Ίδια δουλειά – λιγότερα λεφτά

Κατακτούν μάχιμες θέσεις στον στρατό, καταλαμβάνουν όλες τις θέσεις στην ιεραρχία των επιχειρήσεων, ανεβαίνουν ακόμη και στη σκαλωσιά της οικοδομής.

Ωστόσο, τα κλασικά στερεότυπα για τα ανδρικά και τα γυναικεία επαγγέλματα εξακολουθούν να υπάρχουν, παρά το γεγονός ότι ολοένα και περισσότερες Ελληνίδες διεκδικούν την είσοδο και την παραμονή τους σε παραδοσιακά ανδρικές θέσεις στον εργασιακό χώρο. Στον ιδιωτικό τομέα όμως εξακολουθούν να αμείβονται λιγότεροέως 11%- για την ίδια δουλειά με τους άνδρες συναδέλφους τους.

«Όταν αποφάσισα ότι με ενδιαφέρει η Πολεμική Αεροπορία δεν υπήρχαν πολλές γυναίκες, δεν ήξερα καλά καλά τι ακριβώς θα μπορούσα να κάνω εκεί αφού οι ρόλοι δεν ήταν ακόμη ξεκαθαρισμένοι. Ωστόσο πάντα με γοήτευαν οι στρατιωτικές σχολές».

Η κ. Ελένη Χριστόφα ήταν από τις πρώτες γυναίκες που αποφοίτησε από τη Σχολή Τεχνικών Υπαξιωματικών

ΑΝΔΡΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΙ

Παραδέχονται ότι η είσοδος των γυναικών στο Στράτευμα έχει συμβάλει στη βελτίωση των συνθηκών εργασίας

Αεροπορίας το 1998. Τώρα είναι οπλουργός.

Όπως λέει θα μπορούσε να επιλέξει κάποια θέση γραφείου στην Αεροπορία, όμως δεν ήθελε. Όσο για τα τυχόν προβλήματα που αντιμετώπισε λόγω του φύλου της σε έναν κατεξοχήν ανδροκρατούμενο χώρο; «Δεν είχα κανένα. Όλοι οι άνδρες συνάδελφοι ήταν πολύ συνεργάσιμοι μαζί μου. Ακόμη και αυτοί που πιθανόν να είχαν κάποιες αμφιβολίες για το αν θα τα καταφέρω, έπειτα από κάποιο χρονικό διάστημα μόνοι τους ήρθαν και παραδέχθηκαν πως αξίζω να βρίσκομαι ανάμεσα τους», σημειώνει. «Μπορεί να είχα κάποια πρακτικά μικροπροβλήματα. Όπως για παράδειγμα το να μην μπορώ μόνη μου να σηκώσω μεγάλα βάρη, αλλά αυτά είναι ανούσια».

Για την αρχισμηνία δεν υφίσταται πια ο διαχωρισμός μεταξύ ανδρικών και γυναικείων επαγγελμάτων: «Οι γυναίκες καθημερινά αποδεικνύουν πως όποια δουλειά κι αν κάνουν μπορούν να τα καταφέρουν εξίσου καλά». Μάλιστα πάει ένα βήμα παραπέρα και υποστηρίζει ότι οι άνδρες συνάδελφοί της συχνά παραδέχονται ότι η είσοδος των γυναικών στο Στράτευμα έχει συμβάλει ιδιαίτερα στη βελτίωσή του, τόσο από άποψη συνθηκών εργασίας όσο και εγκαταστάσεων.

Παρ΄ όλ΄ αυτά οι γυναίκες που απάντησαν σε έρευνα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 2006 επιβεβαίωσαν ότι εξακολουθεί να υφίσταται διαχωρισμός μεταξύ ανδρικών και γυναικείων επαγγελμάτων. Τα πιο γνωστά στερεότυπα θέλουν αποκλειστικά γυναίκες νοσοκόμες, γραμματείς και νηπιαγωγούς και αποκλειστικά τους άνδρες ηλεκτρολόγους, ναυτικούς και στρατιωτικούς.

