Μια ζωή, τρεις καρδιές!

«Κάθε μέρα που πέρναγε, αργοπέθαινα. Μέχρι που το αποφάσισε ο γιατρός μου και μου είπε: “Μη στενοχωριέσαι, δεν θα σ΄ αφήσω έτσι, υπάρχει και η λύση της επαναμεταμόσχευσης”. Δεν περίμενα να ακούσω κάτι τέτοιο, ούτε καν το ΄χα σκεφτεί! Πρώτη φορά θα γινόταν παρόμοια επέμβαση στην Ελλάδα, μεταμόσχευση καρδιάς σε ήδη μεταμοσχευμένο!».

Στο στήθος του έχουν χτυπήσει τρεις διαφορετικές καρδιές! «Απίστευτο κι όμως αληθινό…», παραδέχεται κι ο ίδιος ο κ. Βαγγέλης Λεούσης, από την Αίγινα. Στα 49 του σήμερα, έτοιμος έπειτα από καιρό να ξαναμπεί στη βάρκα του για το χόμπι του, το ψάρεμα, δείχνει και πάλι νικητής στη νέα περιπέτεια της ζωής του. Τυχερός μες στην ατυχία του, υποβλήθηκε επιτυχώς στις 28 Μαΐου σε νέο «ρεκτιφιέ» καρδιάς, στο Ωνάσειο, όταν έπειτα από πέντε χρόνια ομαλής λειτουργίας του, το πρώτο μόσχευμα τον πρόδωσε, ελέω χρόνιας απόρριψης. «Ήσουν ο καλύτερος ασθενής μας, γι΄ αυτό κι εγώ θα σε ξαναβάλω στη λίστα των προς μεταμόσχευση υποψηφίων. Δεν φταις εσύ, αλλά η κακοδαιμονία σου», έλεγε ο γιατρός μου, ο διευθυντής της Μονάδας Μεταμοσχεύσεων, κ. Πέτρος Αλιβιζάτος. Δεν χρειάστηκαν και πολλά από την ώρα που

«ΘΑ ΤΟ ΠΑΛΕΥΩ…»

«Η δεύτερη καρδιά μου είχε τελειώσει, είχα φτάσει στο αμήν. Και πάλι όμως, από ΄δώ και πέρα είναι θέμα τύχης»

μου το πρότεινε· αμέσως του είπα «ναι», καθώς του είχα μεγάλη εμπιστοσύνη. Δεν είχα κι άλλα περιθώρια, βέβαια· επόμενη λύση θα ήταν η τεχνητή καρδιά. Με τόσο βαρύ ιστορικό, όμως, τα πράγματα θα ήταν εξαιρετικά αμφίβολα…», λέει σήμερα στα «ΝΕΑ», δυο μέρες μετά το εξιτήριο που έλαβε, έπειτα από έναν ολόκληρο χρόνο νοσηλείας του. «Ένιωσα απρόσμενη ανακούφιση, ζωντάνεψαν οι ελπίδες μου! “Μη φοβάσαι, θα βρεθεί μόσχευμα”, μου έλεγε ξανά και η γυναίκα μου, η Ξανθή. Πάντοτε αισιόδοξη ήταν. “Σ΄ έναν ήδη μεταμοσχευμένο, τι άλλο πια να κάνουν οι γιατροί, όλα τα έχω δοκιμάσει…”, σκεφτόμουν απογοητευμένος νωρίτερα. Η δεύτερη καρδιά μου είχε κι αυτή τελειώσει, είχα φτάσει πλέον στο αμήν…», αναφέρει ανατρέχοντας στην πλέον επώδυνη, όπως λέει, περίοδο της ζωής του, στο διάστημα από τη νέα καρδιακή ανεπάρκεια πέρυσι τον Ιούλιο, μέχρι φέτος τον Μάιο, ώσπου να ακούσει τα ευχάριστα.

