο Νορβηγός σκηνοθέτης, γνωστός για την έμπνευσή του περί διοργάνωσης καλλιστείων στην Αγκόλα όπου αναδεικνύεται η «Μις Νάρκη», είναι ο πρώτος διδάξας των πλέον παράδοξων καλλιστείων. Ποιο είναι το έπαθλο των γυναικών που ανεβοκατεβαίνουν τις σκάλες και «οργώνουν» την πασαρέλα με τις πατερίτσες τους; Ένα προσθετικό μέλος.

Ακούγεται και φαντάζει απίστευτο, σε κάθε περίπτωση όμως είναι πέρα για πέρα αληθινό και μάλιστα του χρόνου λέγεται πως θα διοργανωθεί κάτι αντίστοιχο στην Καμπότζη.

Ο Τράαβικ επαναλαμβάνει με κάθε ευκαιρία πως με τον τρόπο αυτό βοηθά τις γυναίκες-θύματα να γνωστοποιήσουν το πρόβλημα των «φυτεμένων» ναρκών στη χώρα τους ενώ παράλληλα τους δίδεται η δυνατότητα να συσπειρωθούν για έναν κοινό σκοπό.

Προφανώς, ο Νορβηγός σκηνοθέτης είναι οπαδός της προκλητικής- είναι δύσκολο να βρω την κατάλληλη λέξη αφού βρίσκομαι ανάμεσα στη διαφήμιση, την αυτοδιαφήμιση, την ενημερωτική καμπάνια (;)

και για να τελειώνουμε ας διαλέξω…- ενημέρωσης. Ωραία. Ακόμη όμως κι αν δεχτούμε πως σοκάροντας καταφέρνει να τραβήξει την προσοχή του κόσμου και άρα πετυχαίνει τον σκοπό του, παραμένει αναπάντητο το ερώτημα γιατί δεν διάλεξε έναν άλλο τρόπο «ενημέρωσης».

Η διαχωριστική γραμμή για το ποιος εκμεταλλεύεται ποιον- ο εμπνευστής τις ανάπηρες γυναίκες ή το αντίστροφο- είναι δυσδιάκριτη. Αν και ομολογουμένως ο Τράαβικ είναι σε πλεονεκτικότερη θέση. Γιατί όταν το 70% του πληθυσμού της Αγκόλα ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και μόλις το 30% έχει πρόσβαση σε βασική ιατρική περίθαλψη, τότε είναι πιθανόν (έως σίγουρο) πως εκατοντάδες γυναίκες θα έκαναν πολλά περισσότερα από το να συμμετάσχουν σε καλλιστεία για να καταφέρουν να σταθούν στα… πόδια τους.