Λιτότητα στο μεροκάματο του δρόμου

«Βγάζω περίπου 50-60 ευρώ την ημέρα, μένοντας στη θέση μου για οκτώ έως δέκα ώρες. Στη Ρουμανία θα χρειαζόταν να δουλέψω μία εβδομάδα για να κερδίσω αυτά τα λεφτά».

O 24χρονος Σέμιολ Λουπιάν είναι φοιτητής στη Μουσική Ακαδημία του Βουκουρεστίου. Τα καλοκαίρια για να βγάλει το χαρτζιλίκι του εργάζεται ως μίμος στον πιο εμπορικό πεζόδρομο της Αθήνας, την οδό Ερμού. Καθημερινά περνούν από μπροστά του εκατοντάδες άνθρωποι, κάποιοι με γεμάτο, άλλοι με μισογεμάτο και άλλοι με άδειο πορτοφόλι. Μέσα σε τέσσερις ώρες ο Σέμιολ έχει συγκεντρώσει περίπου 25 ευρώ. Οι περισσότεροι Αθηναίοι στέκονται για να τον δουν, άλλοι τον φωτογραφίζουν, ενώ σαφώς λιγότεροι είναι αυτοί που σκύβουν για να αφήσουν τον οβολό τους. Όπως λέει στα «ΝΕΑ», «τα περισσότερα χρήματα μου τα αφήνουν τουρίστες και όχι Έλληνες, οι οποίοι τις πιο πολλές φορές δίνουν 20 ή 50 λεπτά».

Η οικονομική κρίση πλήττει και εκείνους που βγάζουν μεροκάματο στον δρόμο. Πλανόδιοι μουσικοί, μίμοι, άνθρωποι που καθαρίζουν τα παρμπρίζ των αυτοκινήτων στα φανάρια ή πουλάνε χαρτομάντιλα, εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από το πόσο ανοιχτοχέρηδες αποδεικνύονται οι Έλληνες. Υποστηρίζουν επίσης ότι τα τελευταία χρόνια οι Έλληνες εμφανίζονται όλο και περισσότερο σφιχτοί και λένε πως για όλα φταίει το ευρώ. «Σπάνια αφήνουν ένα ευρώ»
Ο πλανόδιος μουσικός Μαρίν Ντιμιτρόφ από τη Βουλγαρία βγάζει το μεροκάματό του στις εισόδους των σταθμών του Μετρό. Οι μελωδίες από το ακορντεόν του είναι γνώριμες σε αρκετούς επιβάτες. Καθημερινά παίζει ακορντεόν για περίπου οκτώ ώρες, αλλά όπως υποστηρίζει «με περίπου 15 ευρώ που μου δίνει ο κόσμος δύσκολα τα φέρνω βόλτα». Συνήθως οι περαστικοί του αφήνουν 20 ή πενήντα λεπτά και σπάνια ένα ευρώ. «Το καταλαβαίνω, αφού ο κόσμος ζορίζεται οικονομικά». Παράλληλα, ψάχνει να βρει και άλλη εργασία, καθώς τα χρήματα που του προσφέρει ο κόσμος είναι λίγα και στη Βουλγαρία έχει δύο παιδιά που δεν εργάζονται. «Οι περισσότεροι περνούν από μπροστά μου χωρίς να δώσουν σημασία. Αυτό όμως που μου είχε κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι όταν μια ημέρα ένας εργάτης με λερωμένα ρούχα μου άφησε οκτώ ευρώ».


«Με τη δραχμή ένιωθα άνεση»

«ΕΙΜΑΣΤΕ λαός ανθρώπινος, γεγονός που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις παραδόσεις μας», λέει στα «ΝΕΑ» ο Θωμάς Κουτμηρίδης (φωτογραφία). Όπως λέει, πάντοτε αφήνει κάτι στον πλανόδιο μουσικό που περνάει συχνά από τη γειτονιά του στη Βέροια, όπου και διαμένει. Πιο διστακτικός είναι με τους επαίτες, «αφού έτσι, το μόνο που γίνεται είναι να διαιωνίζεται το πρόβλημα». Παράλληλα παραδέχεται ότι «με το ευρώ, ειδικά τα τελευταία χρόνια, ο Έλληνας προβληματίζεται έντονα. Με τη δραχμή ένιωθε μεγαλύτερη άνεση και σιγουριά. Σήμερα, ναι μεν αφήνει φιλοδώρημα, αλλά πρώτα θα το σκεφτεί σοβαρά να βάλει το χέρι στην τσέπη».


Καθρέφτης το φιλοδώρημα

«ΤΟ ΦΙΛΟΔΩΡΗΜΑ μπορεί να χαρακτηριστεί και καθρέφτης της οικονομίας μιας χώρας αφού σε μεγάλο βαθμό “συμβαδίζει” με τα χρήματα που κερδίζουν οι πολίτες», σημειώνει ο κοινωνιολόγος Χαράλαμπος Στέρτσος και συμπληρώνει πως «για τους περισσότερους ανθρώπους είναι θέμα αρχής, είτε δίνουν σε όλους είτε δεν δίνουν σε κανέναν». Όπως χαρακτηριστικά τονίζει ο κ. Στέρτσος, «ο Έλληνας έχει φτάσει στο σημείο να σκέπτεται ακόμα και το πενηντάλεπτο, ενώ λόγω της δυσχερούς οικονομικής κατάστασης κόβεται όχι μόνο το φιλοδώρημα αλλά ακόμα και οι επισκέψεις σε σπίτια γνωστών σε περιπτώσεις εορτών». Ο Αχμέτ από το Μπανγκλαντές καθημερινά εργάζεται περισσότερο από δέκα ώρες, καθαρίζοντας τα παρμπρίζ των αυτοκινήτων στα φανάρια. Συνήθως οι οδηγοί του αφήνουν δέκα, είκοσι ή πενήντα λεπτά, «αν και τις περισσότερες φορές δεν μου δίνουν τίποτα και αυτό είναι το χειρότερο». Χθες μέσα σε οκτώ ώρες, από τις οκτώ το πρωί μέχρι και τις τέσσερις το απόγευμα, και κάτω από τον καυτό ήλιο ο Αχμέτ κατάφερε να κερδίσει μόλις 10 ευρώ. «Αυτά είναι τα χρήματα», λέει στα «ΝΕΑ» βγάζοντας δεκάδες κέρματα από την τσέπη του παντελονιού του. «Κάνω αυτή τη δουλειά αρκετά χρόνια και κάθε χρόνο ο κόσμος μου δίνει όλο και λιγότερα», συμπληρώνει. Εικοσάλεπτα, πενηντάλεπτα «άντε και κανένα ευρώ», δίνουν και στον Βασίλι Γκεοργκέσκου από τη Ρουμανία που πουλάει χαρτομάντιλα στους δρόμους και τα μαγαζιά της Αθήνας. «Με το ζόρι να βγάλω 7-8 ευρώ την ημέρα», λέει στα «ΝΕΑ».