Κουπιά από ασήμι

«Παιδιά, μη μας ξεχάσετε από αύριο. Δεν με ενδιαφέρει τόσο για μένα που έχω κάνει την πορεία μου αλλά για τα νέα παιδιά. Πιστέψτε με, αξίζει τον κόπο». Ο Βασίλης Πολύμερος, η μορφή της ελληνικής κωπηλασίας, ανέβηκε για δεύτερους συνεχόμενους Ολυμπιακούς στο βάθρο, αυτή τη φορά με παρτενέρ τον Δημήτρη Μούγιο και σε ένα παραπάνω σκαλί από την Αθήνα, αφού κατέκτησαν το ασημένιο μετάλλιο στον τελικό του διπλού σκιφ ελαφρών βαρών.

Λίγο νωρίτερα η γυναίκα του Βασίλη,

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

Θέλω να συνεχίσω, αφού όπως λέει και ο λαός μας, έχω ψωμιά ακόμη. Αντέχω και μπορώ να πρωταγωνιστήσω και σε άλλες μεγάλες διοργανώσεις, στις οποίες θα επιδιώξω να πάρω όσο το δυνατόν περισσότερα μετάλλια τόνισε ο Πολύμερος

Χρύσα Μπισκιτζή, μαζί με την Αλεξάνδρα Τσιάβου είχαν πάρει την 6η θέση, αλλά ο άνδρας της δεν το ήξερε αφού περίμενε να τρέξει. Με το που έφτασαν στο φινάλε, τα κορίτσια πήγαν και περίμεναν πίσω από τη γραμμή τερματισμού και μόλις τα αγόρια πήραν το μετάλλιο ξέσπασε τρελό πανηγύρι. Η Χρύσα αγκάλιασε τον σύζυγο, που έφερε άλλο ένα μετάλλιο στο σπίτι και του έδωσε μια μικρή ελληνική σημαία για να έχει στην απονομή των μεταλλίων.

ΣΠΙΤΙ Ο ΣΧΙΝΙΑΣ
«Ήταν όμορφη στιγμή γιατί μας περίμεναν την ώρα του τερματισμού, χωρίς εμείς να ξέρουμε τι έχουν κάνει», λέει ο Βασίλης Πολύμερος, που δέχτηκε και το πρώτο φιλί από τη Χρύσα. Όσο για το ποιος… τραβάει το κουπί στο σπίτι;

«Και οι δύο, γιατί τα τελευταία χρόνια το σπίτι μας είναι ο Σχινιάς. Δεν είναι άσχημα γιατί γλιτώνεις και ενοίκιο, αλλά ειλικρινά εκεί μένουμε λόγω προετοιμασίας. Ευτυχώς έπειτα από κάποια δημοσιεύματα η κατάσταση έφτιαξε και όλα πάνε κατ΄ ευχήν», λέει ο Βασίλης Πολύμερος που έμαθε το προηγούμενο βράδυ από το Ίντερνετ τα γεγονότα με τη Φανή Χαλκιά: «Μας στενοχώρησε πολύ το γεγονός, γιατί υποβαθμίζει και τη δική μας προσπάθεια. Κάποιοι θα βιαστούν να μας βάλουν στο ίδιο καζάνι, αλλά εγώ γνωρίζω ότι με αυτά τα χέρια και τα πόδια πήρα το μετάλλιο και δεν θα επιτρέψω σε κανέναν να με αμφισβητήσει». «Ποιο είναι πιο γλυκό;», τον ρωτάμε και χαμογελάει: «Δεν μπορώ να ξεχωρίσω. Και τα δύο είναι ολυμπιακά μετάλλια. Βέβαια το ένα είναι χάλκινο και το άλλο ασημένιο. Το συναίσθημα όμως τού να κατακτάς ένα μετάλλιο μέσα στη χώρα σου είναι σίγουρα πρωτόγνωρο. Κάναμε εκατομμύρια κόσμου χαρούμενους μέσα στην πατρίδα μας. Απλά το τωρινό μετάλλιο αποτέλεσε καταξίωση των δικών μου προσδοκιών και του Δημήτρη που δουλέψαμε σκληρά. Φέτος ήμασταν αποφασισμένοι να δουλέψουμε όσο το δυνατόν πιο σκληρά. Από τον Σεπτέμβριο δεν καθίσαμε καθόλου. Αμέσως μετά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ξεκινήσαμε την προετοιμασία, η οποία μέρα με την ημέρα, μήνα με τον μήνα, γινόταν και πιο έντονη. Έπιασε όμως τόπο», λέει ο Βολιώτης πρωταθλητής, που τα χέρια του είναι ροζιασμένα, αλλά τη βέρα τη φοράει κανονικά. Αυτό έλειπε, να τον δει η Χρύσα χωρίς το δαχτυλίδι του γάμου τους.

