«Μίλησε» η μούμια της Θεσσαλονίκης

Σχεδόν μισόν αιώνα μετά την ανακάλυψή της, το 1962, στο ανατολικό νεκροταφείο της Θεσσαλονίκης, η μούμια «μίλησε» στις σύγχρονες αναλύσεις, τα ηλεκτρονικά μικροσκόπια, τα φασματοσκόπια και αποκάλυψε μερικά από τα μυστικά της, τα οποία διατηρήθηκαν επειδή το μοναδικό εύρημα είχε αποτεθεί σ΄ ένα σφραγισμένο μολύβδινο κιβώτιο. Πρόκειται για γυναίκα ψηλή, ηλικίας 50-60 ετών. Ανήκε στην υψηλή κοινωνία, αφού το σώμα της κάλυπτε ένα χρυσοποίκιλτο μεταξωτό ύφασμα βαμμένο με το χρώμα της πορφύρας.

Το εύρημα χρονολογείται γύρω στο 300 μ.Χ.- εποχή μεγίστης ακμής και πλούτου για τη Θεσσαλονίκη, καθώς ήταν πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Τετραρχίας. Το σώμα σώζεται μερικώς: εκτός από τον σκελετό, βρέθηκαν κάποια πολυεύθραυστα στρώματα του δέρματος, μαλλιά, καστανά φρύδια, ένας μυς του χεριού, αιμοκύτταρα. Στην ταρίχευση χρησιμοποιήθηκαν διάφορα είδη ρετσινιού, μύρο, έλαια και χρωματικές ουσίες. «Δεν υπάρχει προηγούμενο χρήσης τέτοιων ουσιών ταρίχευσης στην Ελλάδα εκείνης της περιόδου», δήλωσε η Χριστίνα Παπαγεωργοπούλου, που έκανε τις αναλύσεις για το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. «Μέχρι τώρα είχαμε μόνο γραπτές αναφορές για την ταρίχευση εξεχόντων ανθρώπων στην Ελλάδα κατά τη Ρωμαϊκή περίοδο». Το βαλσαμωμένο σώμα ήταν τυλιγμένο με βαμβακερούς και λινούς επιδέσμους και είχε αποτεθεί πάνω στην ξύλινη παλέτα στο εσωτερικό της λάρνακας. Το εύρημα βρίσκεται τώρα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Η έρευνα χρηματοδοτήθηκε από το Εθνικό Κέντρο Επιστημών της Ελβετίας.