Κλαρίνο και… «Τα Παιδιά της Σαμαρίνας» για την Νάνα

Μισός αιώνας καριέρας δεν χωρά σε μια βραδιά, αλλά η Νάνα Μούσχουρη επιχείρησε να θυμίσει στο κοινό της Αθήνας τις καλύτερες στιγμές της πριν το αποχαιρετήσει. Η πορεία που ανέδειξε τη Νάνα σε κοσμοπολίτισσα προβλήθηκε μέσα από καρέ από τα πρώτα βήματά της στο Βερολίνο και το Παρίσι έως τη θητεία της στην Ευρωβουλή και το έργο της ως πρέσβειρα της UΝΙCΕF. Ντυμένη στο κόκκινο της φωτιάς, η Νάνα Μούσχουρη ανεβαίνει στη σκηνή του Ηρωδείου και τραγουδά «Αθήνα διαμαντόπετρα», ενώ το κοινό (με πολλούς σελέμπριτι) στέκεται όρθιο- ακόμη και ο Πρωθυπουργός. Υπόσχεται μια βραδιά «ουράνιο τόξο» με τραγούδια ευαίσθητα και αισιόδοξα και θυμάται πως πριν από 24 χρόνια της άνοιξε τις πύλες του ρωμαϊκού ωδείου ο Κωνσταντίνος Καραμανλής (τον οποίο ανέφερε συχνά στις εκτενείς παρενθέσεις της). «Έλα πάρε μου τη λύπη», «Τώρα που πας στην ξενιτιά» για τη συνέχεια. Τα πρώτα όνειρα στη σκηνή του κινηματογράφου «Πρωτέα» συνδέονται με ρετρό μελωδίες όπως «Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά», «Λιλή Μαρλέν» και το «Γιλεκάκι» (που τραγούδησε όλο το Ηρώδειο), για να ακολουθήσει μία ακόμη εξομολόγηση: από την αγάπη της για το ελαφρό τραγούδι και την αποβολή της από το ωδείο έως την πρώτη δουλειά της σε νάιτ κλαμπ, όπου και την άκουσαν διεθνείς παραγωγοί και της άνοιξαν τον δρόμο για διεθνή καριέρα. «Smoke gets in your eyes», «Το φεγγάρι είναι κόκκινο», «Κάπου υπάρχει η αγάπη μου» και ο «Μύθος» για το φινάλε του πρώτου μέρους.

Στα λευκά στο δεύτερο μέρος, «Πέφτει η βροχή» και «Ενδεκάτη Εντολή» εναλλάσσονται με διεθνές ρεπερτόριο (δεν είχε την τιμητική του) όπως το «Ρlaisir d΄ amour», αλλά και τα «Ξύπνα αγάπη μου», «Κόκκινο γαρύφαλλο», «Ξημερώνει», «Έγινε παρεξήγηση» και τα «Παιδιά του Πειραιά» να ξεσηκώνουν το Ηρώδειο. Πριν πει το πρώτο αντίο θα τραγουδήσει «Οδός ονείρων» και «Πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι». Στο ανκόρ τον τόνο δίνει το «Μίλησέ μου» και το κλαρίνο με τα «Παιδιά της Σαμαρίνας» (και εμβρόντητους πολλούς τουρίστες να παρακολουθούν τους Έλληνες να ξεφαντώνουν). Η Νάνα θα αποχαιρετήσει το κοινό (που ξέχασε τις όποιες άτυχες ερμηνευτικές στιγμές της και εκτίμησε ότι δεν άφησε το μικρόφωνο στους θεατές) με το «Χάρτινο το φεγγαράκι» σε ένα κατάμεστο και όρθιο Ηρώδειο.