Η φλόγα έσβησε το 2004

Τα ναυτικά αθλήματα και η Πηγή Δεβετζή έσωσαν το γόητρο της ελληνικής αποστολής στους 29ους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Πρόκειται για τη χειρότερη (από πλευράς επιδόσεων) παρουσία μας την τελευταία εικοσαετία, ενώ αναλογικά πάμε ακόμα πιο πίσω.

Με δεδομένο ότι παρουσιάσαμε τη μεγαλύτερη αποστολή στην ιστορία μας (για Ολυμπιακούς Αγώνες που διεξάγονται εκτός ελληνικού εδάφους), η κατάκτηση των τριών μεταλλίων μας (χωρίς να υπολογίζουμε πιθανή επιτυχία, αν είχαμε τα ξημερώματα στο τάε κβον ντο) είναι κάτι παραπάνω από πενιχρή και συνιστά τη φτωχότερη συγκομιδή μας (ως μέσος όρος) όλων των εποχών.

Δυστυχώς, με τη λήξη των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, στις 29 Αυγούστου, ο ελληνικός αθλητισμός ήταν σαν να κατέβασε ρολά.

Λες και περίμεναν το μεγάλο ραντεβού του 2004 ως καταληκτική ημερομηνία για να κλείσουν τα φώτα στα σπορ και να τα αφήσουν (όλοι) στην τύχη τους.

Ιδιαίτερα στα ατομικά αθλήματα, το πρόβλημα ήταν τεράστιο καθώς είναι πολύ δύσκολο να επιβιώσουν με γενναίες περικοπές και τεράστια καθυστέρηση στις επιχορηγήσεις.

Τα πρώτα δύο χρόνια μετά το 2004 τα πράγματα ήταν απελπιστικά στις ομοσπονδίες (όχι ότι δεν έχουν ευθύνη και οι ίδιες) και όσοι αθλητές δεν φρόντισαν ή δεν μπορούσαν να κινηθούν αυτόνομα στην αναζήτηση χορηγών (όπως κάνουν οι περισσότεροι ιστιοπλόοι)

ήταν καταδικασμένοι.

Επίσης μην ξεχνάμε ότι το 2004 ήταν για πολλούς αθλητές το ορόσημο για το φινάλε της καριέρας τους.

Έτσι μια μεγάλη φουρνιά Ελλήνων πρωταθλητών (ιδιαίτερα της άρσης βαρών)

αποχώρησε μετά το 2004 και η διάδοχη κατάσταση δεν ήταν ανάλογη.


Ευτυχώς δεν πνιγήκαμε…

ΣΤΗΝ ΚΟΛΥΜΒΗΣΗ η παρουσία μας ήταν πενιχρή, με εξαίρεση τον Σπύρο Γιαννιώτη που έκανε πανελλήνιο ρεκόρ και πολύ καλή εμφάνιση στα 1.500 μέτρα, αλλά και στο φινάλε, όπου διεκδίκησε με αξιώσεις ένα μετάλλιο στην ανοιχτή θάλασσα.

●●● Στο μπιτς βόλεϊ, το δίδυμο Κουτρουμανίδου και Τσιαρτσιάνη έφτασαν στα όριά τους, αλλά αντίθετα δεν τα κατάφεραν οι Καραντάσιου και Αρβανίτη στους τελευταίους τους (από κοινού)

Ολυμπιακούς.

●●●Στην άρση βαρών και μόνο η συμμετοχή (με τους τέσσερις εκπροσώπους μας να σηκώνουν τα κιλά τους) ήταν μεγάλη υπόθεση για τη συλλογή εμπειριών από τη νέα ομάδα που πήγε… ξεκληρισμένη λόγω του ομαδικού σκανδάλου ντόπινγκ.

Αναλογικά και χωρίς προπονήσεις για 2-3 μήνες, μιλάμε ουσιαστικά για ένα θαύμα.


Η Πηγή δεν στέρεψε

Η ΠΗΓΗ ΔΕΒΕΤΖΗ έσωσε το γόητρο του στίβου ο οποίος παίρνει μετάλλια ανελλιπώς από τη Βαρκελώνη (1992). Η Χρυσοπηγή σε έναν από τους συναρπαστικότερους τελικούς αυτής της διοργάνωσης στο τριπλούν πήρε τελικά το χάλκινο μετάλλιο. Εξαιρετική παρουσία είχαν επίσης ο Κώστας Δουβαλίδης (με πανελλήνιο ρεκόρ έφτασε μέχρι τα ημιτελικά των 110 μ. με εμπόδια), η Αθανασία Τσουμελέκα (επίσης πανελλήνιο ρεκόρ και 9η θέση με εξαιρετική εμφάνιση στα 20 χλμ., βάδην έπειτα από αποχή τόσο καιρό) και ο Περικλής Ιακωβάκης που έφτασε- παρά τα προβλήματα τραυματισμών- στον τελικό των 400 μέτρων με εμπόδια. Απογοήτευση από εκεί και πέρα, με κορυφαία- αγωνιστικά- την τεράστια χαμένη ευκαιρία του Λούη Τσάτουμα για ένα εύκολο μετάλλιο στο μήκος καιεξωαγωνιστικά- το θετικό δείγμα της Φανής Χαλκιάς σε έλεγχο ντόπινγκ.
Το μέλλον στα κανό

Τεράστια επιτυχία για το κανόε καγιάκ η παρουσία του Χρήστου Τσακμάκη στον τελικό του C1 ανδρών στο σλάλομ, ενώ είχαμε και την ικανοποιητική παρουσία του Ανδρέα Κιλιγκαρίδη με προκρίσεις σε δύο ημιτελικούς (στα 500 και 1.000

μέτρα) του C1.


