[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Εκφυλισμένοι Ολυμπιακοί

Πριν από 60 χρόνια ο Όργουελ έλεγε ότι οι αθλητικές δραστηριότητες αποτελούν συνήθως την αιτία η οποία ωθεί τους ανθρώπους να συμπεριφέρονται κακά. Δεν ξέρω αν αυτό ισχύει, όμως γνωρίζω πολύ καλά ότι αυτό που έχει σημασία, ειδικά στους Ολυμπιακούς Αγώνες- πέρα από τις παρελάσεις και τις εθνικιστικές φανφάρες-, είναι η επόμενη ημέρα για τη διοργανώτρια χώρα.

Και εμείς αυτό το μέγεθος το βιώνουμε τραγικά, γιατί η επόμενη ημέρα μετά τους Αγώνες της Αθήνας του 2004 είναι εφιαλτική, έστω και αν δεν θέλει να το αναγνωρίσει αυτό το πράγμα, απαράδεκτα, η αριστοκρατική πολιτική ελίτ των ελληνικών πολιτικών κομμάτων. Ποια είναι αυτή η πραγματικότητα; Μια νεκρή περιφερειακή ανάπτυξη (το μόνο σοβαρό έργο που γίνεται σήμερα στην περιφέρεια είναι το Μετρό της Θεσσαλονίκης), ένα απίστευτο δημόσιο χρέος, εγκαταλελειμμένα ολυμπιακά ακίνητα, πανάκριβα ηλεκτρονικά συστήματα παρακολούθησης που δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ (η μόνη ανάμνηση από αυτά θα είναι οι μαύρες μίζες της Siemens, όπως καταγγέλλει ο Τύπος).

Αυτή, λοιπόν, την εφιαλτική πραγματικότητα δεν θέλει να την ανιχνεύσει ούτε η σημερινή συντηρητική κυβέρνηση, αλλά ούτε και η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, που ακόμη και τώρα δεν επιθυμεί να διατυπώσει έναν σοβαρό αριστερό λόγο για την ολέθρια τούτη επιλογή, η οποία κόστισε ακριβά στους πολλούς φτωχούς αυτής της χώρας (άλλοι τους υπολογίζουν στα 5 και άλλοι στα 10 δισ. δολάρια)! Όμως και η επόμενη ημέρα για την Κίνα, μετά τη μεγάλη αθλητική παράσταση που δίνεται στο Πεκίνο, θα είναι σίγουρα ζοφερή. Γιατί; Γιατί αυτά που έγιναν πριν από τους Αγώνες θυμίζουν μάλλον άρρωστες ολοκληρωτικές καταστάσεις και είναι αδύνατον να σταματήσουν μηχανιστικά και αιφνίδια έπειτα από αυτούς.

Τι ακριβώς έγινε; Θα αναφέρω επιλεκτικά ορισμένες μόνο από τις ανήκουστες καταγγελίες που έκανε το βρετανικό τμήμα της

ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ

πριν από τους Αγώνες θυμίζουν μάλλον άρρωστες ολοκληρωτικές καταστάσεις και είναι αδύνατον να σταματήσουν μηχανιστικά και αιφνίδια έπειτα από αυτούς

Διεθνούς Αμνηστίας και ο Κινέζος διανοούμενος Ηu Jia (Τhe real China and the Οlympics, «Guardian», 27/2/2008).

Για να κτιστούν οι μεγάλες αθλητικές εγκαταστάσεις σε διάφορους χώρους, περίπου ενάμισι εκατομμύριο άνθρωποι εκδιώχθηκαν βίαια από τα σπίτια τους χωρίς να τους δοθεί καμία αποζημίωση και σήμερα ζουν σε κατάσταση έσχατης εξαθλίωσης.

Επίσης αναρίθμητοι δημοσιογράφοι και διανοητές, οι οποίοι διαφωνούν πολιτικά με το καθεστώς της Κίνας, κρατούνται και βασανίζονται ώστε να μη γίνουν ακτιβιστικές διαδηλώσεις κατά τη διάρκεια των Αγώνων, οι οποίες θα αποσπάσουν την προσοχή της υφηλίου από τα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα που έγιναν (με ανθρώπινο αίμα) χάριν των Ολυμπιακών.

Το ποσοστό των θανατικών εκτελέσεων έχει αυξηθεί κατά το τελευταίο έτος και υπολογίζεται ότι εντός του 2008 εκτελέσθηκαν περίπου 8 έως 10 χιλιάδες άνθρωποι! Και το μεγάλο ερώτημα εν όψει αυτής της φρικιαστικής κατάστασης (που αφελώς υποβάθμισε η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, όπως έκανε και με τον Χίτλερ το 1936) είναι το εξής:

Έχουν κανένα νόημα αυτοί οι Ολυμπιακοί Αγώνες, όταν παραβιάζονται αποτρόπαια τα πιο στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα και όταν η επόμενη ημέρα για τον λαό αυτού του τόπου θα είναι πολύ χειρότερη, γιατί τουλάχιστον προηγουμένως με την ένταξη στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου το κινεζικό καθεστώς προσπαθούσε στοιχειωδώς να δείξει μια άλλη εικόνα;

Επομένως αυτό που έχει σημασία είναι η επόμενη ημέρα. Εξάλλου οι σημερινοί Ολυμπιακοί είναι αναμφίβολα οι αγώνες των εταιρειών και του χρήματος και δεν μπορούν να έχουν καμία σχέση με ό,τι θαυμαστό συνέβαινε στην Αρχαία Ελλάδα. Και αυτό, γιατί ο αρχαίος ελληνικός κόσμος και η γοητεία του συνδέονται αναγκαστικά με τη νεανική ηλικία της ανθρωπότητας, η οποία ατυχώς δεν πρόκειται να επιστρέψει ποτέ (Κονδύλη, «Ο Μαρξ και η Αρχαία Ελλάδα»).

Ποιο είναι το συμπέρασμα; Οι μεγαλειώδεις εναρκτήριες τελετές και οι παρελάσεις δεν έχουν καμία σημασία. Σημασία έχει η επόμενη ημέρα μετά τους Αγώνες. Και για την Κίνα η επόμενη ημέρα θα είναι ζοφερή (όπως ήταν για διαφορετικούς λόγους και για την Ελλάδα)!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ.