[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Γυναίκες στα πρόθυρα πανικού

Τελικά είμαστε μυστήρια όντα εμείς οι γυναίκες. Μεταξύ μας, καλά θα κάνουμε να το παραδεχτούμε. Όλο τον χειμώνα γκρινιάζουμε πως κουραστήκαμε, πως απηυδήσαμε με τις υποχρεώσεις, με τη ρουτίνα, με την πίεση, με τις δουλειές, με τον ανύπαρκτο ελεύθερο χρόνο – σημειωτέον, όποιος δεν αναγνωρίζει τη γυναίκα του, τη φίλη του, τη μητέρα του, τη θεία του στην παραπάνω περιγραφή είναι πολύ τυχερός!

Σε αυτήν ακριβώς τη βάση, εμείς οι γυναίκες αιτούμαστε ή για την ακρίβεια απαιτούμε διακοπέςόχι ό,τι κι ό,τι αλλά διακοπές στα καλύτερα… Η διαδικασία του γυναικείου εγκεφάλου για την απενεχοποίηση των αιτημάτων του είναι απλήομολογουμένως, αυτό είναι ιδιαίτερα παράξενο αλλά πρόκειται για ιδιαίτερη περίπτωση- αφού στηρίζεται σε ένα και μόνο επιχείρημα: το αξίζω! Και εδώ που τα λέμε, δεν έχουμε και άδικο. Όταν έχουν όλα προγραμματιστεί- προορισμός, ξενοδοχείο, εισιτήρια και ούτω καθεξής- η γυναικεία φαντασία καλπάζει. Βδομάδες πριν από την πολυπόθητη καλοκαιρινή άδεια ο στόχος είναι ένας και μοναδικός: να βιώσουμε την απόλυτη ελευθερία, να εξουδετερώσουμε τον χρόνο, να ζήσουμε «χαλαρές» στιγμές, να ξεχάσουμε τους κανόνες καλής επαγγελματικής συμπεριφοράς, να διώξουμε οτιδήποτε μας ενοχλεί, μας πιέζει, μας περιορίζει. Τι κάνουμε στην πράξη; Όταν αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση και οι ώρες πριν σαλπάρει το πλοίο μετριούνται στα δάχτυλα των χεριών, αρχίζει και ο απόλυτος πανικός. Τι θα πάρω μαζί μου; Πέντε ζευγάρια παπούτσια μήπως είναι πολλά για μία βδομάδα; Το μοβ μπλουζάκι ταιριάζει άραγε με την πορτοκαλί τσάντα της παραλίας; Κι αν τα νύχια μου χαλάσουν, θα βρω μανικιουρίστα; Θα κλείνει ο σάκος άραγε; Μήπως να πάρω και δεύτερο ή είναι πλεονασμός;

Το αποτέλεσμα; Τρεις σάκοι ρούχα, ενοχές γιατί αδειάσαμε όλη την ντουλάπα, αφόρητος πόνος στη μέση από το βάρος και νεύρα επειδή ο συνοδός μας δεν έχει δέκα χέρια για να είναι σε θέση να κουβαλήσει όλη την κινητή μας περιουσία…

Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που ζηλεύω την απλότητα των ανδρών…