«Τώρα την έβαλα, αφού είναι αδύνατον να αγωνιστώ με αυτήν. Απλά δεν θυμάμαι την τελευταία φορά που δεν ήταν τα χέρια μου σκασμένα και με ρόζους. Μη νομίζετε ότι στις γυναίκες είναι πιο εύκολα και πως βάζουν κρέμες. Χειρότερα είναι γιατί είναι πιο μαλακές οι παλάμες τους».

Το μυστικό της επιτυχίας;

«Δουλειά, δουλειά και πάλι δουλειά. Τι άλλο να κάνουμε, πρέπει να είσαι συνέχεια στο κουπί, δεν γίνεται αλλιώς. Όμως πέσαμε και στον σωστό άνθρωπο, αφού ο Τζιοβάνι Ποστιλιόνε μάς έχει… ξεθεώσει. Στην αρχή είχαμε παραξενευτεί για την τόσο μεγάλη προπόνηση, αλλά τώρα βλέπουμε τα αποτελέσματα της δουλειάς του. Είχε μια νέα δυναμική πορεία και προοπτική. Κάποιοι από τους αθλητές πιστέψαμε πολύ σε αυτόν τον προπονητή, παρά τον όγκο της προπόνησης. Κάποια παιδιά το θεώρησαν τρελό και δεν ακολούθησαν τη στρατηγική του. Επένδυσα σε αυτήν την προπόνηση από την πρώτη χρονιά, με αποτέλεσμα πολύ σύντομα να έρθω πρώτος στον κόσμο, στο απλό σκιφ. Το 2006 φτιάξαμε το διπλό σκιφ, με στόχο το Πεκίνο. Τα χρόνια αυτά σκληρής προετοιμασίας έπιασαν τόπο», επισημαίνει ο Βασίλης Πολύμερος που μετά τον θρίαμβο του 2004 (χάλκινο με τον Σκιαθίτη) έμεινε σαν την… καλαμιά στον κάμπο και έκανε μονό σκιφ.

«Φαίνεται δεν με… αντέχουν οι συναθλητές μου γιατί είμαι πολύ απαιτητικός. Όλοι μού φεύγουν, ελπίζω να μη γίνει και με τον Δημήτρη, με τον οποίο βρεθήκαμε από το 2006 για να πάμε μαζί με διπλό σκιφ στους Ολυμπιακούς και δικαιώθηκε η δουλειά μας. Μπορούσαμε και πρώτοι ίσως, αλλά δεν θέλαμε να ρισκάρουμε νωρίτερα».

«ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ»
Έχοντας παρακολουθήσει φυσικά τον μεγάλο Στίβεν Ρεντγκρέιβ, τη μεγαλύτερη φυσιογνωμία της κωπηλασίας παγκοσμίως, ο Πολύμερος δεν πέφτει στην παγίδα που είχε υποπέσει ο Βρετανός λέγοντας: «Δεν ξαναμπαίνω σε βάρκα, αν με δείτε πυροβολήστε με».

«Όχι, προσωπικά, δεν θέλω να με… πυροβολήσουν. Θέλω να συνεχίσω, αφού όπως λέει και ο λαός μας, έχω ψωμιά ακόμη. Αντέχω και μπορώ να πρωταγωνιστήσω και σε άλλες μεγάλες διοργανώσεις, στις οποίες θα επιδιώξω να πάρω όσο το δυνατόν περισσότερα μετάλλια. Θέλω να δώσω το “παρών” και στους Ολυμπιακούς του 2012 στο Λονδίνο. Ας χαρούμε αυτό το μετάλλιο τώρα, αλλά είναι σίγουρο ότι θα συνεχίσω», είπε ο Πολύμερος.


Ντρεπόμουν να τερματίσω με όσα ακούγονται

Αν και ήταν εξασφαλισμένος από πλευράς κριτηρίων (έχει σπουδάσει στο Οικονομικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Πειραιώς), για τον Δημήτρη Μούγιο αυτή η διοργάνωση ήταν απόλαυση και το βάπτισμα του πυρός, με αποτέλεσμα ήδη να ονειρεύεται Λονδίνο.

«Είναι το must για κάθε κωπηλάτη, να αγωνιστεί κάποια στιγμή στη Μέκκα της κωπηλασίας, την Αγγλία. Εκεί λατρεύουν το άθλημα, είναι φημισμένοι οι αγώνες μεταξύ των πανεπιστημίων και γενικώς είναι σαν να αγωνίζεσαι στον καλύτερο χώρο του κόσμου», λέει ο 27χρονος κωπηλάτης του Ν.Ο. Πόρου Τροιζηνίας, που δεν τον τράβηξε το πόλο του συλλόγου αλλά το… κουπί.

