Γνώμη

Υποκριτές!

Μία απέραντη σκηνή θεάτρου είναι η ελληνική κοινωνία στην οποία είμαστε ανεβασμένοι όλοι μας δίνοντας ρεσιτάλ υποκρισίας.

Υποκρινόμαστε έντονο ενδιαφέρον για προβλήματα που κατά βάθος δεν μας αγγίζουν, αδιαφορούμε για σοβαρά θέματα που θα έπρεπε να μας προβληματίζουν, κλείνουμε τα μάτια μπροστά στην αλήθεια και απαρνιόμαστε ακόμα και τα δικά μας «θέλω» και «πιστεύω» αν είναι να ταχθούμε με τη λογική του συνόλου.

Αναρωτιέμαι αν αυτοί που είναι ταγμένοι στον ορισμό της διάστασης που πρέπει να έχουν τα προβλήματα της κοινωνίας μας, είναι πράγματι μέλη της.

Αμφιβάλλω, για παράδειγμα, αν έχουν μπει ποτέ στον Ηλεκτρικό μετά τις 10 το βράδυ, εκεί όπου παιδιά που μόλις έχουν πάρει τη δόση τους παραπατούν ψάχνοντας ένα χέρι βοήθειας. Η εικόνα του μπλαβιασμένου προσώπου τους και των ανήμπορων ποδιών δεν μπορεί να έχει μεγάλες διαστάσεις γιατί δεν εκπροσωπεί την Ελλάδα σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Δεν υπάρχει τίποτα διεκδικήσιμο, ούτε μπόνους, ούτε θέσεις στο Δημόσιο, ούτε καρέκλες σε διεθνείς οργανισμούς.

Ο Ηλεκτρικός και κάθε σκοτεινή γωνιά στις γειτονιές της Αθήνας αποτελούν το χαλί που κρύβει από κάτω η απαξιωμένη κοινωνία μας τις βρωμιές της.

«Προβλήματα» για μας είναι μόνο ό,τι φαίνεται, ή στην πρόσφατη περίπτωση του ντόπινγκ, ό,τι οι άλλοι μας λένε πως φαίνεται.

Καταστάσεις τις οποίες γνωρίζουμε για χρόνια τις αντιμετωπίζουμε κατά το δοκούν.

«Κλέβουμε» και πανηγυρίζουμε γιατί δεν μας πιάνουν. Μας πιάνουν που «κλέβουμε» και ρίχνουμε ανάθεμα γιατί πανηγυρίζαμε που δεν μας έπιαναν.

Δυσνόητο και όμως τόσο απλό γι΄ αυτούς που έχουν γερό μνημονικό. Γιατί όπως λέει και ο αγαπητός Σαββόπουλος, «κοινωνία χωρίς μνήμη είναι αυτοκίνητο χωρίς καθρέφτες».