Γυρίζει σελίδα το Πακιστάν

Με ανησυχία υποδέχθηκε η Δύση, αλλά και η Ρωσία, την είδηση της παραίτησης του Περβέζ Μουσάραφ από την προεδρία του Πακιστάν. Για τη μουσουλμανική χώρα ήταν το τέλος μιας περιόδου εννέα ετών που άρχισε με ένα πραξικόπημα και σημαδεύτηκε από τη στενή συμμαχία με τις ΗΠΑ και τη δολοφονία της Μπεναζίρ Μπούτο.

O Περβέζ Μουσάραφ ανακοίνωσε την παραίτησή του με τηλεοπτικό διάγγελμα κι ενώ σήμερα επρόκειτο να αρχίσει η διαδικασία αποπομπής του για κατάχρηση εξουσίας από την κυβέρνηση συνασπισμού στην οποία συμμετέχουν το Λαϊκό Κόμμα της Μπούτο και η Μουσουλμανική Λίγκα του Ναουάζ Σαρίφ. Συναισθηματικά φορτισμένος σε πολλά σημεία του διαγγέλματος, ο Μουσάραφ αφιέρωσε τον περισσότερο χρόνο από την ωριαία ομιλία του για να υπερασπιστεί τις επιλογές του, δήλωσε πως οτιδήποτε έκανε «ήταν για τον λαό και τη χώρα», ενώ

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ

Η νέα κυβέρνηση θα διατηρήσει την ίδια πολιτική απέναντι στους Ταλιμπάν και την Αλ Κάιντα;

εξέφρασε την ελπίδα ότι «το έθνος θα τον συγχωρέσει για τα λάθη του».

Η παραίτηση του ελάχιστα δημοφιλούς στη χώρα του στρατηγού έγινε δεκτή από κάποιους Πακιστανούς ακόμη και με πυροβολισμούς στον αέρα. Η Δύση και η Ρωσία, πάντως, έδειξαν σημάδια συγκεκαλυμμένης ανησυχίας. Η Αμερικανίδα υπουργός Κοντολίζα Ράις χαιρέτισε «τη μάχη που έδωσε στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» ένας στρατηγικός σύμμαχος της Ουάσιγκτον μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, ενώ η Μόσχα εξέφρασε την ελπίδα ότι η παραίτηση του Μουσάραφ «δεν θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στην πολιτική σταθερότητα αυτής της μεγάλης ασιατικής χώρας». Το ερώτημα για τη Δύση είναι αν ο κυβερνητικός συνασπισμός θα διατηρήσει την ίδια πολιτική σύγκρουσης απέναντι στους Ταλιμπάν και την Αλ Κάιντα. Πάντως, αναλυτές στο Πακιστάν εκτιμούν ότι είναι απίθανο να υπάρξει μια τέτοια αλλαγή. «Η κυβέρνηση απεμάκρυνε ένα σύμβολο μίσους, αλλά δεν πρόκειται να αλλάξει πολιτική στα σημαντικά θέματα», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Σάφκατ Μαχμούντ, πρώην υπουργός και πολιτικός αναλυτής.

Η παραίτηση του Μουσάραφ προκαλεί φόβους και στην Ινδία για επιδείνωση των σχέσεων ανάμεσα στις δύο πυρηνικές δυνάμεις, οι οποίες έχουν βρεθεί τρεις φορές αντιμέτωπες στρατιωτικά από την ανεξαρτησία τους το 1947: Νέο Δελχί και Ισλαμαμπάντ είχαν πετύχει μια ειρηνευτική συμφωνία το 2004 για τη διαφιλονικούμενη περιοχή του Κασμίρ, η οποία θα μπορούσε να απειληθεί από μια κυβέρνηση που δεν θα ελέγχει τόσο αποτελεσματικά όσο ο Μουσάραφ τον στρατό και τις μυστικές υπηρεσίες.