Με πολύ κουπί…

ΜΕ ΑΥΤΑ και με εκείνα η Ελλάδα έμεινε σε αυτή τη «φτωχή» θέση από πλευράς μεταλλίων.

Μοναδική χώρα την τελευταία 30ετία (και βάλε) που μετά τη δική της διοργάνωση πήρε λιγότερα μετάλλια ακόμα και από τους Ολυμπιακούς που προηγήθηκαν της Αθήνας. Ας θυμηθούμε όμως περιληπτικά τις καλύτερες (αλλά και χειρότερες)

ελληνικές στιγμές στο Πεκίνο.

Η κωπηλασία τράβηξε το… κουπί και πάλι με επιτυχία με τον Βασίλη Πολύμερο και τον Δημήτρη Μούγιο να κατακτούν το ασημένιο μετάλλιο στο διπλό σκιφ, αλλά οι επιτυχίες δεν σταμάτησαν εκεί. Η Χρύσα Μπισκιτζή και η Αλεξάνδρα Τσιάβου μπήκαν επίσης στον τελικό (6η θέση), ενώ ο Γιάννης Χρήστου έχασε πάνω στο νήμα την πρόκριση στον τελικό του απλού σκιφ.


Πίκρα!

ΠΙΚΡΑ ΓΙΑ το μπάσκετ, που δεν μπήκε και πάλι στους αγώνες μεταλλίου. Σαφώς και είχε δυνατότητες για πολύ παραπάνω από την 5η θέση (η οποία δεν καταγράφεται στις επιτυχίες), αλλά τα βασικά του ατού και ο Παναγιώτης Γιαννάκης δεν βρέθηκαν σε καλή μέρα, ιδιαίτερα στα παιχνίδια με Ισπανία και Αργεντινή και ο αποκλεισμός από τα ημιτελικά ήρθε φυσιολογικά.

●●● Πλήρης απογοήτευση για τις ομάδες του πόλο, ανδρών και γυναικών που όχι μόνο… πάτωσαν με την αποτυχία τους να περάσουν στην εξάδα, αλλά στα περισσότερα παιχνίδια παρουσίασαν και οικτρό θέαμα που δεν θύμιζε σε τίποτα τις ομάδες μοντέλο περα- σμένων ετών.


Ατύχησαν

ΣΤΑ ΑΘΛΗΜΑΤΑ πάλης, πυγμαχίας, τζούντο κ.ά. η παρουσία μας ήταν κάτι παραπάνω από απογοητευτική, με μεγάλο σοκ τον πρόωρο αποκλεισμό του Ηλία Ηλιάδη στον πρώτο γύρο του τζούντο, ενώ οι πυγμάχοι πήγαν να μας βγάλουν ασπροπρόσωπους, έφτασαν μέχρι τους «16», όμως δεν μπόρεσαν να συνεχίσουν, έστω και αν ο Παυλίδης φανερά αδικήθηκε.

●●●Σε τένις, τρίαθλο, καταδύσεις, τοξοβολία, συγχρονισμένη κολύμβηση, σκοποβολή και ποδηλασία, η συμμετοχή και μόνο ήταν επιτυχία, αν και θα μπορούσαμε να είχαμε πάει λίγο καλύτερα.

●●● Στο πινγκ πονγκ, ο Καλλίνικος Κρεάνγκα στάθηκε άτυχος στην κλήρωση, αλλά και οι συμπαίκτες του δεν μπόρεσαν να κάνουν το κάτι παραπάνω.

●●● Μεγάλη απογοήτευση στη γυμναστική, όπου μετά τα συνεχόμενα μετάλλια (1996, 2000, 2004) κινήθηκε σε πολύ χαμηλά νερά εδώ στο Πεκίνο, ιδιαίτερα μετά και τον αποκλεισμό- σοκ του Βλάση Μάρα, από τον τελικό του μονόζυγου».


Με τη Σοφία του θαλασσοπόρου

Η ΙΣΤΙΟΠΛΟΪΑ, που μας έχει καλομάθει στα μετάλλια, έφερε ένα ακόμα με τη Σοφία Μπεκατώρου να δίνει και πάλι ρεσιτάλ, αυτή τη φορά αλλάζοντας κατηγορία Ίνγκλινγκ και μαζί με τη Σοφία Παπαδοπούλου και τη Βιργινία Κραβαριώτη να φτάσουν στο τρίτο σκαλί του βάθρου.

Ο Νίκος Κακλαμανάκης, σαν το παλιό καλό κρασί, πέτυχε ακόμα μια μεγάλη διάκριση (8ος στα RSΧ), αλλά από εκεί και πέρα οι θέσεις των υπόλοιπων πληρωμάτων δεν μπορεί να θεωρηθούν επιτυχίες, έστω και αν ο Αιμίλιος Παπαθανασίουπέρα από τις γνωστές «αδυναμίες» των κριτών προς το πρόσωπό του- είχε και την ατυχία με τα άλμπουρα που είχαν σπάσει κατά τη μεταφορά τους. Όπως και οι Τριγκώνης και Πασχαλίδης, που είχαν τα φόντα για μετάλλιο στα τορνέιντο, αλλά έμειναν τελικά χαμηλά για τις δυνατότητές τους.