Πολωνός ο δότης
«Το μόνο που ήθελα ήταν να βρεθεί δότης, να γίνω καλά. Περνούσα όχι μόνο ώρες αγωνίας, αλλά και στεναχώριας, που έχασα το πρώτο μόσχευμα- ένα μικρόβιο δεν πολεμιόταν με τίποτα. Καταπονήθηκα, κουράστηκα πολύ· από το 1998, πολλαπλά εμφράγματα, μπαϊπάς που δούλεψε για τέσσερα χρόνια, δώδεκα μήνες αναμονής για να μπω στη λίστα, συν τέσσερις μέχρι να βρεθεί το πρώτο μόσχευμα, το 2003. Ταλαιπωρία αφάνταστη, μια ζωή στο Ωνάσειο πηγαινοερχόμαστε…», περιγράφει ο συνταξιούχος ελαιοχρωματιστής, που θέλει πλέον, όσο τίποτα, να κλείσει πίσω του και την παρένθεση αυτή. Έχει ξανά λόγο, μάλιστα, μετά και το νέο δώρο ζωής, την τρίτη κατά σειρά καρδιά του, αυτή τη φορά από Πολωνό μετανάστη- θύμα τροχαίου, που νοσηλευόταν στο Παπανικολάου, στη Θεσσαλονίκη. «Το “ευχαριστώ” στην οικογένειά του και τους γιατρούς μου είναι το ελάχιστο! Είμαι πια πολύ καλά, σταδιακά και η διάθεσή μου ανεβαίνει. Τώρα γυμνάζομαι, ποδήλατο και περπάτημα, να δέσει ο οργανισμός μου- έχω χάσει και είκοσι κιλά. Σίγουρα θα ξαναγίνω γερός και δυνατός! Έχω, εξάλλου, την εμπειρία της πρώτης πενταετίας με καρδιακό μόσχευμα, ξέρω καλά τι θα πει μεταμοσχευμένος, πως με το πρώτο μόσχευμα είχα για χρόνια φυσιολογική ζωή. Αυτό ακριβώς περιμένω και τώρα. Και πάλι, όμως, κι από ΄δω και πέρα είναι θέμα τύχης.

Όσο ζω, πάντως, δεν θα παραδοθώ. Θα το παλεύω, δεν τα παρατάω…».


Επιστημονικά διλήμματα για τις επαναμεταμοσχεύσεις καρδιάς

ΔΥΟ ΕΞΙΣΟΥ ΙΣΧΥΡΕΣ φιλοσοφίεςισάριθμα θέματα ηθικής απασχολούν παγκοσμίως τους γιατρούς στις περιπτώσεις επαναμεταμόσχευσης καρδιάς, που υπολογίζονται στο 2% ετησίως στο εξωτερικό. Όπως εξηγεί στα «ΝΕΑ» ο διευθυντής του Α΄ Καρδιοχειρουργικού Τμήματος και της Μονάδας Μεταμοσχεύσεων του Ωνασείου, κ. Πέτρος Αλιβιζάτος, τα περισσότερα μεταμοσχευτικά προγράμματα των άλλων χωρών ή είναι διστακτικά ή απουσιάζουν εντελώς. «Η λογική είναι ότι τα μοσχεύματα είναι λίγα και ο κάθε υποψήφιος “δικαιούται” μόνο ένα. Εάν αυτό δουλέψει, έχει καλώς, “πήρες την καρδιά κι όσο σε πάει”. Αντίθετα, όταν αυτή δεν ανταποκρίθηκε κι έκανε χρόνια απόρριψη, “τι να κάνουμε, είχες την ευκαιρία σου, υπάρχουν κι άλλοι που περιμένουν…”, είναι η απάντηση, μερικοί τη θεωρούν και ως ηθικό κανόνα», περιγράφει. Στην περίπτωση ωστόσο του Βαγγέλη Λεούση, ο ίδιος, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, πέρασε στην αντίπερα όχθη με βάση και την εμπειρία του από επαναμεταμοσχεύσεις στις ΗΠΑ. «Η άλλη διεθνής άποψη λέει ότι “εμείς σου προσφέραμε μια καρδιά, είσαι άρρωστός μας. Σ΄ έχουμε κρατήσει πέντε-δέκα χρόνια ζωντανό, άρα είμαστε υποχρεωμένοι, αφού και η νέα καρδιά χάλασε, να την αντικαταστήσουμε με μία άλλη, ειδικά αν πρόκειται για νεαρό άτομο, του οποίου τα υπόλοιπα όργανα δουλεύουν καλά”. Μέσα μου αυτό το ηθικό δίλημμα εγώ το είχα λύσει προ καιρού. Τώρα που μας δόθηκε η ευκαιρία, το κάναμε…».