Το βινύλιο ζει και βασιλεύει

«Από 12 χρόνων παιδί ξόδευα όλο μου το χαρτζιλίκι για να αγοράσω δίσκους βινυλίου των 45 στροφών. Σήμερα η συλλογή μου αριθμεί περίπου δέκα χιλιάδες δίσκους και ο καθένας έχει τη δική του ξεχωριστή ιστορία».

Εραστής του… βινυλίου, ο 65χρονος συνταξιούχος κ. Βασίλης Κυριακόπουλος δυσκολεύεται, όπως λέει, να υπολογίσει τα χρήματα που έχει ξοδέψει όλα αυτά τα χρόνια για τη μεγάλη του αγάπη. Όπως λέει χαρακτηριστικά, «δούλευα για να αγοράζω βινύλια, που τότε συσκευάζονταν χωρίς εξώφυλλα, αλλά με δύο χαρτονάκια ανά 25. Δεν ήταν τόσο φθηνά, καθώς τη δεκαετία του ΄60 και ενώ το μεροκάματο ήταν 50 δραχμές ένα βινύλιο κόστιζε 22 δραχμές». Και μετά την είσοδο των CD στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 πάντως, ο κ. Κυριακόπουλος συνεχίζει να δηλώνει… πίστη στο βινύλιο. «Τα αγαπώ για τη γλυκύτητα και την καθαρότητα του ήχου τους. Εκτός από τον ήχο τους, όμως, εκτιμώ και την αισθητική τους, καθώς πολλά εξώφυλλα είναι πραγματικά αριστουργήματα».

Είτε είναι 78, είτε 45, είτε 33 οι στροφές του δίσκου, το πάθος των πιστών του παραμένει το ίδιο. «Το βινύλιο είναι για να θυμούνται οι γηραιότεροι και να μαθαίνουν οι νεώτεροι», αναφέρει ο 46χρονος κ. Άγγελος Φριτζίλας, που έχει περισσότερους από 3.000 δίσκους βινυλίου και έχει κάνει το μεράκι του δουλειά, καθώς είναι υπάλληλος δισκοπωλείου σε μια στοά στο Μοναστηράκι. Όπως λέει, το βινύλιο φιλοξένησε τις μεγαλύτερες δημιουργίες της παγκόσμιας και ελληνικής μουσικής και πολλοί δίσκοι είναι πραγματικοί πίνακες ζωγραφικής, καθώς τους έχουν φιλοτεχνήσει ορισμένοι από τους σημαντικότερους Έλληνες ζωγράφους όπως ο Βασιλείου, ο Μόραλης και ο Εγγονόπουλος. Μάλιστα, συγκρίνοντας τους δίσκους βινυλίου με τα CD, λέει: «Ο μεταλλικός επεξεργασμένος ήχος του CD δεν μπορεί να συγκριθεί με τον φυσικό ήχο που βγάζει το βινύλιο και ξεκουράζει το αυτί. Τα ψυχρά εξώφυλλα των CD πάλι δεν έχουν καμιά σχέση με αυτά των δίσκων». Για τον κ. Φριτζίλα το βινύλιο συμβολίζει κάτι παραπάνω από ένα δίσκο. «Είναι θέμα ανασκαφής. Πρέπει να ψάξεις τόσο μέσα σου, όσο και στα ράφια για να μάθεις τι σημαίνει η μουσική. Ένας νέος που μαθαίνει τώρα τον Χατζιδάκι ή τον Θεοδωράκη, αναπόφευκτα θα πρέπει να τον αναζητήσει στο βινύλιο».

1.000 ευρώ!
Το κόστος αγοράς ενός δίσκου ξεκινάει από λίγα ευρώ και μπορεί να φτάσει ακόμα και αρκετές χιλιάδες, ανάλογα με το πόσο σπάνιος είναι. «Ένα αρχικό αντίτυπο από τις “Πασχαλιές μέσα από τη νεκρή γη” του Χατζιδάκι μπορεί να πουληθεί ακόμα και χίλια ευρώ», λέει ο κ. Φριτζίλας.

«Τα πρώτα βινύλια που εμφανίστηκαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του ΄40 ήταν των 78 στροφών και περιείχαν ρεμπέτικα τραγούδια. Ακολούθησαν το 1959 οι δίσκοι 45 στροφών και περίπου στις αρχές του ΄60 εμφανίζονται αυτοί των 33 στροφών», σημειώνει ο κ. Πέτρος Δραγουμάνος, μαθηματικός και συγγραφέας του βιβλίου «Κατάλογος Ελληνικής Δισκογραφίας 1950-2007». Μάλιστα οι πρώτοι δίσκοι 33 στροφών με ελληνικά τραγούδια που κυκλοφόρησαν στη χώρα μας, όπως σημειώνει ο κ. Δραγουμάνος, «ήρθαν από την Αγγλία και την Ολλανδία από το 1952 έως το 1958 και περιείχαν τραγούδια του Τσιτσάνη, του Χατζιδάκι, άριες και οπερέτες».

ΠΙΝΑΚΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ

Πολλοί δίσκοι έχουν φιλοτεχνηθεί από σπουδαίους ζωγράφους όπως ο Βασιλείου, ο Μόραλης, ο Εγγονόπουλος…

Πιστοί στους δίσκους

ΜΕΤΑ τη μαζική είσοδο των CD στην αγορά τη δεκαετία του ΄90, ελάχιστα είναι τα δισκοπωλεία που έχουν απομείνει κυρίως στο Μοναστηράκι και την περιοχή των Εξαρχείων που διαθέτουν δίσκους βινυλίου. «Η ηλικία των περισσότερων πελατών ξεπερνάει τα 40. Αυτό όμως που μου προκαλεί τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι ότι συνήθως είναι άνθρωποι που δεν τους περισσεύουν τα χρήματα και μπορεί να ξοδέψουν ένα μεγάλο μέρος του μισθού τους», σημειώνει ο κ. Βαγγέλης Ορδόλης, ιδιοκτήτης δισκοπωλείου στο Μοναστηράκι.