Σίγουρο ένα χρυσό

Σε ερασιτέχνες χρυσοθήρες εξελίσσονται τα μέλη της ελληνικής αποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου! Η ώρα της τελετής λήξης όλο και πλησιάζει και ανεξάρτητα από τα πόσα… ψέματα μας ετοιμάζουν οι διοργανωτές για το φινάλε, η σκληρή πραγματικότητα που μας αφορά είναι ότι ελαχιστοποιούνται οι πιθανότητες για να ακούσουμε τον Εθνικό μας Ύμνο σε κάποια απονομή.

Στα επίπεδα της… Σεούλ έχει φτάσει και πάλι η Ελλάδα. Με απλά λόγια έχει γυρίσει 20 χρόνια πίσω. Ίσως να μην την πηγαίνουν τα μέρη της Ανατολής, αλλά για να μην τα ρίχνουμε όλα στην τύχη, όσες προλήψεις κι αν έχει ο νυν υπουργός Αθλητισμού Γιάννης Ιωαννίδης, και τη γεωγραφία, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι αυτό το μεγάλο πισωγύρισμα έχει τη δική του εξήγηση.

Στη Σεούλ είχαμε μείνει στο ένα και μοναδικό χάλκινο μετάλλιο του Μπάμπη Χολίδη στην πάλη (αν και έχουμε να θυμηθούμε και χειρότερα, αφού στο Μόντρεαλ είχαμε γυρίσει με εντελώς άδειες τις αποσκευές), ενώ στο Πεκίνο έχουμε κατακτήσει μέχρι στιγμής ένα ασημένιο και δύο χάλκινα.

ΥΠΑΡΧΕΙ η προοπτική του χρυσού; Ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις και οι ευχές όλων μας είναι για ό,τι καλύτερο, αλλά από κει και πέρα στον ατομικό αθλητισμό περιμένουμε μόνο τις προσπάθειες στο τάε κβον ντο της Ελισάβετ Μυστακίδου και του Αλέξανδρου Νικολαΐδη και του Σπύρου Γιαννιώτη στην ανοιχτή κολύμβηση. Και στο ομαδικό υπάρχει το μπάσκετ, στο οποίο η Εθνική μας παίζει σήμερα εναντίον της Αργεντινής για να διεκδικήσει θέση στην τετράδα, όπου θα συναντήσει ξανά την ομάδα της Αμερικής.

Αντιθέτως, έχουμε εξασφαλίσει το… χρυσό μετάλλιο της ντροπής. Γιατί κατέχουμε την πρώτη θέση στη λίστα με τους αθλητές που βρέθηκαν να έχουν κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών. Γύρω στα 16-17 δείγματα έχουν ανακαλυφτεί που ανήκουν σε αθλητές και αθλήτριες της ελληνικής αποστολής, αριθμός που μας καθιστά… ασυναγώνιστους σε αυτό το άθλημα.

Πώς έγινε άραγε αυτό; Τι συνέβη μετά το τέλος της νύχτας τής 29ης Αυγούστου όταν και ολοκληρώθηκαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες της Αθήνας; Η απάντηση είναι απλή. Το κλείσαμε το μαγαζί και απ΄ ό,τι φαίνεται, έμειναν ανοιχτά μόνον τα… φαρμακεία!

ΚΙ ΟΥΤΕ μπορούμε να χρεώσουμε τη συγκεκριμένη χρεοκοπία μας στην προσπάθεια που κάνει συχνά- πυκνά ο Γιάννης Ιωαννίδης για να βρει άλλοθι σε συγκρίσεις που αφορούν τον πληθυσμό της χώρας μας με τους υπολοίπους, γιατί με αυτό το επιχείρημα δεν θα πρέπει να ξαναχάσουμε από τους… Αλβανούς στο ποδόσφαιρο.

Θέλετε όμως και το καλύτερο; Όπως υποστηρίζουν οι αρμόδιοι, έχουν δοθεί τα περισσότερα χρήματα για ολυμπιακή προετοιμασία, ακόμη και από αυτήν της Αθήνας, όπου είχαμε κατακτήσει 16 μετάλλια. Με μία λεπτομέρεια που αποδεικνύεται όμως βασική. Τα χρήματα αυτά δόθηκαν στις ομοσπονδίες τους τελευταίους πέντε- έξι μήνες. Με σκοπό δηλαδή να μην προλάβουν να πιάσουν τόπο. Ο λόγος; Μα, η κυβέρνηση δεν θέλει δυνατές τις διοικήσεις ορισμένων ομοσπονδιών επειδή δεν ανήκουν στον… χώρο της. Γι΄ αυτό και ακολουθεί την τακτική του ψυχρού πολέμου, με τα λεφτά που δεν πηγαίνουν στα ταμεία την ώρα που πρέπει, ώστε να μπορέσουν να αξιοποιηθούν σωστά. Μέχρι να ξεκαθαρίσουν άλλωστε τις αρμοδιότητές τους ο Μιχάλης Λιάπης με τον Γιάννη Ιωαννίδη (άλλωστε ούτε για τη… διαπίστευση δεν μπόρεσαν να συμφωνήσουν) χάθηκε πολύτιμος χρόνος και η Ελλάδα δύσκολα θα αλλάξει την εικόνα που παρουσιάζει σήμερα στο Πεκίνο. ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να παραβλέψει την παράδοση, σύμφωνα με την οποία καμία διοργανώτρια χώρα δεν τα πάει καλά στην αμέσως επόμενη Ολυμπιάδα, αλλά το 16-3 είναι μεγάλη διαφορά και το σκορ δεν μπορεί να γυρίσει εύκολα.

Και κάτι ακόμη: Ποια είναι αλήθεια η προοπτική του ελληνικού στίβου; Κάποιοι μας… απείλησαν με ραντεβού στο Λονδίνο, αλλά το θέμα είναι τι θα έχει γίνει μέχρι τότε. Τα μόνα λεφτά που φαίνεται ότι αξιοποιήθηκαν είναι αυτά που δόθηκαν για τις… αναλύσεις του ΕΣΚΑΝ.

Θα αλλάξουμε άραγε κάτι ή θα περιμένουμε να αυξηθεί ο πληθυσμός της χώρας μας;