Πίστευε ότι ήταν απαραίτητος στη χώρα

ΣΥΜΦΩΝΑ με πολλούς επικριτές του, ο Περβέζ Μουσάραφ υπέφερε από το «σύνδρομο του σωτήρα»- πίστευε ότι ήταν απαραίτητος στη χώρα του. Η θριαμβευτική επιστροφή από την εξορία του Σαρίφ και της Μπούτο ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη ότι ο Μουσάραφ ήταν πλέον ελάχιστα δημοφιλής. Όπως σημειώνει στους «Financial Τimes» ο Βρετανός πολιτικός αναλυτής Ανατόλ Λιέβεν, σε ποσοστό μεγαλύτερο του 90% οι πολίτες αντιπαθούν ή ακόμη και μισούν τον Μουσάραφ για δύο λόγους: πρώτον, απέτυχε να ελέγξει τον πληθωρισμό. Δεύτερον, «πήρε το αμερικανικό χρήμα για να σκοτώσει τον λαό του», όπως ανέφεραν χαρακτηριστικά Πακιστανοί στο Ισλαμαμπάντ. Σύμφωνα με πληροφορίες, για τη διαδοχή του Μουσάραφ ενδιαφέρονται τόσο ο Ναουάζ Σαρίφ όσο και ο χήρος της Μπεναζίρ Μπούτο και κληρονόμος του κόμματός της Ασίφ Αλί Ζαρντάρι. Για τον ίδιον τον παραιτηθέντα πρόεδρο, δεν είναι βέβαιο αν θα παραμείνει στο Πακιστάν ή θα ακολουθήσει την εξορία, με πιθανότερους προορισμούς τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία.


[ ΓΝΩΜΗ ] Το διπλό παιχνίδι

Ένας κομάντο στην καρδιά κι ένας άνθρωπος που πολύ συχνά λάμβανε αποφάσεις απερίσκεπτα, ο Περβέζ Μουσάραφ έθεσε τέλος μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου στην υποστήριξη που παρείχε το Πακιστάν στο καθεστώς των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν κι έγινε ένας σημαντικός σύμμαχος της Ουάσιγκτον στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας. Όμως, παρά το γεγονός ότι ο Μουσάραφ έχτισε μια προσωπική σχέση με τον πρόεδρο Μπους, σύντομα αποδείχθηκε ότι δεν μπορούσε να ελέγξει τα πράγματα. Οι πανίσχυρες μυστικές υπηρεσίες του Πακιστάν δεν διέρρηξαν ποτέ τους δεσμούς τους με τους Ταλιμπάν. Εννέα χρόνια αργότερα, οι Ταλιμπάν συνεχίζουν να δίνουν μια λυσσαλέα μάχη απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες, ενώ η Αλ Κάιντα βρίσκει καταφύγιο στις περιοχές του Πακιστάν που συνορεύουν με το Αφγανιστάν, απειλώντας τη σταθερότητα σε ένα κράτος 165 εκατομμυρίων κατοίκων, το οποίο διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο. Σύμφωνα με τον Πακιστανό ειδικό Αχμέντ Ρασίντ, ο Μουσάραφ συνέχισε να καλύπτει τους Ταλιμπάν και παράλληλα κατάφερε να πείσει τους Αμερικανούς ότι δεν έπαιζε διπλό παιχνίδι. Η κίνηση ήταν τόσο ευφυής που απέδωσε στον Μουσάραφ περισσότερα από 10 δισ. δολάρια αμερικανικής βοήθειας για τον στρατό του. Πολλά από αυτά τα χρήματα δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους, αλλά η κυβέρνηση Μπους είχε τόσο ανάγκη τη συμμαχία του Μουσάραφ που προτιμούσε να μη διαμαρτύρεται. Τον περασμένο μήνα, όμως, η Ουάσιγκτον έχασε την υπομονή της. Κι όσο ο Μουσάραφ γινόταν με τον καιρό όλο και πιο ανίσχυρος, η κυβέρνηση Μπους αντιλαμβανόταν ότι η χρησιμότητά του θα αποτελούσε παρελθόν.