«Ναι, ήταν συνειδητή επιλογή και δεν ασχολήθηκα με κανένα άλλο άθλημα. Είχα και την τύχη να συνεργαστώ με τον Βασίλη, που αποτελεί την ιστορία του αθλήματος στην Ελλάδα. Η αύρα που μου έδωσε, ήταν κάτι παραπάνω από ευνοϊκή και του χρωστάω πολλά», είπε ο Μούγιος που επιθυμεί και δηλώνει έτοιμος να… αντέξει τον Πολύμερο και να συνεχίσουν μαζί μέχρι το Λονδίνο.

Ωστόσο, δεν έκρυψε και την πίκρα του για το νέο κρούσμα ντόπινγκ. «Με έκανε να ντρέπομαι να τερματίσω! Πέρασε από το μυαλό μου η αντιμετώπιση που θα έχουμε και είχα μπει σε διαδικασία προβληματισμού, αφού πιθανή νίκη θα δημιουργούσε αρκετά σενάρια από αυτούς που δεν γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα. Δεν θέλω να μας θεωρούν όλους το ίδιο στο θέμα του ντόπινγκ. Μπήκα σε διαδικασία να σκέφτομαι να μη βρεθώ στο βάθρο, για να μη θεωρήσουν κάποιοι ότι αφού πήραμε μετάλλιο είμαστε και ντοπαρισμένοι. Δεν είμαστε όλοι το ίδιο και καλό θα ήταν να μη γίνονται τέτοια σενάρια, που προσβάλλουν αθλητές και προσωπικότητες», τόνισε ο Δημήτρης Μούγιος που παραδέχθηκε ότι τον επηρέασε το θέμα.

Μας διέκοψε η αγκαλιά του αδελφού του Ανδρέα, με μπλουζάκι μάλιστα, που έγραφε: «Dimitris Μougios Ηellenic Rowing Τeam Βeijing 2008», και της φίλης του που ήρθαν να τους συγχαρούν.


Βλέπουμε ήδη το Λονδίνο

Φορούσε ένα μπλουζάκι με σημαία της Βρετανίας (από το παγκόσμιο του 2006) και δεν μπορούσαμε να μην τον πειράξουμε. Ο λόγος για τον Ιταλό προπονητή Τζιοβάνι Ποστιλιόνε, που όταν τον ρωτήσαμε για τη σημαία είχε έτοιμη απάντηση: «Προετοιμαζόμαστε ήδη για το Λονδίνο»!

Ο Ιταλός τεχνικός σύμβουλος της ομοσπονδίας ήταν όλα τα λεφτά σε όλη την τεχνική και αγωνιστική προετοιμασία και δήλωσε και ο ίδιος ικανοποιημένος: «Είμαι ευχαριστημένος, τόσο από τα αγόρια όσο και από τα κορίτσια. Ήθελα ένα μετάλλιο, το οποίο το πήραμε στα αγόρια, όμως και η έκτη θέση που κατέκτησαν τα κορίτσια είναι εξίσου σημαντική και ιδιαίτερα δύσκολη όταν μιλάμε για τέτοιο επίπεδο αγώνων. Η προετοιμασία που κάναμε ήταν πολύ καλή, τόσο στην Ιαπωνία όσο και στο Πεκίνο. Είμαι ευχαριστημένος και από τον Γιάννη Χρήστου, ο οποίος για λίγο έχασε και αυτός την ευκαιρία να βρεθεί στην οκτάδα».

Οι πρωταθλητές μας έκαναν σχεδόν την τέλεια κούρσα, μένοντας πάντα στο μετάλλιο (αρχικά τρίτοι και μετά δεύτεροι), ενώ στα τελευταία 150 μέτρα έκαναν την προσπάθεια για το χρυσό, αλλά δεν μπόρεσαν να περάσουν τους Βρετανούς Πέρτσες και Χάντερ (6΄10”99), μένοντας στη δεύτερη θέση (6΄11”72), μπροστά από τους Δανούς Ρασμούσεν και Χάνσεν (6΄12”45). Λίγο νωρίτερα η Χρύσα Μπισκιτζή και η Αλεξάνδρα Τσιάβου έμειναν στην 6η θέση του τελικού του διπλού σκιφ με 7΄04”61, ενώ το χρυσό μετάλλιο πήραν οι Ολλανδέζες Κολκ και Όιπεν (6΄54”74), το ασημένιο οι Φινλανδέζες Στεν και Νιέμινεν (6΄56”03) και το χάλκινο οι Καναδέζες Κοκ και Κάμερον (6΄56”68).