«Βλέπω τον κόσμο καρέ – καρέ»

Στον αριθμό 30 της οδού Παιονίου, στο κέντρο της Αθήνας σε ένα ημιυπόγειο βρίσκεται το πρώτο «Μουσείο Κινηματογράφου» της πόλης. Η ταμπέλα γράφει «Το μουσείο κινηματογραφικών μηχανών του Ρεκόρ Γκίνες».

Kατεβαίνοντας μερικά σκαλιά στα 30 τετραγωνικά του μπορεί κανείς να βρει τις 933 (!) κινηματογραφικές κάμερες του συλλέκτη Δημήτρη Πιστιόλα. O 78χρονος σήμερα συνταξιούχος ταχυδρομικός υπάλληλος ξεκίνησε τη συλλογή του 50 χρόνια πριν. «Επίσημα ξεκίνησα να μαζεύω κινηματογραφικές κάμερες από το 1960. Ανεπισήμως όμως από πιο παλιά. Το μικρόβιο του κινηματογράφου υπήρχε μέσα μου από τότε που ήμουν παιδί» λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Πιστιόλας. Μόλις χθες προσέθεσε στη

ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΟΥ 1899

Η πιο παλιά κάμερα είναι του 1899, αμερικάνικη, κυκλοφόρησε την 4η Ιουλίου για την επέτειο της Ανεξαρτησίας

συλλογή του το τελευταίο της κομμάτι, μια Κodac του 1932, η οποία όπως κάθε καινούργια κάμερα που αγοράζει τον κάνει να νιώθει νεώτερος.

Όλα ξεκίνησαν με την εμφάνιση του κινηματογράφου στην Ελλάδα. «Όταν είδα για πρώτη φορά κινηματογραφική ταινία, με έπιασε τρέλα. Ήθελα να καταλάβω πώς γίνεται να υπάρχουν άνθρωποι πάνω σε ένα πανί. Έτσι από παιδική περιέργεια ξεκίνησα να ψάχνω και να διαβάζω όποιο σχετικό βιβλίο έπεφτε στα χέρια μου» αναφέρει ο κ. Πιστιόλας.

Ακριβό χόμπι
Αν και πρόκειται για ένα ακριβό αλλά και δύσκολο χόμπι, αφού πολλές από αυτές τις μηχανές είναι σπάνιες και απαιτεί μεγάλη προσπάθεια ο εντοπισμός τους, για τον 78χρονο συλλέκτη είναι «όλη του η ζωή». «Βλέπω τον κόσμο μέσα από καρέ και όλη μου τη ζωή κυνηγούσα μηχανές. Και ακόμη το κάνω», εξομολογείται.

Η αξία που έχουν για τον ίδιο οι μηχανές του είναι ανυπολόγιστη και παρά το γεγονός ότι κατά καιρούς δέχθηκε σημαντικές προσφορές από ξένους συλλέκτες ποτέ δεν αποφάσισε να δώσει κάποια. «Καλύτερα να μου κόψουν το χέρι, όσα και να μου δώσουν δεν υπάρχει καμία περίπτωση να πουλήσω τη συλλογή μου» λέει. Άλλωστε, όπως επισημαίνει πέρασε αρκετά δύσκολες περιόδους οικονομικά και έκανε θυσίες για να τις αποκτήσει, «οπότε το χρήμα είναι για μένα απλά χαρτιά. Όλα γίνονται αν κάνεις σωστό κουμάντο».

Το όνειρο της Ιταλίας
Το μετείκασμα, η ιδιότητα του οπτικού νεύρου του ανθρώπινου ματιού να κρατά την εικόνα που βλέπει για ένα δέκατο του δευτερολέπτου μετά την εξαφάνισή της, αν και είναι ανωμαλία σύμφωνα με τους οφθαλμιάτρους, αποτελεί το μεγαλύτερο δώρο που μας έδωσε η φύση για τον κ. Πιστιόλα. Ο λόγος είναι απλός, «χωρίς αυτήν την ιδιότητα, δεν θα υπήρχε ο κινηματογράφος».

