[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Προσβάλλουν τη νοημοσύνη των πολλών

Ευλογούν τα γένια τους χωρίς ίχνος ευσυνειδησίας και αντίληψης για το τι συμβαίνει γύρω τους! Κι όλα όσα λέγονται για το ότι «η τιμή, τιμή δεν έχει» δεν είναι για να τα παίρνουμε σοβαρά.

Ο προϋπολογισμός δεν φτάνει, λένε, για να ασκήσουν την κοινωνική πολιτική που θα επιθυμούσαν. Οι συντάξεις είναι χαμηλές, παραδέχονται, αλλά- γιατί πάντα υπάρχει ένα αλλά- τα οικονομικά της χώρας δεν επιτρέπουν αυξήσεις.

Ούτε και οι μισθωτοί όμως θα νιώσουν το πορτοφόλι τους ελάχιστα να βαραίνει: ούτε οι δημόσιοι υπάλληλοι ούτε οι γιατροί που εργάζονται στα δημόσια νοσοκομεία (αυτοί, άλλωστε, δεν πληρώνονται ούτε τις εφημερίες τους!) ούτε οι νοσηλευτές ούτε οι εκπαιδευτικοί… Η κυβέρνηση σηκώνει τα χέρια ψηλά, τονίζοντας πως οι πλάτες τους δεν μπορούν να αντέξουν άλλο την παγκόσμια οικονομική κρίση.

Ωραία! Ας λύσουμε τώρα μια εξίσωση, που στηρίζεται στη λογική των Μαθηματικών. Ας υποθέσουμε ότι κάποιος έχει πειστεί για τις υπεράνθρωπες προσπάθειες των κυβερνώντων να βελτιώσουν τα δημόσια οικονομικά…

χάλια της χώρας μας. Η εμπιστοσύνη του αλλά και η ελπίδα του για καλύτερες ημέρες τού δίνουν τη δύναμη να κάνει περικοπές αγόγγυστα, λες και είναι συνειδητή η επιλογή του. Ποιο είναι το αποτέλεσμα: πληρώνει χωρίς να εκφράσει τον παραμικρό αντίλογο, τους άμεσους και τους έμμεσους φόρους και δέχεται τον μισθό του, το ύψος του οποίου είναι ανέκδοτο για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους, με εκτίμηση.

Αυτά όμως συμβαίνουν στον ιδεατό κόσμο των πολιτικών. Στον πραγματικό κόσμο, τα πράγματα αλλάζουν.

Και η είδηση για γενναίες αυξήσεις σε δικαστικούς και συνεπώς σε βουλευτές, δεν είναι παρά η σταγόνα που κάνει το ποτήρι να ξεχειλίσει… Για μια ακόμη φορά προσβάλλουν τη νοημοσύνη των πολλών. Εκτός κι αν αυτοί που αποφασίζουν για τα οικονομικά της χώρας- οι ευεργετημένοι δηλαδή- θέσουν τις δυνάμεις τους εναντίον τους και απαρνηθούν το δώρο που χαρίζουν οι ίδιοι στους εαυτούς τους. Τότε, ίσως- χωρίς να είναι σίγουρο – η μαθηματική εξίσωση να τους έβγαινε. Ποιος τολμάει όμως να δαγκώσει το χέρι του ανοιχτοχέρη εργοδότη του, πόσω μάλλον όταν πρόκειται για το δικό του;