Γνώμη

Αγώνες υποκρισίας

Ολυμπιακοί Αγώνες ή Υποκριτικοί Αγώνες; Μήπως οι ολυμπιακοί κύκλοι πρέπει να αντικατασταθούν από μάσκες; Θα ήταν πιο τίμιο για τον Δυτικό Κόσμο και οργανισμούς όπως η ΔΟΕ να παραδεχτούν πως οι Αγώνες είναι ένα ραντεβού των οικονομικά ισχυρών που ψάχνουν νέες ευκαιρίες για επενδύσεις πασπαλισμένο με αθλητικό δράμα που παίζει τον ρόλο της κολυμβήθρας του Σιλωάμ.

Θιβέτ, Ταϊβάν, Νταρφούρ, ανθρώπινα δικαιώματα, ελευθερία του Τύπου, εθνικές μειονότητες, δημοκρατία. Έννοιες «άγνωστες» στη ΔΟΕ και σε όλους αυτούς που προστρέχουν στο Πεκίνο για να κάνουν μπίζνες στην πολυπληθέστερη χώρα και την ταχύτερα αναπτυσσόμενη οικονομία του κόσμου.

Μελετώντας τις προοπτικές ανάπτυξης και κερδών των εταιρειών που έσπευσαν να καπαρώσουν πρώτη θέση σ΄ αυτή τη θεατρική παράσταση, μπορεί εύκολα να καταλάβει κανείς γιατί η Κίνα φιλοξενεί σήμερα τους 29ους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Κάποτε ήταν της μόδας λέξεις όπως legacy (κληρονομιά) και commercialization (εμπορευματοποίηση) που έβγαιναν με σχετική ευκολία από το στόμα τού άλλοτε ισχυρού άνδρα του Ολυμπιακού Κινήματος Χουάν Αντόνιο Σάμαρανκ.

Οι Αγώνες της Ατλάντας το 1996 έθεσαν τη σύγχρονη εικόνα του ολυμπισμού στην πραγματική της διάσταση, αλλά ο διάδοχος του Σάμαρανκ, δρ Ζακ Ρογκ προσπαθεί- εντέχνως είναι η αλήθεια- να την παραμορφώσει ξανά.

Η ΔΟΕ και τα διεθνή μέσα κομπάζουν για τα 20 δισ. δολάρια που δαπανήθηκαν για να στηθεί αυτή η «εμπορική έκθεση». Άραγε, με τα χρήματα αυτά πόσα παιδικά στόματα στον Τρίτο Κόσμο θα γέμιζαν με γάλα, πόσοι από τους καταφρονεμένους της Κίνας που έχουν εξοβελιστεί στο σκοτάδι της αφάνειας θα έβλεπαν ξανά το φως;

Αρνούμαι να συμμετάσχω σ΄ αυτό το πανηγύρι της υποκρισίας και να υποκύψω στην πλύση που επιχειρείται στον εγκέφαλό μου.