Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Όλα για τους Ολυμπιακούς Αγώνες

Ολυμπιακοί Αγώνες είναι, δεν λέω, αλλά κάποιες στιγμές καταντάει υπερβολικό να ασχολούνται με αυτούς και τα τρία κρατικά κανάλια ταυτόχρονα. Η ΕΡΤ έχει μπει για τα καλά στη λογική Γιουροβίζιον και σπορ και, ναι μεν μπορεί αυτό να ανεβάζει τους μέσους όρους της τηλεθέασης, καθόλου όμως δεν καλύπτει τις δυσκολίες της στη βελτίωση του υπόλοιπου προγράμματος. Το να ανεβάζεις τεχνητά τους μέσους όρους με αποκλειστικές αθλητικές μεταδόσεις δίνει πλασματική εικόνα της πραγματικότητας που, πίσω από την κουρτίνα, παραμένει μάλλον ζοφερή. Τουλάχιστον- για να επανέλθουμε στις ολυμπιακές μεταδόσεις – ας κοιτάζουν τα προγράμματά τους να μη συμπίπτουν συνεχώς.

Δεν θέλουν και όλοι να βλέπουν τοξοβολία, ως εναλλακτικό πρόγραμμα στο μπάσκετ…

● Η φωτογραφία με τον σκεπασμένο από κτίρια Λυκαβηττό που χρησιμοποιήθηκε στη στήλη στο χθεσινό φύλλο είναι έργο του γραφείου Ρoint Supreme Αrchitects και εκτίθεται στο πλαίσιο έκθεσης στο Βυζαντινό Μουσείο, με τίτλο «Η νομιμοποίηση του υποτιμημένου», που συνεχίζεται έως τις 31 Αυγούστου.

Φοίβη

Μισθοδικείο

Αγαπητή Φοίβη, Με απόφαση του Μισθοδικείου ενθυλάκωσαν 900 εκατομμύρια ευρώ. Πέτυχαν 80% αύξηση των αποδοχών τους, επιβαρύνοντας τον κρατικό προϋπολογισμό με 200 εκατομμύρια ευρώ, για να αφιερώνονται απερίσπαστοι, χωρίς οικονομικά άγχη, στο έργο τους και να αποφεύγουν τον χρηματισμό τους, στον οποίο φαίνεται πως είναι ευεπίφοροι.

Λαμβάνουν επιδόματα βιβλιοθήκης, κομπιούτερ, ειδικών συνθηκών κ.λπ. και επιμορφώνονται τακτικά με δωρεάν σεμινάρια-εκδρομές.

Κι αυτοί, οι αθεόφοβοι, γράφουν ακόμη χειρόγραφα ορνιθοσκαλίσματα σε ψηφοδέλτια. Καθυστερούν την έκδοση ώς και ερήμην αποφάσεων 8-10 μήνες ή ακόμη περισσότερο. Δεν πατάνε πόδι στα γραφεία τους ακόμη και όταν έχουν υπηρεσία. Κάποιοι ανέντιμοι, κατά τον κ. Ζορμπά, χτίζουν βίλες στα βόρεια προάστια και εξοχικά με πισίνες.

Και τώρα διαμαρτύρονται χλιαρά- στάχτη στα μάτια του κόσμου- για την κατάργηση του αυτοδιοίκητου των δικαστηρίων. Όμως, αφού το κράτος-πελάτης τούς επιδαψιλεύει αξιοζήλευτες απολαβές, η- τρόπος του λέγειν- «ιερόδουλος» οφείλει να του ικανοποιεί όλα τα βίτσια, να βάζει και όλα τα σκάνδαλα στο αρχείο. Στο κάτω κάτω, αυτό που ενδιαφέρει είναι το ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε και ό,τι αρπάξει ο… αφεδρώνας μας. Λέτε να φταίει αυτό που έχω κι εγώ τα νεύρα μου και τάση προς έμετο;

Φιλικά, Μ.Λ.

Είστε μάλλον υπερβολικά σκληρός με την πλειονότητα των δικαστών, με την έννοια ότι και η ελληνική δικομανία δεν τους αφήνει να αγιάσουν.

