Δίκτυο

Η νόσος της καθημερινότητας

Κάπου εκεί μέσα στη νύχτα, οι δαίμονες της αμερικανικής ψύχωσης έχουν αρχίσει και εισβάλλουν στο υποσυνείδητό μας. Με τη μορφή του ριάλιτι σίριαλ «Dr 90210» που προβάλλεται από τον Αlpha. Και όπως βλέπεις την προσωπική ζωή των γιατρών- πρωταγωνιστών, με τις μονομανίες τους, λες ότι όλοι εκεί στο Μπέβερλι Χιλς υποφέρουν από τη νόσο της καθημερινότητας. Ασθενείς και γιατροί αδυνατούν να ζήσουν κανονικά. Η σύζυγος του γιατρού έχει κάνει όλες τις δυνατές επεμβάσεις γιατί είναι η «βιτρίνα» της δουλειάς του. Η μητέρα- μάνατζερ των τριών παιδιών που παίζουν σε ταινίες του Χόλιγουντ θέλει ανόρθωση στήθους για να συνεχίζει να φροντίζει με αγάπη την οικογένειά της. Και μόνο το πλάνο πάνω στο μικρό κοριτσάκι του γιατρού, που δείχνει βαριεστημένο περιμένοντας τον «ντάντι» από την προπόνησή του στις πολεμικές τέχνες, αποκαλύπτει τη μελλοντική συνέχεια: σύντομα οι επιθυμίες και οι στόχοι τους θα δημιουργήσουν στρατιές αλλόκοτων ψυχικά πλασμάτων.


Μπάτμαν; Μπα…

Τον είδα τον «Σκοτεινό Ιππότη» και δεν μ΄ άρεσε. Φλύαρο μου φάνηκε, πολύ κυνηγητό, εκρήξεις και ξανά κυνηγητό και ξανά εκρήξεις. Τρεις ώρες όλο αυτό. Περίμενα κάποια στιγμή και με όλους τους καλούς ηθοποιούς που παίζουν- και τον Τζόκερ επίσης- να απογειωθεί κάπου, να «πετάξει». Το έκανε στα box office. Και βλέπω ουρά φτερωτούς και άλλους ήρωες των κόμικς να ετοιμάζονται για νέες βαρετές περιπέτειες. Εύκολα, γρήγορα και με πολλές πολλές εκρήξεις στην οθόνη.


Έφυγε η Μάρμω των «Πανθέων»

Το όνομά της Μάρμω Γεωργαλά. Έφυγε από τη ζωή στα 88 της χρόνια, στις 20 Ιουνίου. Ήταν μητέρα του τραγουδοποιού Βασίλη Νικολαΐδη και θεία του συνονόματού του σκηνοθέτη Βασίλη Νικολαΐδη. Δεν ήταν όμως μόνον αυτά. Η Μάρμω Γεωργαλά υπήρξε μία αφανής αλλά σημαντική εργάτρια του χορού και του θεάτρου. Με σπουδές στη Βιέννη πλάι στη μεγάλη χορεύτρια της εποχής Ροζαλία Χλάντεκ, προσελήφθη το ΄39 στο Εθνικό Θέατρο όπου συμμετείχε σε πολλές παραστάσεις, τόσο αρχαίου δράματος όσο και του νεώτερου ρεπερτορίου. Το 1950 στάθηκε δίπλα στη Ραλλού Μάνου στο ξεκίνημα του «Ελληνικού Χοροδράματος». Ήταν, το 1951, η Πρώτη «Αρχόντισσα» στις «Έξι λαϊκές ζωγραφιές» του Μάνου Χατζιδάκι δίπλα στο Παλικάρι- Άγγελο Γριμάνη- ο Χατζιδάκις είχε να λέει γι΄ αυτήν και πρωτοχόρεψε, την ίδια χρονιά, τον Μεγαλέξανδρο στο «Καταραμένο φίδι», πάλι του Χατζιδάκι, δίπλα στον Καραγκιόζη- Ραλλού Μάνου. Χόρεψε επίσης τον ομώνυμο ρόλο στην «Πανδώρα», χορόδραμα του Αργύρη Κουνάδη. Παράλληλα ξαναπήγε στο Εθνικό όπου και έμεινε συμμετέχοντας στον Χορό σε πολλές από τις πρώτες παραστάσεις των Επιδαυρίων. Από τα τέλη της δεκαετίας του ΄50 άρχισε και να χορογραφεί. Υπέγραψε τις χορογραφίες σε πολλές παραστάσεις του Εθνικού. Ανάμεσά τους, «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» (1957) και «Ιφιγένεια εν Ταύροις» (1958) σε σκηνοθεσία Κωστή Μιχαηλίδη, «Εκάβη» (1960) σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή, «Σφήκες» (1963), «Αντώνιος και Κλεοπάτρα» (1963), «Ειρήνη» (1964) και «Το ατλαζένιο γοβάκι» (1964) σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού, «Ντόνα Ντιάνα» (1963) σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη… Ένα σοβαρότατο ατύχημα την απομάκρυνε από το θέατρο νωρίς, γύρω στο 1965. Γοητευτική απ΄ ό,τι λένε, με έντονη προσωπικότητα, γνώρισε πολλούς σημαντικούς του καιρού της. Ο ποιητής Γιώργος Σαραντάρης της είχε αφιερώσει ποιήματά του λίγο πριν από τον θάνατό του στον πόλεμο του ΄40, ενώ ο Τάσος Αθανασιάδης έδωσε το όνομά της στην ηρωίδα των «Πανθέων» του.