Δίκτυο

Έργο ζωής

Ακούραστος! Ο Θόδωρος Έξαρχος. Ο ηθοποιός που έχει κάνει έργο ζωής την καταγραφή της δραστηριότητας των ομοτέχνων του. Τρεις διπλούς τόμους υπό τον τίτλο «Έλληνες ηθοποιοί», με τα βιογραφικά των Ελλήνων ηθοποιών που έχουν γεννηθεί έως το 1940, εξέδωσε πριν από μερικά χρόνια. Και τώρα ετοίμασε και τον τέταρτο: για τους γεννημένους μεταξύ 1941 και 1950, ο οποίος έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Γκόνη τον Δεκέμβριο. Παράλληλα ο Θόδωρος Έξαρχος έχει προσθέσει στη μεταφραστική εργασία του τα ιταλικά θεατρικά έργα «Ιθάκη, Ιθάκη» του Γκίγκο ντε Κιάρα, «Πεζάχ, το πέρασμα» της Λάουρα Φόρτι και «Η γκουβερνάντα» του Βιταλιάνο Μπρανκάτι, ενώ πρόκειται να εκδώσει και μία μικρή ποιητική συλλογή με τον τίτλο «Εις μνήμην» που έγραψε για την αγαπημένη του σύντροφο δημοσιογράφο Ολυμπία Εξάρχου, που χάθηκε πρόσφατα και στην οποία θα είναι αφιερωμένος και ο τέταρτος τόμος του «Έλληνες ηθοποιοί».


Ανακαλύπτουν τα θερινά

Είναι περίεργο στη δική μας πόλη τα θερινά σινεμά να κλείνουν και το αγιόκλημα της μάντρας τους να μαραίνεται, ενώ στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης ανακαλύπτουν τη μαγεία του σινεμά σε ανοιχτό χώρο. Σε ένα μεγάλο πάρκο, με πισίνα βέβαια και αμφιθέατρο, στο Μακάρεν Πουλ, οι κάτοικοι της περιοχής έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν διάφορες κινηματογραφικές προβολές με φαγητό και ποτό, αλλά και μουσική πριν από την έναρξη της ταινίας, για την οποία φροντίζουν συγκροτήματα που συμμετέχουν σε αυτή τη διοργάνωση. Αυτά προς απάντηση εκείνων που υποστηρίζουν ότι το θερινό σινεμά των 70s μυρίζει μιζέρια και παρακμή. Ας τολμήσουν κάποιοι επιτήδειοι διοργανωτές καλοκαιρινών εκδηλώσεων να βρουν χορηγούς σε μια σύγχρονη υπαίθρια κινηματογραφική διασκέδαση. Φαντάζεστε πιο ιδανικό μέρος, για παράδειγμα, από την Αγορά του Καλατράβα στο Ολυμπιακό Στάδιο;


Το μακρύ ποτάμι της Πανσελήνου

Σε 8.000- 10.000 υπολογίζονται οι επισκέπτες της Πανσελήνου στην Ακρόπολη της Αθήνας το βράδυ του Σαββάτου. Ένα μακρύ ποτάμι από Έλληνες και ξένους- ανάμεσά τους πολλοί νέοι- που βρέθηκαν στην Αθήνα και από νωρίς έως τις 1.30 μετά τα μεσάνυχτα ανηφόρισαν για να δουν πώς λάμπουν τα Μάρμαρα υπό το σεληνόφως, πώς χάθηκε το γεμάτο φεγγάρι από τη σκιά της Γης κατά την έκλειψη και πώς ξαναβγήκε στο φως. Εκατόν είκοσι αρχαιοφύλακες κράτησαν την τάξη στον Βράχο, ενώ σε χιλιάδες υπολογίζονται αυτοί που φρόντισαν να μείνουν ανοιχτοί εβδομήντα αρχαιολογικοί χώροι σε όλη την Ελλάδα και επέβλεψαν ώστε να μην υπάρξουν προβλήματα στις σαράντα συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις. Πλην όμως, υπήρξαν και αυτοί που απογοητεύτηκαν επειδή νόμιζαν ότι θα είναι ανοιχτοί όλοι οι αρχαιολογικοί χώροι και διήνυσαν χιλιόμετρα για να βρεθούν προ κλειστών θυρών.

Όπως συνέβη στον Ναό της Αφαίας στην Αίγινα.

Παρά το γεγονός ότι πέρσι ματαιώθηκαν οι εκδηλώσεις λόγω της φωτιάς, ο θεσμός του ανοίγματος των χώρων τη βραδιά της αυγουστιάτικης Πανσελήνου έχει καθιερωθεί στη συνείδηση του κόσμου, που ψάχνει για κάτι αλλιώτικο, μοναδικό και ελάχιστο. Και του χρόνου.