[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Δεν αλλάζουμε νοοτροπία

Όταν το 2000 το Μετρό μπήκε στη ζωή μας, υπήρχε μια διάχυτη αίσθηση εθνικής ανάτασης. Η Αθήνα εκσυγχρονιζόταν, «Εθνική Άμυνα- Σύνταγμα σε 9΄» έλεγε εντυπωσιασμένος ο εκφωνητής της διαφήμισης. Οκτώ χρόνια μετά επεκτείνεται και όλοι περιμένουμε τη στιγμή που θα θυμίζει κάτι από το διάσημο Τube του Λονδίνου.

Την πρώτη φορά που έπρεπε να χρησιμοποιήσω τον δαιδαλώδη υπόγειο της αγγλικής πρωτεύουσας ένιωσα και εγώ αυτήν την «εθνική ανάταση» που οι υπόλοιποι ένιωσαν το 2000. Βλέπετε, η απαρχή του Τube χάνεται κάπου στα 1854 και στη σημερινή του μορφή έφτασε το 1985. Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια πριν από το δικό μας. Το αποτέλεσμα; Στοές και αποβάθρες παλιές, που θυμίζουν τον σταθμό ΗΣΑΠ στη Βικτώρια προ Ολυμπιακών και στις ράγες συχνά «συμπαθέστατοι» αρουραίοι κάνουν βόλτα. Αναμενόμενο λοιπόν να νιώσω ανώτερη, αφού το δικό μας είναι πεντακάθαρο, με γρανίτη και όχι το απαίσιο πράσινο πλακάκι που βγάζει μιαν αρρωστημένη αίσθηση και οι συρμοί τελευταίας τεχνολογίας. Αν και μεταξύ μας, τώρα μες στο κατακαλόκαιρο καλό θα ήταν να έχουν όλοι κλιματισμό.

Όταν όμως αναγκάστηκα, ως μόνιμη πια κάτοικος Λονδίνου, να το χρησιμοποιώ κάθε μέρα, συνειδητοποίησα γιατί όσο βρώμικο και παλιό και αν είναι κερδίζει το δικό μας στα σημεία. Πέρα από το γεγονός ότι σχεδόν κάθε γειτονιά έχει έναν σταθμό κοντά, άλλωστε είναι 268 συνολικά παρακαλώ,εγώ είχα δύο διαφορετικές γραμμές δίπλα στο διαμέρισμά μου- οι ίδιοι οι «χρήστες» του το κάνουν «φιλικό προς τον χρήστη».

Κοινώς, δεν είναι «Ελληνάρες». Όταν ανεβοκατεβαίνουν τις κυλιόμενες στέκονται πάντα δεξιά. Όχι σαν κι εμάς που αράζουμε αριστερά και αν μας πει κανείς τίποτα πιθανότατα θα τον στολίσουμε με κοσμητικά επίθετα. Όταν φθάνει το βαγόνι αφήνουν τους επιβάτες να κατεβούν και μετά επιβιβάζονται. Όχι σαν κι εμάς που ορμάμε πάνω τους λες και δόθηκε σύνθημα για μάχη. Κάθε φορά λοιπόν που χρησιμοποιώ το Μετρό δεν μπορώ παρά να σκεφτώ, όσο πεσιμιστικό και αν ακούγεται… πως ό,τι κι αν μας φτιάξουν…δεν αλλάζουμε νοοτροπία.