Διπλοπενιές στο Λος Άντζελες

«Αγόρασα το πρώτο μου μπουζούκι σε ένα παλιατζίδικο το 1960. Το είχε φτιάξει το 1922 στη Νέα Υόρκη ο μεγαλύτερος κατασκευαστής οργάνων της εποχής, ο Σταθόπουλος. Ήταν σκονισμένο και σε κακή κατάσταση. Το πήρα χωρίς σκέψη και με αυτό έκανα τα πρώτα μου βήματα. Το όργανο αυτό το έχω ακόμα κρεμασμένο στον τοίχο μου για να μου φέρνει αναμνήσεις».

Το 1951 ο 15χρονος τότε ομογενής από τη Νέα Υόρκη Παύλος Κακούρης ήρθε μαζί με τη μητέρα του για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Στη γειτονιά τους στο Μενίδι, όπου διέμεναν, υπήρχε η «Αίγλη», μια από τις πιο γνωστές ταβέρνες της εποχής. Εκεί άκουσε πρώτη φορά το μπουζούκι του Τσιτσάνη και του Παπαϊωάννου, μαγεύτηκε και το έκανε κομμάτι της ζωής του. Από τότε ακολούθησε καριέρα επαγγελματία μουσικού αρκετά χρόνια παίζοντας σε πάλκα του Λος Άντζελες, όπου εγκαταστάθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ΄50, και κατάφερε

ΕΞΑΣΚΗΣΗ ΜΕ ΔΙΣΚΟΥΣ

«Η εξάσκηση γινόταν με τους δίσκους των 78 στροφών, ενώ τα μπουζούκια τα βρίσκαμε από μουσικούς που έρχονταν στην Αμερική»

να συνεργαστεί με ορισμένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του μπουζουκιού, όπως ο Γεράσιμος Κλουβάτος, ο πρώτος που του έδειξε πώς να κουρδίζει το μπουζούκι, ο Ιορδάνης Τσομίδης και άλλοι.

«Το σπίτι μας ήταν πολύ κοντά στο μαγαζί όπου έπαιζαν ο Τσιτσάνης και ο Παπαϊωάννου και θυμάμαι πως τους άκουγα όλη νύχτα από το κρεβάτι μου, ενώ πολλές φορές πηγαίναμε και στεκόμασταν στα κάγκελα για να τους δούμε. Απέναντι ακριβώς έμενε ο Μιχάλης Μενιδιάτης- κι αυτόν πολλές φορές τον άκουγα να κάνει πρόβες με το μπουζούκι του. Ένιωθα τις μελωδίες μέσα μου. Τότε έπαιζα βιολί και ακορντεόν. Ήθελα να αγοράσω κι ένα μπουζούκι, αλλά η μάνα μου δεν με άφησε εξαιτίας της κακής φήμης που είχαν εκείνη την εποχή οι μπουζουξήδες», λέει στα «ΝΕΑ» ο κ. Κακούρης.

Δύσκολα τα πρώτα βήματα
Τα πρώτα βήματα στο Λος Άντζελες, όπου όπως θυμάται το μπουζούκι έφτασε πιο αργά από ό,τι στη Νέα Υόρκη ή το Σικάγο, ήταν δύσκολα. Η εξάσκηση γινόταν με τους δίσκους των 78 στροφών. «Δεν υπήρχε η δυνατότητα να βρεις ένα καλό μπουζούκι να παίξεις. Έπρεπε να σου το στείλουν από την Ελλάδα, αλλά το κόστος ήταν πολύ υψηλό. Τα περισσότερα τα βρίσκαμε από μουσικούς που έρχονταν στην Αμερική για να παίξουν και, στη συνέχεια, τα πουλούσαν», σημειώνει ο κ. Κακούρης.

Με τον καιρό δεν άργησε να ασχοληθεί και επαγγελματικά με το μπουζούκι, καθώς σταδιακά πλήθαιναν τα μαγαζιά που έπαιζαν ζωντανή ελληνική μουσική. Κι εκεί όμως όλα έγιναν εντελώς τυχαία. «Ένα βράδυ του ΄68 ήρθε στο σπίτι μου ένας φίλος που είχε ένα μαγαζί και μου ζήτησε να αντικαταστήσω για μια βραδιά το πρώτο μπουζούκι. Πήγα, αν και δεν είχα μεγάλο ρεπερτόριο. Δοκιμάστηκα, τους άρεσα και από τότε έφτασα να παίζω μέχρι και έξι βράδια την εβδομάδα. Σε αυτό το μαγαζί δούλεψα έξι χρόνια συνεχόμενα και πέρασα πολύ καλά. Από τότε κατάφερα και έπαιξα σε πάρα πολλά μαγαζιά σε όλη την Αμερική», αναφέρει ο κ. Κακούρης.


«Φέρνω μπουζούκια και τα πουλάω»

ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟ το επάγγελμα του μουσικού πέρασε κρίση και σταδιακά τα μαγαζιά είτε έκλειναν είτε λειτουργούσαν μόνο δυο- τρεις ημέρες την εβδομάδα. Ο κ. Κακούρης, όπως και πολλοί άλλοι, αναγκάστηκε να ακολουθήσει άλλον δρόμο. Σήμερα είναι μεσίτης επαγγελματικών χώρων, όμως δεν εγκατέλειψε ποτέ το μπουζούκι. Τώρα εκτός από οργανοπαίκτης είναι και έμπορος, αφού εκτός των άλλων εισάγει μπουζούκια από την Ελλάδα, τα οποία με τη σειρά του τα πουλάει σε μουσικούς στην Αμερική και όχι μόνο.

«Μια φορά είχα έρθει στην Ελλάδα και με την ευκαιρία αγόρασα ένα καινούργιο μπουζούκι. Όταν όμως επέστρεψα στο Λος Άντζελες, ένας φίλος μού ζήτησε να του το πουλήσω κι έτσι έγινε. Από τότε σταδιακά άρχισα να φέρνω μπουζούκια και να τα πουλάω. Έχω δώσει μπουζούκια όχι μόνο σε όλη την Αμερική, αλλά και όλον τον κόσμο, αφού πελάτες μου βρίσκονται στη Βρετανία, το Βέλγιο, το Ισραήλ, την Αυστραλία, ακόμα και στο μακρινό Μπαχρέιν», τονίζει ο κ. Κακούρης.