Πέρα όμως από τον παραδοσιακά ανδροκρατούμενο χώρο του Στρατού, η παρουσία των γυναικών βελτιώνεται και στις μεσαίες και υψηλόβαθμες θέσεις εργασίας. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει μελέτη του 2007 για τη γυναικεία απασχόληση και επιχειρηματικότητα από το Κέντρο Ερευνών του Πανεπιστημίου Πειραιώς. Ένα επιπλέον εύρημα είναι ότι μειώνεται και η προϋπάρχουσα ανισότητα σε επαγγέλματα γοήτρου και κύρους.

Αν και το ποσοστό των νέων γυναικών που εισάγονται στα ΑΕΙ είναι υψηλότερος από των νέων ανδρών, ο κύριος λόγος που δεν έχει επιτευχθεί ακόμη 100% η κατάργηση του διαχωρισμού μεταξύ ανδρικών και γυναικείων επαγγελμάτων είναι σύμφωνα με την ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου Πειραιά οι επιλογές που κάνουν οι γυναίκες. Στη συντριπτική πλειονότητά τους στρέφονται σε επαγγέλματα που σχετίζονται με τις θεωρητικές σπουδέςκαι αποφεύγουν τα ανερχόμενα με καλύτερες διεξόδους στην αγορά εργασίας, όπως αυτά των νέων τεχνολογιών.


«Ως μητέρα δύο παιδιών αντιμετώπισα κάποια προβλήματα»

ΠΕΦΤΟΥΝ ΤΟ ΕΝΑ μετά το άλλο πολλά από τα λεγόμενα «ανδρικά κάστρα». Η ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου Πειραιώς υποστηρίζει ότι οι νέες γυναίκες ανώτερων εισοδηματικά ή μορφωτικά τάξεων προσανατολίζονται πια σε καριέρα κύρους και οικονομικής αυτάρκειας απορρίπτοντας τους παραδοσιακούς γυναικείους ρόλους. Αλλά και αυτές που προέρχονται από τις μικρομεσαίες τάξεις στρέφονται στον τομέα των υπηρεσιών. Η γυναικεία επιχειρηματικότητα φθάνει το 15% της συνολικής και παρουσιάζει ικανοποιητικούς ρυθμούς αύξησης.

Η κ. Μάρω Μπανάκου, διευθύνουσα σύμβουλος εταιρείας επιλογής και αξιολόγησης ανθρώπινου δυναμικού, δεν αντιμετώπισε ποτέ, όπως δηλώνει, τις επιχειρήσεις ως απαγορευμένο για τις γυναίκες χώρο, «γι΄ αυτό άλλωστε βαδίζω πλέον στο 16ο έτος επιχειρηματικής δραστηριοποίησης» όπως λέει.

Βέβαια σημειώνει ότι σχετικά με την ανέλιξή της και τη διεκδίκηση θέσεων ευθύνης «τα πράγματα δεν αναμενόταν να είναι ρόδινα όχι τόσο διότι ήμουν μόνο γυναίκα αλλά κυρίως νέα σε ηλικία και εμπειρίες». Συμπληρώνει όμως ότι το μόνο πράγμα στο οποίο έπαιξε ρόλο το φύλο της και πιθανόν επηρέασε κάπως τη σταδιοδρομία της ήταν η μητρότητα: «Ως μητέρα δύο παιδιών αντιμετώπισα σειρά ευαίσθητων θεμάτων. Κατά συνέπεια στην ιδιαίτερα ανταγωνιστική αγορά εργασίας η καθιέρωση όσο και η μακροχρόνια παραμονή ήρθαν με κάποια δυσκολία εξαιτίας των πολλαπλών ρόλων. Άξιζε τον κόπο όμως» αναφέρει.

Για την κ. Μπανάκου υφίσταται κάποιος διαχωρισμός μεταξύ ανδρικών και γυναικείων επαγγελμάτων, αλλά κυρίως σε θέμα επιλογών: «Πορτιέρης σε νυχτερινό κέντρο δύσκολα θα ήθελε να εργαστεί μια γυναίκα ή αντίστροφα ως αισθητικός δεν θα προτιμούσε να απασχοληθεί ένας άντρας» επισημαίνει. Ωστόσο, τονίζει: «Οι γυναίκες έχουν να διοικήσουν το σπίτι τους, έχουν το νοικοκυριό, την ανατροφή των παιδιών, να στηρίξουν τον σύζυγο.

Πάντως οι θέσεις αυτές αποτελούν βάρος για τις γυναίκες πιο πολύ σε κοινωνικό και όχι σε επαγγελματικό επίπεδο».