«Γίνομαι αστείος όταν ξεχνάω ότι παίζω σε κωμωδία»

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια η καριέρα του Στιβ Κάρελ, δευτερεύοντος μέλους μιας παρέας κωμικών αποτελούμενης από γνωστά ονόματα όπως οι Γουίλ Φάρελ, Όουεν Γουίλσον και Μπεν Στίλερ, έκανε… «χαμηλές πτήσεις» μέσα από ρολάκια ή έκτακτες εμφανίσεις. Κάτι φαινόταν πως θα άλλαζε όταν τον φώναξαν για τον πρώτο ρόλο στην αμερικανική εκδοχή της βρετανικής βιτριολικού χιούμορ σειράς «Τhe office». Η σειρά αγωνιζόταν να κάνει τηλεθέαση και το ΝΒC σκόπευε να την κόψει, μέχρι που βγήκε στα σινεμά η κωμωδία «Ο 40χρονος παρθένος» με τον Κάρελ σε πρωταγωνιστικό ρόλο, η οποία σημείωσε αναπάντεχη επιτυχία και εκτίναξε τα ποσοστά της σειράς.

«Αυτό που με κάνει να γελάω, είναι όταν ο ηθοποιός σε μια κωμωδία παίζει σαν να μην είναι κωμωδία. Διστάζω ακόμα και να αναφέρω το όνομά του, για να μη θεωρηθεί ότι μπαίνω σε διαδικασία σύγκρισης, αλλά μόνον ο Πίτερ Σέλερς μπορεί να υποδυθεί κάτι αλλόκοτους τύπους, χωρίς να “κλείνει το μάτι” στην κάμερα. Και ό,τι έκανε έβγαινε τόσο φυσικά!», λέει ο Κάρελ στους «Sunday Τimes».

Η επιτυχία του «40χρονου παρθένου» του χάρισε τον ρόλο του Φρανκ Γκίνσμπεργκ στο ανεξάρτητοκαι οσκαρικό- «Little Μiss Sunshine». Η καριέρα του Κάρελ άρχιζε να απογειώνεται. Κι όταν ρώτησαν την Αν Χάθαγουεϊ ποιον θα ήθελε συμπρωταγωνιστή στο ριμέικ-παρωδία ταινιών κατασκοπείας «Get Smart» – που προβλήθηκε πρόσφατα στους ελληνικούς κινηματογράφους- κι εκείνη απάντησε πως «μόνον ο Στιβ Κάρελ θα μπορούσε να το κάνει», ο 46χρονος ηθοποιός «βαφτίστηκε» μέσα σε μια νύχτα επιτυχημένος.

Μόνο που δεν ήταν. Έτσι το βλέπει ο ίδιος. Διότι αφ΄ ενός μεν του πήρε καιρό και αφ΄ ετέρου διότι… «επρόκειτο να γίνω δικηγόρος», όπως εξομολογείται! «Οι γονείς μου μόχθησαν για να πάω στα καλύτερα σχολεία ώστε να έχω την καλύτερη μόρφωση για να κάνω ένα αξιοσέβαστο επάγγελμα αργότερα. Το να τους έλεγα πως θα γινόμουν ηθοποιός δεν θα ήταν σωστό». Τελικά όμως ακολούθησε τη φωνή της καρδιάς του και μάλιστα με τη συμπαράσταση των δικών του.

Γιατί είχε γκελ ο Μ. Σμαρτ, ο γκαφατζής κατάσκοπος της ταινίας; «Ο πράκτορας τον οποίον υποδυόμουν δεν ήταν καρικατούρα.

Είχε τον αέρα του επαγγελματία, μόνο που ήταν λίγο ατζαμής.

Σαν τον Κάρι Γκραντ στο χιτσκοκικό “Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων” αλλά όχι σε τόσο ελκυστικό και γοητευτικό επίπεδο».