Οι δρόμοι μάς φέρνουν πιο κοντά

τα πιτσιρίκια. Μoυ αρέσουν τα ταξίδια με το αυτοκίνητο. Όχι με την οικογένειαομολογώ το κρίμα μου!- και όσοι έχουν παιδιά θα με καταλάβουν καλύτερα, αφού η φράση «πότε φθάνουμε;» καλύπτει τη μουσική ακόμη και του καλύτερου ηχοσυστήματος. Γι΄ αυτό και νιώθω διπλή χαρά όταν διαβάζω ότι ολοκληρώθηκε, έστω κι έπειτα από ζόρια και καθυστερήσεις ετών, κάποιο νέο τμήμα αυτοκινητόδρομου. Ακόμη περισσότερο χαίρομαι βέβαια όταν έχει φθάσει η στιγμή να το διανύσω με το αυτοκίνητο, να το δω από κοντά, γνωρίζοντας ότι συντομότερες μετακινήσεις ίσον λιγότερη γκρίνια από Οι φετινές σύντομες διακοπές μου με έφεραν στην Αλεξανδρούπολη με ενδιάμεσο σταθμό τη Θεσσαλονίκη. Για πρώτη φορά έγραψε το αυτοκίνητό μου τόσα χιλιόμετρα στη Νέα Εγνατία, για πρώτη φορά πέρασα επίσης από την παράκαμψη και τα τούνελ του Αγίου Κωνσταντίνου και των Καμένων Βούρλων. Οι φίλοι στην Αλεξανδρούπολη έσταζαν μέλι για την Εγνατία, αφού χρειάζονταν πλέον τρεις ώρες αντί για έξι μέχρι τη Θεσσαλονίκη, άσε που ακόμη δεν έχουν μπει διόδια, επειδή δεν έχει ολοκληρωθεί ο αυτοκινητόδρομος (ενώ τον Κορίνθου- Πατρών τον τελειώσαμε και πάμε γι΄ άλλους). Χρησιμοποίησα την Εγνατία από τη Θεσσαλονίκη έως την Πτολεμαΐδα, έναν δρόμο μέχρι πριν από λίγο καιρό κουραστικό και επικίνδυνο, με ανηφόρες και επικίνδυνες στροφές. Η διαδρομή διαρκούσε γύρω στις δυόμισι ώρες, ενώ τώρα φθάνεις ξεκούραστα σε μιάμιση. Αμφιβάλλω αν θα είχα ξεκινήσει για τόσο φιλόδοξες διαδρομές χωρίς να έχουν ολοκληρωθεί οι νέοι δρόμοι, οι οποίοι αποδεικνύουν και στην πράξη ότι μπορούν να μας φέρουν πιο κοντά, να κρατήσουν τους νέους στην περιφέρεια χωρίς να νιώθουν αποκομμένοι, να κάνουν τη ζωή μας πιο εύκολη και ποιοτική. Επέστρεψα με το προσωπικό μου κοντέρ να έχει γράψει πάνω από 3.000 χιλιόμετρα για πλάκα. Και τα πράγματα θα γίνουν ακόμη καλύτερα, όσο συμπληρώνεται το παζλ και ολοκληρώνονται σιγά σιγά όλα τα τμήματα του εθνικού δικτύου. Θα πω όμως και την αμαρτία μου: όλοι αυτοί οι καρόδρομοι του παρελθόντος ήταν γραφικότεροι από τους αυτοκινητόδρομους υψηλών ταχυτήτων, περνούσαν κοντά ή μέσα από χωριά και πόλεις. Αργούσες, όμως οσμιζόσουν το άρωμα της διαφορετικότητας από περιοχή σε περιοχή, σταματούσες- σαν σύγχρονος αγωγιάτης- επειδή κουραζόσουν. Τότε έδιναν τη λύση τα σουβλάκια στον Ισθμό της Κορίνθου ή στους Μύλους του Άργους, ενώ γλίτωνες την υπογλυκαιμία με μία υποχρεωτική στάση για λουκουμάδες και καφέ στα Καμένα Βούρλα. Σίγουρα θα μου λείψουν, όμως στη ζωή δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Μεταξύ Εγνατίας και γραφικής ταλαιπωρίας, ψηφίζω σίγουρα το πρώτο. Δαγκωτό!