Πολλοί «βγάζουν» πράγματι μία υπόθεση την ημέρα, με ό,τι μπορεί αυτό να συνεπάγεται για την επιβαλλόμενη φροντίδα και προσοχή, χωρίς να μειώνεται η ολοένα και αυξανόμενη στοίβα στο γραφείο τους. Είναι μια δύσκολη δουλειά, ιδιαίτερα υπεύθυνη και απαιτητική. Φυσικά και η ξαφνική μεγάλη μισθολογική αύξηση μάς βάζει ιδέες, λόγω ακριβώς της περιρρέουσας ατμόσφαιρας. Είναι περίπου προφανές ότι η πολιτική εξουσία πετυχαίνει μ΄ έναν σμπάρο δυο τρυγόνια, με την έννοια ότι και τις τσέπες των βουλευτών φροντίζει (αφού ο μισθός τους συνδέεται με τον δικαστικό) και στόματα, όσο να ΄ναι, κλείνει, σε μια εποχή που η ίδια η κυβέρνηση έχει επιλέξει να χρησιμοποιεί τους δικαστές ως ανάχωμα… Αυτό όμως είναι κυβερνητική και όχι δικαστική επιλογή. Φυσικά όλα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια και στο δικαστικό σώμα τραυματίζουν την εικόνα του και υπογραμμίζουν το πόσο βαθιά είναι η πολιτική και οικονομική διαφθορά στον τόπο. Αν έχει αγγίξει σε βάθος και το δικαστικό σώμα, τότε δεν πρέπει απλώς να ανησυχούμε, είμαστε στο και πέντε και μάλλον το παιχνίδι έχει χαθεί…


Δεν είναι καιρός για θαύματα

Αγαπητή κ Φοίβη, καλημέρα.

Με όσα συμβαίνουν γύρω μας, τα τεκταινόμενα στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, απαισιοδοξώ για το «αύριο» του Έλληνα. Δεν έχει δική του ταυτότητα. Μιμείται ξένα πρότυπα ζωής και συμπεριφοράς. Ζει ευκαιριακά και κυνηγάει το γρήγορο και εύκολο κέρδος. Η εικόνα που έχει για τον εαυτό του είναι μονομερής και θολή. Αναρωτιέμαι. Πού πάμε; Ποιος θα μας βγάλει από τα αδιέξοδα;

Με εκτίμηση Βασίλης Παλαμηδάς Ν. Ιωνία, Βόλος Φαντάζομαι ότι η απάντηση είναι απλή: κανείς δεν μπορεί να μας βγάλει από τέτοιου τύπου αδιέξοδα. Να το πάρουμε απόφαση. Τ ο να μας βγάλει κάποιος από τα αδιέξοδα προϋποθέτει συλλογικό όραμα που αυτή τη στιγμή είναι ανύπαρκτο. Άλλωστε και τα συλλογικά οράματα που μας ενέπνευσαν κάποτε ή ενέπνευσαν μια μερίδα του ελληνικού λαού, απ΄ έξω μας ήρθαν: εθνική απελευθέρωση, κομμουνιστικά οράματα, σοσιαλιστικά οράματα, δυτικού τύπου δημοκρατία.

Τ ώρα τίποτα καινούργιο δεν υπάρχει έξω και εμείς, έτσι όπως είμαστε, μάλλον αποκλείεται να το βρούμε μόνοι μας. Όχι πως δεν θα μπορούσε η «ετικέτα» Ελλάδα να εμπνεύσει οράματα. Θα μπορούσε. Ιδίως στον τομέα της παιδείας, της έρευνας, των ιδεών. Αλλά ούτε και σε αυτά τα πεδία είμαστε έτοιμοι για άλματα. Επομένως χρειάζονται ατομική ευθύνη και προσωπικοί κόποι. Κ αθένας μας να γίνεται καλύτερος και να προσπαθεί, όσο γίνεται, να εφαρμόζει στη ζωή του αρχές δικαιοσύνης, ισότητας, ανεκτικότητας , αντικειμενικότητας, προόδου. Κ αι όσο μπορεί, να τις μεταδίδει και στο πλαίσιο συλλογικών φορέων, όσο μικροί και αν είναι αυτοί. Αλλιώς θαύματα ας μην περιμένουμε πια από κανέναν.