Το Πνεύμα του Τόνου

Φυτοφάρμακα

Τέλειωσε αισίως και πάντα με ενδιαφέρουσες επιλογές και προτάσεις ευρέος ειδολογικού φάσματος το «Φεστιβάλ Αθηνών».

Πολύτιμο γιατί πληροφορεί τουλάχιστον το ενδιαφερόμενο κοινό (που σε αυτό κυρίως απευθύνεται, αφού διεξάγεται σε αίθουσες με περιορισμένο χώρο θεατών και για δύο τρεις παραστάσεις) για τα τεκταινόμενα στον κόσμο, τα αδιέξοδα, τις πρωτοτυπίες και τους εντυπωσιασμούς.

Προσωπικά κόπτομαι να δω νέα έργα, νέες συλλήψεις, νέες χρήσεις του μεγάλου Μύθου. Μ΄ ενδιαφέρει πιο πολύ ο «Φιλοκτήτης» του Χάινερ Μίλερ από μιαν ανάγνωση του Άμλετ. Θα με ενθουσίαζε π.χ. ένας Άμλετ γραμμένος από τον Στόπαρντ, τον Σέπαρντ ή τον Μποντ. Ορφανεμένοι όμως από νέα έργα, είμαστε πλέον υποχρεωμένοι να βλέπουμε συνεχώς τους διαγωνισμούς και ανταγωνισμούς πρωτοτυπίας δημιουργών που καταφεύγουν σε έργα δοκιμασμένα και κλασικά.

Έτσι φέτος είδαμε δύο Άμλετ, δύο Μπέκετ, δύο Ίψεν, Τεν. Ουίλιαμς και διασκευές πεζογραφημάτων γνωστών και αξιανάγνωστων.

Όπως συμβαίνει και στην ετοιματζήδικη αγορά, το αμπαλάζ πουλάει και το εξωφρενικό προσελκύει το χορτασμένο κοινό. Το πεινασμένο για τέχνη μεγάλο κοινό, που σε μια σεβαστική στο κείμενο παράσταση του αποκαλύπτεται, δεν έχει πρόσβαση κι αν έχει δεν βλέπει Σαίξπηρ και Ίψεν αλλά Οστερμάγιερ και Μπρούερ. Δεν τρώει πεπόνι αλλά φυτοφάρμακα.