Το 1953 ήταν έτοιμος να φύγει για την Ιταλία για να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο: «Όμως ο Μαρκεζίνης με την αναπροσαρμογή της δραχμής μού έκοψε τη χαρά. Οι γονείς μου είχαν συμφωνήσει να πάω, όμως εξαιτίας της υποτίμησης δεν έβγαιναν…» θυμάται.

Έτσι στράφηκε στις κινηματογραφικές κάμερες. Η πιο παλιά που έχει είναι του 1899. Αμερικάνικη, συλλεκτικό κομμάτι, κυκλοφόρησε την 4η Ιουλίου για την επέτειο της Ανεξαρτησίας. Η πιο σπάνια όμως είναι η πρώτη μηχανή που έφτιαξε μόνος του σε ηλικία δεκαέξι ετών. «Και λειτουργεί ακόμη» αναφέρει. Κάτοχος του ρεκόρ Γκίνες για επτά φορές, πήρε το πρώτο του το 1996 και τώρα περιμένει και το όγδοο!


Τον ανακάλυψε το CΝΝ

ΜΠΟΡΕΙ η Ελληνική Πολιτεία να μην έχει δείξει ενδιαφέρον για τη συλλογή του, ωστόσο το αμερικανικό δίκτυο CΝΝ τον ανακάλυψε, ήρθε στην Ελλάδα και περιέλαβε την ιστορία του σε μια σειρά ντοκιμαντέρ που θα προβάλλονται όλον τον Αύγουστο. «Δεν ξέρω ακόμη πώς με βρήκαν, όμως μου είπαν ότι ήρθαν στη χώρα μας για την Ακρόπολη, τους συντελεστές του “Μamma Μia”, τον Κώστα Γαβρά κι εμένα», λέει υπερήφανος ο κ. Πιστιόλας. Το μουσείο του χαρακτηρίζεται από το CΝΝ ως «το κινηματογραφικό μυστικό της Αθήνας» και «με κάποιο τρόπο, τόσο μοναδικό όσο και η Ακρόπολη», ενώ ο ανταποκριτής αναφέρει πως η συλλογή του «θα μπορούσε να θυμίσει πολλά στους αδελφούς Lumiere», τους πρωτοπόρους του κινηματογράφου. «Ήρθαν εδώ στις 6.30 το απόγευμα και έφυγαν στις 9 το βράδυ. Έδειχναν πραγματικά ενθουσιασμένοι με τη συλλογή. Ωστόσο, εγώ ένιωθα πολύ άσχημα. Ο χώρος είναι τόσο μικρός και δεν χωρούσαν όλοι», λέει ο κ. Πιστιόλας.


«Παλεύω χρόνια για έναν χώρο»

«ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ένα κανονικό μουσείο, να μπορεί ο κόσμος να έρχεται να βλέπει τις κάμερες και να μαθαίνει την ιστορία τους», λέει ο Δημήτρης Πιστιόλας. Όμως, «παλεύω χρόνια να μου δώσουν κάποιο χώρο οι αρμόδιοι. Έχω απευθυνθεί στο υπουργείο Πολιτισμού. Το αποτέλεσμα; Ένας αριθμός πρωτοκόλλου που πιστοποιεί απλά ότι το παρόν υλικό εποπτεύεται από το υπουργείο. Έχω υποβάλει γραπτές αιτήσεις στα τρία κέντρα κινηματογράφου στην Αθήνα. Ούτε μία απάντηση.

Είναι κρίμα να κινδυνεύουν τόσα δυσεύρετα κομμάτια σε ράφια, κρεμασμένα πρόχειρα από το ταβάνι. Εγώ προσπαθώ να εκμεταλλευθώ και το τελευταίο χιλιοστό χώρου εδώ, ενώ υπάρχουν τόσες αίθουσες άδειες»…