Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Ο δρόμος έχει τη δική του ιστορία

Αγαπητή Κυρία Φοίβη, Ας μου επιτραπεί να κάνω μια πρόταση προς τους κυρίους δημάρχους του Λεκανοπεδίου:

Όπως λέμε πολύ απλά λεωφόρος Αμαλίας και οδός Όθωνος (χωρίς τα επίθετα βασιλίσσης και βασιλέως), να αποκαλούμε στο εξής- και για λόγους ίσης μεταχείρισης- τη λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας απλώς λεωφόρο Σοφίας (το μυαλό μας θα πηγαίνει στην του Θεού Σοφία, στην Αγιά Σοφιά, στη Σοφία Βέμπο και σε κάθε άλλη Σοφία που έπαιξε κάποιο θετικό ρόλο στη χώρα μας). Το ίδιο να ισχύει για τη λεωφόρο Βασιλέως Κωνσταντίνου, να την αποκαλούμε απλώς λεωφόρο Κωνσταντίνου (θα μας θυμίζει τον Μέγα Κωνσταντίνο), τη λεωφόρο Βασιλέως Παύλου, απλώς λεωφόρο Παύλου (θα μας θυμίζει τον Απόστολο Παύλο), τη λεωφόρο Βασιλέως Γεωργίου απλώς λεωφόρο Γεωργίου (ας θυμίζει όποιον θέλει ο καθένας), τη λεωφόρο Βασιλίσσης Όλγας, απλώς λεωφόρο Όλγας, και ούτω καθεξής.

Για την οδό Βασιλίσσης Φρειδερίκης, αν υπάρχει ακόμα τέτοιος δρόμος, ας χρησιμοποιηθεί η γνωστή συντόμευση. Τέλος θα ήταν ευχής έργον αν οι δήμαρχοι άλλαζαν το ηλίθιο όνομα της οδού Διαδόχου Παύλου. Ας βρουν κάτι πιο έξυπνο. Με τις αλλαγές αυτές θα κάνουμε πιο σύντομα τα ονόματα των δρόμων μας, θα κάνουμε οικονομία στην κατασκευή των πινακίδων και θα απαλλαγούμε από τη θύμηση άλλων θλιβερών εποχών.

Με τιμή, Πάρις (Ε.) ο του Πριάμου Θα μπορούσαν, βέβαια, και να αλλάξουν τα ονόματά τους εντελώς. Αν και κάποιοι θα αντέτασσαν ότι κι αυτοί, κουτσοί στραβοί, ανήκουν στην πολύπαθη Ελληνική Ιστορία. Της οποίας εμείς είμαστε οι διάδοχοι. Να μια ιδέα: η Διαδόχου Παύλου να μετονομαστεί σε «Πολύπαθων διαδόχων». Θα ήταν πιο κοντά στα πράγματα.


Μα να σας σύρουν έτσι;

Αγαπητή Φοίβη.

Είπα κι εγώ να κάνω διακοπές για λίγες μέρες στην Ερμούπολη της Σύρου και… μαρτύρησα την ώρα και τη στιγμή. Όχι, δεν μου φταίει το νησί.

Κάθε άλλο. Το νησί είναι πανέμορφο. Όμως, τι το ήθελα το αυτοκίνητο στις διακοπές; Όσες φορές βρέθηκα στο κέντρο της Ερμούπολης για να παρκάρω το αυτοκίνητο σε ελεγχόμενη στάθμευση, τράβηξα των παθών. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πρώτον, δεν υπάρχει περίπτωση να βρει κανείς χώρο για το αυτοκίνητό του σε χώρους ελεύθερης στάθμευσης.

Δεύτερον, όσο και να θες να παρκάρεις σε χώρους ελεγχόμενης στάθμευσης, έστω για μια ώρα, η κάρτα είναι…

δυσεύρετη.

Για την πολυπόθητη κάρτα- των 60 λεπτών για μια ώρα- απευθύνθηκα στο τουριστικό περίπτερο (που δίνει πληροφορίες για ενοικιαζόμενα δωμάτια στο νησί) και ρώτησα πού μπορώ να βρω. Μου είπαν να την αναζητήσω σε περίπτερο. Σε τρία που ρώτησα, αφού περπάτησα αρκετά, κάρτα δεν υπήρχε. Τελικά ένας…

περιπτεράς μού είπε ότι την κάρτα στάθμευσης θα τη βρω σε ένα κατάστημα τουριστικών ειδών, που είναι ακριβώς δίπλα από το τουριστικό περίπτερο (το οποίο και δεν το γνώριζα όταν το πρωτοεπισκέφθηκα). Στο μεταξύ η Τροχαία γράφει… ασταμάτητα. Λες κι έτσι θα λύσει το κυκλοφοριακό πρόβλημα της Ερμούπολης, που ούτως ή άλλος είναι έντονο. Το μόνο που πετυχαίνουν είναι να εξοργίζουν τον κόσμο που πηγαίνει για να περάσει ήρεμα στις ολιγοήμερες διακοπές του. Δημήτρης Παππάς, Ερμούπολη Σύρου Ε, τι να κάνει και η Τροχαία, κάτι τέτοια περιμένει να βγάλει κι αυτή κάνα φράγκο. Όσο για τις κάρτες, προφανώς είναι μόνο για τουρίστες, γι΄ αυτό και τις πωλούν στο κατάστημα τουριστικών ειδών. Υποψιάζομαι ότι η Τροχαία δεν θα γράφει τους ντόπιους. Ψυχραιμία. Ελλάδα είναι αυτή.
Κι εγώ κουνάω το μαντίλι

Αγαπητή Φοίβη, Την «πάτησα». Βλέπω τους φίλους μου να φεύγουν διακοπές κι εγώ κάθομαι στο λιμάνι και τους χαιρετάω. Γιατί δεν πάω κι εγώ, μη ρωτάς. Πού λεφτά; Τα έφαγα στις συναυλίες.

Ελένη Αλεβίζου Καλή μου Ελένη, σε καταλαβαίνω και σου συμπαραστέκομαι. Αυτά έχει η τέχνη. Σου αδειάζει τις τσέπες. Και εγώ δεν θα σου πω ας πρόσεχες, ας έκανες οικονομία, ας έχανες και κάτι βρε αδελφέ, όχι δεν θα στο πω αυτό. Εσύ καλά έκανες. Εκείνοι που κάνουν τις συναυλίες δεν ξέρω, που πληρώνεις το εισιτήριο και έχεις την εντύπωση πως είναι συναυλία μετά δείπνου και σοφέρ πήγαινε- έλα. Εμ, γι΄ αυτό δεν πάει ο κόσμος! Από την άλλη, τώρα που το σκέφτομαι αγαπητή Ελένη, γιατί δεν το προγραμματίζεις αλλιώς; Να πας να δεις τη συναυλία που θέλεις στο εξωτερικό, που μπορεί και να σου έρθει πιο φτηνά το όλο πράγμα;

Και θα συνδυάσεις και διακοπές και θα δεις και πέντε- έξι καλλιτέχνες ακόμη, ίσως και κανένα μουσείο. Μια ιδέα ρίχνω κι εγώ τώρα στις μοναξιές μου στην έρημη αυτή πόλη. Και πάλι… δε βαριέσαι. Κι αυτοί που έφυγαν, θα επιστρέψουν πάλι εδώ. Χι χι…