[ Διαστάσεις ] Ένας παράδεισος για τους καλλιτέχνες

Ας υποθέσουμε ότι είστε νέος καλλιτέχνης και ότι μέχρι να αναγνωριστεί το ταλέντο σας ζείτε πεινασμένος σε μια μικρή, κρύα και σκοτεινή σοφίτα. Τότε δεν έχετε παρά να μαζέψετε τα λιγοστά σας πράγματα και να πάτε στο Βερολίνο.

Oπιο φιλόξενος τόπος για την τέχνη βρίσκεται ακριβώς εκεί. Εκατοντάδες νέοι καλλιτέχνες απ΄ όλο τον κόσμο βρίσκουν στη μητρόπολη της Γερμανίας όλα τα απαραίτητα εφόδια για να ξεδιπλώσουν απερίσπαστοι το ταλέντο τους: χαμηλά ενοίκια, φτηνό φαγητό, κρατική υποστήριξη και την ευκαιρία να γίνουν μέρος μιας κοινότητας που βράζει από ιδέες. Χώρια που ζουν σε μια πόλη, η οποία από πολλές απόψεις είναι ένας ατελείωτος καμβάς. Το Βερολίνο είναι ο προορισμός του 21ου αιώνα για ζωγράφους, ηθοποιούς, συγγραφείς, σκηνοθέτες, μουσικούς και γραφίστες, όπως ήταν για ζωγράφους και γλύπτες η Βενετία ή Φλωρεντία την εποχή της Αναγέννησης. «Είναι ένα υπέροχο, δημιουργικό περιβάλλον», δηλώνει ο Μποναβεντούρε Σ.Β. Ντίκουνγκ, ένας 31χρονος καλλιτέχνης από το Καμερούν που ζει στο Βερολίνο εδώ και μια δεκαετία. «Αυτή η πόλη σε εμπνέει, είναι πολυπολιτισμική, διαφορετική από τις υπόλοιπες και τα πάντα είναι φθηνά», προσθέτει.

Τη δεκαετία του 1970 ο πόλος έλξης για τους νέους καλλιτέχνες ήταν η Νέα Υόρκη, ενώ έπειτα από μία 20ετία τα σκήπτρα πέρασαν στο Λονδίνο. Σήμερα, όμως, στο Βερολίνο, ένας νέος Ιρλανδός ζωγράφος, ο Φίνμπαρ Κέλεχερ, έχει τη δυνατότητα να ζει σε ένα ευρύχωρο διαμέρισμα στην «τρέντι» συνοικία Πρεντσλάουερ Μπεργκ πληρώνοντας μόνο 550 ευρώ τον μήνα. Και δεν είναι ο μόνος. Περισσότεροι από 25.000 καλλιτέχνες ζουν σήμερα στην πρωτεύουσα της Γερμανίας. Οι περισσότεροι είναι από την Ευρώπη, πολλοί όμως έχουν έρθει από την Ασία- κυρίως την Ινδία και την Κίνα -, τη Βόρεια Αμερική και την Αφρική. Σύμφωνα με μια μελέτη του ινστιτούτου DΙW, η πλειονότητα μπορεί και ζει με λιγότερα από 10.000 ευρώ τον χρόνο, ενώ κατά μέσον όρο κερδίζουν από την τέχνη τους 18.000 ευρώ τον χρόνο. Όπως λέει ο Φίνμπαρ Κέλεχερ: «Είσαι φτωχός, αλλά τόσο ελεύθερος. Δεν έχεις τις ευθύνες και την πίεση της καθημερινότητας».

Κανείς τους, όμως, δεν πάει στο Βερολίνο μόνο για το χαμηλό κόστος ζωής. Είναι εκεί για να συναντήσουν άλλους καλλιτέχνες, να συζητήσουν, να ανταλλάξουν ιδέες, να συνεργαστούν, να δημιουργήσουν. «Συναντάς συγγραφείς, μουσικούς ή ζωγράφους σε ένα καφέ και φτιάχνεις την ημέρα σου. Ανακαλύπτεις νέα πράγματα. Με τα χρήματα δεν ασχολείται κανένας», σημειώνει ο Ντίκουνγκ. Ο Κλάους Βοβεράιτ, ο γκέι δήμαρχος της πόλης που λάνσαρε το σύνθημα «το Βερολίνο είναι φτωχό αλλά σέξι», δηλώνει στο Reuters ότι δεν νοσταλγεί το πλούσιο βιομηχανικό παρελθόν της πόλης του. Στη μεταβιομηχανική του εποχή το Βερολίνο δίνει ένα νέο, μοναδικό στίγμα. Και η δύναμή του είναι πλέον οι καλλιτέχνες και τα πανεπιστήμια.